מִנַּיִן לַמִּתְעַסֵּק בְּקָדָשִׁים שֶׁהוּא פָּסוּל? שֶׁנֶּאֱמַר ״וְשָׁחַט אֶת בֶּן הַבָּקָר לִפְנֵי ה׳״ – עַד שֶׁתְּהֵא שְׁחִיטָה לְשֵׁם בֶּן בָּקָר.
De onde isso é derivado com relação àquele que age sem perceber no caso de itens consagrados, isto é, se alguém abateu uma oferenda sem ter a intenção de realizar o ato de abate de modo algum, mas sim como alguém ocupado com outros assuntos, que a oferenda é desqualificada? Rav Huna disse a Shmuel: Isso é derivado de um versículo, como está declarado: “E ele abaterá o novilho perante o Senhor” (Levítico 1:5), ensinando que a mitzvá não é realizada adequadamente a menos que o abate seja em nome de um novilho, isto é, sabendo que ele está realizando um ato de abate.
אֲמַר לֵיהּ: זוֹ בְּיָדֵינוּ הִיא; לְעַכֵּב מִנַּיִן? אֲמַר לֵיהּ: ״לִרְצֹנְכֶם תִּזְבָּחֻהוּ״ – לְדַעְתְּכֶם זְבֻיחוּ.
Shmuel disse a Rav Huna: Já temos isto como uma halakha estabelecida, que é uma mitzvá abater a oferenda em intenção de um touro, mas de onde se deriva que essa exigência é indispensável? Rav Huna lhe disse que o versículo afirma: “Com a vossa vontade o sacrificareis” (Levítico 19:5), isto é, com a vossa plena consciência devereis abatê-lo, na forma de uma ação intencional.
שֶׁאֵין הַמַּחְשָׁבָה הוֹלֶכֶת אֶלָּא אַחַר הָעוֹבֵד. מַתְנִיתִין דְּלָא כִּי הַאי תַּנָּא – דְּתַנְיָא, אָמַר רַבִּי אֶלְעָזָר בְּרַבִּי יוֹסֵי: שָׁמַעְתִּי שֶׁהַבְּעָלִים מְפַגְּלִין. אָמַר רָבָא: מַאי טַעְמָא דְּרַבִּי אֶלְעָזָר בְּרַבִּי יוֹסֵי? דְּאָמַר קְרָא: ״וְהִקְרִיב הַמַּקְרִיב״.
§ A mishná ensina: Porque a intenção segue apenas aquele que realiza o rito sacrificial . A Guemará comenta: A mishná não está de acordo com a opinião deste tanna, conforme foi ensinado em uma baraita que Rabi Elazar, filho de Rabi Yosei, diz: Ouvi que até mesmo o proprietário de uma oferta pode torná-la piggul por meio de uma intenção imprópria. Rava diz: Qual é a razão de Rabi Elazar, filho de Rabi Yosei? Como o versículo afirma: “Então aquele que sacrifica sacrificará sua oferta ao Senhor” (Números 15:4). A expressão “aquele que sacrifica” é uma referência ao proprietário; uma vez que o proprietário é considerado alguém que sacrifica, ele também pode tornar sua oferta piggul com uma intenção imprópria.
אָמַר אַבָּיֵי: רַבִּי אֶלְעָזָר בְּרַבִּי יוֹסֵי וְרַבִּי אֱלִיעֶזֶר וְרַבִּי שִׁמְעוֹן בֶּן אֶלְעָזָר כּוּלְּהוּ סְבִירָא לְהוּ: זֶה מְחַשֵּׁב וְזֶה עוֹבֵד – הָוְיָא מַחְשָׁבָה. רַבִּי אֶלְעָזָר בְּרַבִּי יוֹסֵי – הָא דַּאֲמַרַן.
Abaye diz: Rabi Elazar, filho de Rabi Yosei, e Rabi Eliezer, e Rabi Shimon ben Elazar sustentam todos que mesmo em um caso envolvendo duas pessoas, em que uma tem a intenção e a outra realiza o serviço, é a intenção que é relevante, isto é, é como se aquele que realiza o serviço tivesse a intenção. A Guemará explica: A declaração de Rabi Elazar, filho de Rabi Yosei, é aquilo que acabamos de dizer, que o proprietário pode tornar sua oferta piggul por meio de uma intenção imprópria, apesar do fato de ser o sacerdote quem realiza o serviço.
רַבִּי אֱלִיעֶזֶר – דִּתְנַן: הַשּׁוֹחֵט לְגוֹי – שְׁחִיטָתוֹ כְּשֵׁרָה, וְרַבִּי אֱלִיעֶזֶר פּוֹסֵל.
A declaração de Rabi Eliezer é como aprendemos em uma mishná (Ḥullin 38b): No que diz respeito a alguém que abate um animal em nome de um gentio, seu abate é válido e um judeu pode comer a carne desse animal. Mas Rabi Eliezer o considera impróprio, pois a intenção do gentio, que presumivelmente é usar o animal para idolatria, invalida o ato de abate realizado pelo judeu.
רַבִּי שִׁמְעוֹן בֶּן אֶלְעָזָר – דִּתְנַן, כְּלָל אָמַר רַבִּי שִׁמְעוֹן בֶּן אֶלְעָזָר: כֹּל שֶׁאֵין כָּשֵׁר לְהַצְנִיעַ, וְאֵין מַצְנִיעִין כָּמוֹהוּ; הוּכְשַׁר לָזֶה וְהִצְנִיעוֹ, וּבָא אַחֵר וְהוֹצִיאוֹ – נִתְחַיֵּיב זֶה בְּמַחְשָׁבָה שֶׁל זֶה.
A declaração de Rabi Shimon ben Elazar é como aprendemos em uma baraita: Rabi Shimon ben Elazar estabeleceu um princípio: No caso de qualquer item que não é adequado para ser armazenado e, portanto, as pessoas normalmente não armazenam itens como ele, mas foi considerado adequado para armazenamento por esta pessoa e ela o armazenou, e outra pessoa veio e carregou para fora no Shabat o item que foi armazenado, essa pessoa que o carregou para fora torna-se responsável pelo pensamento desta pessoa que o armazenou.
תַּרְוַיְיהוּ אִית לְהוּ דְּרַבִּי אֶלְעָזָר בְּרַבִּי יוֹסֵי – הַשְׁתָּא בַּחוּץ אָמְרִינַן, בִּפְנִים מִיבַּעְיָא?!
A Guemará observa: Estes dois Sábios, Rabi Eliezer e Rabi Shimon ben Elazar, embora suas decisões sejam apresentadas no contexto de assuntos inteiramente diferentes, aceitam como halakha a decisão de Rabi Elazar, filho de Rabi Yosei. A Guemará explica: Agora que, com relação a assuntos fora do Templo, isto é, abate não sagrado e transporte no Shabat, a respeito dos quais a Torah não faz referência à intenção, dizemos que a intenção de uma pessoa é eficaz para a ação de outra, é necessário afirmar que a mesma halakha se aplica a assuntos dentro do Templo, isto é, oferendas, com relação aos quais está explicitamente declarado que a intenção é eficaz, como indica o versículo: “Com a vossa vontade o sacrificareis” (Levítico 19:5)?
רַבִּי אֶלְעָזָר בְּרַבִּי יוֹסֵי לֵית לְהוּ דְּתַרְוַיְיהוּ – דִּלְמָא בִּפְנִים הוּא דְּאָמְרִינַן, בַּחוּץ לָא אָמְרִינַן.
Mas Rabi Elazar, filho de Rabi Yosei, não necessariamente aceita como halakha as decisões desses dois Sábios, Rabi Eliezer e Rabi Shimon ben Elazar. A Guemará explica: Talvez seja apenas com relação ao que está dentro do Templo que dizemos que a intenção de uma pessoa é eficaz para a ação de outra, ao passo que com relação ao que está fora do Templo, não dizemos isso.
רַבִּי שִׁמְעוֹן בֶּן אֶלְעָזָר אִית לֵיהּ דְּרַבִּי אֱלִיעֶזֶר – הַשְׁתָּא בְּשַׁבָּת אָמְרִינַן, בַּעֲבוֹדָה זָרָה מִיבַּעְיָא?!
A Guemará diferencia ainda mais entre as opiniões desses dois Sábios. Rabi Shimon ben Elazar aceita como halakha a decisão de Rabi Eliezer: Agora que com relação ao Shabat dizemos que a intenção de uma pessoa é eficaz para a ação de outra, é necessário dizer que o mesmo se aplica quanto à idolatria, em que as ações são um tanto semelhantes às realizadas no Templo?
רַבִּי אֱלִיעֶזֶר לֵית לֵיהּ דְּרַבִּי שִׁמְעוֹן בֶּן אֶלְעָזָר – דִּלְמָא בַּעֲבוֹדָה זָרָה הוּא דְּאָמְרַתְּ כְּעֵין בִּפְנִים, אֲבָל שַׁבָּת – מְלֶאכֶת מַחְשֶׁבֶת אָסְרָה תּוֹרָה.
Mas Rabi Eliezer não necessariamente aceita como halakha a decisão de Rabi Shimon ben Elazar: Talvez seja apenas com relação à idolatria que você diz que a intenção de uma pessoa é eficaz para a ação de outra, pois a idolatria é de certo modo semelhante ao serviço realizado dentro do Templo. Consequentemente, é razoável que a intenção de uma pessoa seja eficaz para a ação de outra no caso da idolatria, assim como ocorre com as oferendas. Mas, com relação ao Shabat, a Torah proibiu apenas trabalho planejado, construtivo, isto é, a pessoa só é responsável por uma ação que inclua a intenção criativa de quem a realiza, e aqui aquele que tirou o objeto para fora não teve a intenção de realizar um trabalho.
הֲדַרַן עֲלָךְ בֵּית שַׁמַּאי
מַתְנִי׳ אֵיזֶהוּ מְקוֹמָן שֶׁל זְבָחִים? קׇדְשֵׁי קָדָשִׁים – שְׁחִיטָתָן בַּצָּפוֹן.
MISHNÁ:Qual é o local do abate e do consumo das oferendas? O princípio é que, com relação às oferendas da ordem mais sagrada, seu abate é no norte do pátio do Templo.
פַּר וְשָׂעִיר שֶׁל יוֹם הַכִּיפּוּרִים – שְׁחִיטָתָן בַּצָּפוֹן, וְקִיבּוּל דָּמָן בִּכְלֵי שָׁרֵת בַּצָּפוֹן; וְדָמָן טָעוּן הַזָּיָה עַל בֵּין הַבַּדִּים, וְעַל הַפָּרוֹכֶת, וְעַל מִזְבַּח הַזָּהָב – מַתָּנָה אַחַת מֵהֶן מְעַכֶּבֶת. שְׁיָרֵי הַדָּם הָיָה שׁוֹפֵךְ עַל יְסוֹד מַעֲרָבִי שֶׁל מִזְבֵּחַ הַחִיצוֹן, וְאִם לֹא נָתַן לֹא עִכֵּב.
Especificamente, com relação ao touro e ao bode de Yom Kippur, seu abate é no norte e a coleta de seu sangue em um vaso de serviço é no norte, e seu sangue requer aspersão entre as varas da Arca no Santo dos Santos, e sobre a Cortina que separa o Santuário e o Santo dos Santos, e sobre o altar de ouro. Quanto a todas essas aspersões, deixar de realizar até mesmo uma aplicação de seu sangue invalida a oferta. Quanto ao restante do sangue, que fica após essas aspersões, um sacerdote derramava isso sobre a base ocidental do altar externo. Mas se ele não colocasse o restante do sangue sobre a base ocidental, isso não invalida a oferta.
פָּרִים הַנִּשְׂרָפִים וּשְׂעִירִים הַנִּשְׂרָפִים – שְׁחִיטָתָן בַּצָּפוֹן, וְקִיבּוּל דָּמָן בִּכְלִי שָׁרֵת בַּצָּפוֹן; וְדָמָן טָעוּן הַזָּיָה עַל הַפָּרוֹכֶת וְעַל מִזְבַּח הַזָּהָב –
Quanto a touros que são queimados e bodes que são queimados, seu abate é no norte do pátio do Templo, e a coleta do seu sangue em um vaso de serviço é no norte, e seu sangue requer aspersão sobre a Cortina que separa o Santuário e o Santo dos Santos, e sobre o altar de ouro,