Drashot AI Logo
לִיגָּזֵז וְלֵיעָבֵד. רַבִּי יוֹסֵי בְּרַבִּי יְהוּדָה אוֹמֵר: עָשָׂה שׁוֹגֵג כְּמֵזִיד בַּתְּמוּרָה, וְלֹא עָשָׂה שׁוֹגֵג כְּמֵזִיד בַּמּוּקְדָּשִׁין.
en términos de que esté permitido trasquilar su lana y realizar trabajo con él. Rabí Yosei, hijo de Rabí Yehuda, dice que hay una rigurosidad adicional que se aplica a la sustitución pero no a la consagración: La Torah equiparó el estatus de quien actúa sin intención al de quien actúa intencionalmente con respecto a la sustitución, ya que en ambos casos el sustituto queda consagrado. Pero no equiparó el estatus de quien actúa sin intención al de quien actúa intencionalmente con respecto a los objetos consagrados, ya que la consagración involuntaria no surte efecto.
רַבִּי אֶלְעָזָר אוֹמֵר: הַכִּלְאַיִם, וְהַטְּרֵפָה, וְהַיּוֹצֵא דּוֹפֶן, וְטוּמְטוּם, וְאַנְדְּרוֹגִינוֹס — לֹא קְדוֹשִׁין, וְלֹא מַקְדִּישִׁין.
Rabí Elazar dice: Un animal cruzado de especies diversas, y un tereifa, y un animal nacido por cesárea, y un tumtum, y un hermafrodita, no son sagrados mediante consagración, y, si ya eran sagrados de antemano, por ejemplo, si alguien consagró un animal y posteriormente se volvió tereifa, no santifican animales no sagrados por medio de sustitución.
גְּמָ׳ מַאי טַעְמָא דְּרַבִּי יוֹסֵי בְּרַבִּי יְהוּדָה? אָמַר קְרָא ״יִהְיֶה קֹּדֶשׁ״, לְרַבּוֹת שׁוֹגֵג כְּמֵזִיד.
GEMARA: La Guemará pregunta: ¿Cuál es la razón de la opinión de Rabí Yosei, hijo de Rabí Yehuda, de que la sustitución se aplica tanto si uno sustituye sin querer como intencionalmente? La Guemará responde que el versículo dice: “No lo alterará ni lo sustituirá, uno bueno por uno malo, o uno malo por uno bueno; y si sustituye su animal por otro animal, entonces tanto este como aquel por el cual fue cambiado serán sagrados” (Levítico 27:10). El término aparentemente superfluo “serán” viene a incluir el caso de quien actúa sin querer como el de quien actúa intencionalmente, con respecto a la sustitución.
הֵיכִי דָמֵי שׁוֹגֵג כְּמֵזִיד? אָמַר חִזְקִיָּה: כְּסָבוּר שֶׁהוּא מוּתָּר לְהָמִיר. גַּבֵּי תְּמוּרָה — לָקֵי, גַּבֵּי קָדָשִׁים — לָא לָקֵי.
La Guemará pregunta: ¿Cuáles son las circunstancias en las que quien actúa sin intención es considerado como quien actúa intencionalmente con respecto a la sustitución? Dijo Ḥizkiyya: Las circunstancias son las de alguien que piensa que está permitido hacer una sustitución de un animal por otro. Con respecto a una sustitución, el animal queda consagrado, y la persona es pasible de recibir azotes por transgredir la prohibición de la Torah, debido a la inclusión de «será», a pesar de que actuó sin intención. Pero en el caso equivalente, en el que alguien consagró sin intención un animal que no era apto para una ofrenda, no es pasible de recibir azotes, ya que en este caso solo se incurre en azotes si actuó intencionalmente y con advertencia previa.
לִישָּׁנָא אַחֲרִינָא: גַּבֵּי תְּמוּרָה — קָדֵישׁ, גַּבֵּי קָדָשִׁים — לָא קָדֵישׁ.
La Guemará cita una versión alternativa de la declaración de Ḥizkiyya: Con respecto a un animal no sagrado que fue declarado un sustituto, el animal queda consagrado, a pesar de que la persona actuó sin intención. Pero con respecto a animales sacrificiales, si fue consagrado sin intención, no queda consagrado.
רֵישׁ לָקִישׁ וְרַבִּי יוֹחָנָן אָמְרִי: כְּסָבוּר לוֹמַר ״תְּמוּרַת עוֹלָה״, וְאָמַר ״תְּמוּרַת שְׁלָמִים״. לִישָּׁנָא אַחֲרִינָא: גַּבֵּי תְּמוּרַת שְׁלָמִים — קָדֵישׁ, גַּבֵּי קָדָשִׁים — לָא קָדֵישׁ.
Reish Lakish y Rabí Yoḥanan ambos presentan un ejemplo diferente del dictamen discutido por Rabí Yosei, hijo de Rabí Yehuda. Dicen que el caso es el de alguien que piensa decir: Este animal será un sustituto de una ofrenda quemada que poseo, pero inadvertidamente dijo: Este animal será un sustituto de una ofrenda de paz que poseo. En tal caso de sustitución, es pasible de recibir azotes, pero si erró de esta manera con respecto a la consagración, está exento de azotes. La Guemará cita una versión alternativa: Con respecto a un sustituto de una ofrenda de paz, si alguien inadvertidamente lo declaró sustituto, queda consagrado. Con respecto a animales sacrificiales, si el animal fue consagrado inadvertidamente, no queda consagrado.
לִישָּׁנָא אַחְרִינָא, כְּסָבוּר לוֹמַר ״שָׁחוֹר״ וְאָמַר ״לָבָן״ — גַּבֵּי תְּמוּרָה לָקֵי, גַּבֵּי קָדָשִׁים לָא לָקֵי.
La Guemará cita otra versión alternativa de la diferencia entre sustitución y consagración de un animal: Se trata de alguien que piensa decir: El primer animal negro que salga de mi casa será una sustitución, pero él inadvertidamente dijo: El primer animal blanco que salga de mi casa será una sustitución. Con respecto a una sustitución, el animal blanco queda consagrado, y por lo tanto la persona es pasible de recibir azotes por transgredir la prohibición de la Torah, a pesar de que actuó inadvertidamente. Por el contrario, en un caso similar de animales sacrificiales, por ejemplo, alguien quiso decir: El primer animal negro con defecto que salga de mi casa quedará consagrado, pero inadvertidamente dijo: El primer animal blanco con defecto quedará consagrado; si un animal blanco salió de su casa, el animal no queda consagrado, y por lo tanto él no es pasible de recibir azotes.
רַבִּי יוֹחָנָן אָמַר: בְּאוֹמֵר ״תֵּצֵא זוֹ וְתִיכָּנֵס זוֹ״. גַּבֵּי קָדָשִׁים, בְּאוֹמֵר שֶׁנּוֹלַד בָּהֶם מוּם נֶאֱכָלִין בְּלֹא פִּדְיוֹן — לָא לָקֵי, גַּבֵּי תְּמוּרָה — לָקֵי.
Rabí Yoḥanan dice otro caso de sustitución involuntaria de un animal. Esto se refiere a un caso de alguien que dice: Que este animal salga de su santidad y se vuelva no sagrado, y que aquel animal entre en su lugar y se vuelva consagrado. Esta persona actuó involuntariamente, porque pensó erróneamente que de esta manera el animal consagrado dejaría de ser sagrado. Con respecto a un caso similar que involucra animales sacrificiales, donde él tiene un animal sacrificial que desarrolló un defecto y erróneamente dice: Cualesquiera animales que hayan desarrollado un defecto pueden comerse sin redención, y procedió a comer el animal sin redimirlo primero, no es responsable de recibir azotes. Pero con respecto a un sustituto, si hiciera esto sería responsable de recibir azotes, como se indicó anteriormente.
רַב שֵׁשֶׁת אָמַר: בְּאוֹמֵר ״אֶכָּנֵס לַבַּיִת זֶה וְאַקְדִּישׁ״ וְאָמִיר מִדַּעְתִּי, וְנִכְנַס וְהֵמִיר וְהִקְדִּישׁ שֶׁלֹּא מִדַּעְתּוֹ — גַּבֵּי תְּמוּרָה לָקֵי, גַּבֵּי קָדָשִׁים לָא לָקֵי.
Rav Sheshet dice otro ejemplo de realizar una sustitución sin intención: Se refiere a un caso de alguien que dice: Entraré en esta casa y consagraré un animal intencionalmente, o: Entraré en esta casa y sustituiré un animal intencionalmente, y él entró y sustituyó o consagró sin intención, es decir, actuó distraídamente. Por su transgresión con respecto a la sustitución es pasible de recibir azotes, y por su transgresión con respecto a los animales sacrificiales no es pasible de recibir azotes.
רַבִּי אֶלְעָזָר אוֹמֵר: הַכִּלְאַיִם וְהַטְּרֵפָה וְכוּ׳. אָמַר שְׁמוּאֵל: לֹא קְדוֹשִׁין בִּתְמוּרָה, וְלֹא מַקְדִּישִׁין לַעֲשׂוֹת תְּמוּרָה.
§ La mishná enseñó que Rabí Elazar dice: Un animal cruzado de especies diversas, y un tereifa, y un animal nacido por cesárea, y un animal tumtum, y un animal hermafrodita, ni son sagrados mediante consagración ni santifican animales no sagrados por medio de sustitución. Shmuel dice a modo de explicación: Ellos no son santificados por sustitución, es decir, si alguien dijo que un animal de cualquiera de estas categorías debe ser un sustituto de un animal sacrificial, no se vuelve santificado. Y la cláusula de que ellos no santifican animales no sagrados significa que, si uno de estos tipos de animal fue santificado y alguien intentó convertir un animal no sagrado en sustituto de él, ese animal no sagrado no se vuelve santificado.
תַּנְיָא, אָמַר רַבִּי מֵאִיר: וּמֵאַחַר שֶׁאֵין קְדוֹשִׁין, מֵהֵיכָן מַקְדִּישִׁין? אֶלָּא אִי אַתָּה מוֹצֵא אֶלָּא בְּמַקְדִּישׁ בְּהֵמָה וְאַחַר כָּךְ נִטְרְפָה, בְּמַקְדִּישׁ וָלָד וְיָצָא [דֶּרֶךְ] דּוֹפֶן. אֲבָל כִּלְאַיִם וְטוּמְטוּם וְאַנְדְּרוֹגִינוֹס, אִי אַתָּה מוֹצֵא אֶלָּא בְּוַלְדֵי קָדָשִׁים, וְאַלִּיבָּא דְּרַבִּי יְהוּדָה דְּאָמַר: הַוָּלָד עוֹשֶׂה תְּמוּרָה.
Se enseñó en una baraita que Rabí Meir dijo: Pero dado que estos animales no llegan a santificarse, ¿cómo puede siquiera sugerirse que ellos podrían santificar a otro animal no sagrado? Más bien, se concluye que la decisión de Rabí Elazar se aplica solo cuando alguien santifica un animal y después este se volvió una tereifa, o cuando alguien santifica un feto y este salió del vientre por cesárea. Pero con respecto a un animal cruzado de especies diversas, y un tumtum, y un hermafrodita, puedes encontrar esta decisión solo en un caso de la cría de hembras consagradas, que tienen santidad sin un acto de consagración. Y esto es de acuerdo con la opinión de Rabí Yehuda, quien dijo que la cría de un animal consagrado hace que un animal no sagrado intercambiado por ella quede consagrado como sustituto.
אָמַר רַב פָּפָּא: מַאי טַעְמָא דְּרַבִּי אֶלְעָזָר? כִּבְהֵמָה טְמֵאָה — מָה בְּהֵמָה טְמֵאָה לָא קָרְבָה וְלָא נָחֲתָא לַהּ קְדוּשַּׁת הַגּוּף, אַף הָנָךְ לָא קָרְבִי וְלָא נָחֲתָא לְהוּ קְדוּשַּׁת הַגּוּף.
Rav Pappa dijo: ¿Cuál es la razón de la opinión de Rabí Elazar? Él sostiene que las halakhot de estas categorías de animal son como las de un animal doméstico no kosher: Así como un animal doméstico no kosher no es sacrificado como ofrenda y la santidad inherente no reposa sobre él, así también estos animales en las categorías de tereifa, un animal nacido por cesárea, un tumtum o un hermafrodita no pueden ser sacrificados como ofrendas y la santidad inherente no reposa sobre ellos.
אֲמַר לֵיהּ רַב פָּפָּא לְרָבָא: וַהֲרֵי בַּעַל מוּם, דְּלָא קָרֵיב, וְנָחֲתָא לֵיהּ קְדוּשַּׁת הַגּוּף! אֲמַר לֵיהּ: בַּעַל מוּם קָרֵב בְּמִינוֹ. אִי הָכִי, טְרֵפָה נָמֵי קָא קָרְבָה בְּמִינָהּ!
Rav Pappa le dijo a Rava: Pero ¿por qué los animales en estas categorías no se comparan con un animal con defecto, que no puede ser sacrificado como ofrenda pero sobre el cual, sin embargo, recae santidad inherente? Rava le dijo a Rav Pappa en respuesta: Aunque un animal con defecto no es sacrificado sobre el altar, otro animal de su mismo tipo, es decir, un animal sin defecto, sí es sacrificado como ofrenda. En cambio, un animal nacido por cesárea, un tumtum y un hermafrodita nunca pueden ser sacrificados. Rav Pappa le dijo a Rava: Si es así, ¿qué dirás acerca de una tereifa, ya que otros animales de su tipo sí son sacrificados? Según tu explicación, ¿por qué no recae santidad inherente sobre una tereifa?
אֶלָּא אָמַר רָבָא: כִּבְהֵמָה טְמֵאָה, מָה בְּהֵמָה טְמֵאָה פְּסוּל הַגּוּף, אַף כֹּל פְּסוּל הַגּוּף, לְאַפּוֹקֵי בַּעַל מוּם דִּפְסוּל חִסָּרוֹן נִינְהוּ.
Más bien, Rava se retracta de su respuesta anterior y en cambio dice: Las halakhot de los animales en estas categorías son como las de un animal doméstico no kosher, de la siguiente manera: Así como la categoría de un animal doméstico no kosher es una descalificación inherente, y tal animal no puede ser santificado ni hacer que otro animal quede santificado, así también lo mismo se aplica a cualquier otra categoría de animal que sea una descalificación inherente, como una tereifa, un animal nacido por cesárea, un animal tumtum y un hermafrodita. Esto sirve para excluir a los animales con defectos, que están descalificados solo porque carecen de ciertos miembros.
אֲמַר לֵיהּ רַב אַדָּא לְרָבָא: וַהֲלֹא ״שָׂרוּעַ״ וְ״קָלוּט״ כְּתִיב בַּפָּרָשָׁה, וְהָא הָנֵי פְּסוּל הַגּוּף נִינְהוּ!
Rav Adda planteó una dificultad con respecto a esta respuesta y le dijo a Rava: ¿La descalificación de un animal con defecto es siempre porque le falta un miembro? ¿Pero no está la frase: Demasiado largos o pezuñas cerradas, escrita en el pasaje de la Torah que trata de los defectos que descalifican a un animal; y estas son descalificaciones inherentes. El versículo dice: “Sea un toro o un cordero que tenga algún miembro demasiado largo o pezuñas cerradas, podrás ofrecerlo como ofrenda voluntaria; pero para un voto no será aceptado” (Levítico 22:23).
אֶלָּא אָמַר רָבָא: כִּבְהֵמָה [טְמֵאָה], מָה בְּהֵמָה טְמֵאָה דְּלֵיכָּא בְּמִינַהּ, אַף כֹּל דְּלֵיכָּא בְּמִינַהּ, לְאַפּוֹקֵי בַּעַל מוּם דְּהָא אִיכָּא בְּמִינַהּ.
Más bien, Rava una vez más se retractó de su respuesta anterior y dijo: La explicación de la opinión de Rabbi Elazar es como expliqué inicialmente. Las halakhot de los animales en estas categorías son como las de un animal doméstico no kosher: Así como un animal doméstico no kosher no es sacrificado sobre el altar, ni tampoco ningún animal de su especie, así también estas halakhot se aplican a cualquier animal que no es sacrificado sobre el altar, ni tampoco ningún animal de su especie. Esto sirve para excluir a un animal con defecto, porque otros animales de su especie son sacrificados sobre el altar.
מַאי אָמְרַתְּ: טְרֵפָה אִיכָּא בְּמִינַהּ? לָא דָּמְיָא לְבַעַל מוּם, בְּהֵמָה טְמֵאָה אֲסוּרָה בַּאֲכִילָה, וּטְרֵפָה אֲסוּרָה בַּאֲכִילָה, לְאַפּוֹקֵי בַּעַל מוּם דְּמוּתָּר בַּאֲכִילָה.
¿Qué dijiste para cuestionar esta explicación? Dijiste que en el caso de una tereifa, hay otros animales de su especie que se sacrifican, y si es así, ¿por qué la santidad inherente no recae sobre una tereifa? La respuesta es que una tereifa no es similar a un animal con defecto, ya que un animal no kosher está prohibido para el consumo, y una tereifa está prohibida para el consumo. Esto viene a excluir a un animal con defecto, que está permitido para el consumo.
אָמַר שְׁמוּאֵל: הַמַּקְדִּישׁ אֶת הַטְּרֵיפָה צְרִיכָה מוּם קָבוּעַ לִפְדּוֹת עָלָיו, שְׁמַע מִינַּהּ פּוֹדִין אֶת הַקֳּדָשִׁים לְהַאֲכִילָן לִכְלָבִים?
§ Con respecto a una tereifa, Shmuel dice: Quien consagra un animal que es una tereifa debe esperar hasta que desarrolle un defecto permanente, por medio del cual podrá redimirlo. La Guemará plantea una dificultad con respecto a esta declaración de Shmuel. Dado que la carne de una tereifa no es apta para el consumo y solo puede darse de comer a los perros, ¿por qué requiere redención? ¿Debe aprenderse de aquí que se redimen animales consagrados para dárselos de comer a los perros? Pero esto es contrario a la halakha aceptada (véase 31a).
אֶלָּא אֵימָא: עוֹשָׂה קְדוּשָּׁה (לְמִיתָה, כְּסָבוּר מוּתָּר לְהַקְדִּישׁ בַּעֲלֵי מוּמִין לְגַבֵּי מִזְבֵּחַ, גַּבֵּי תְּמוּרָה — קָדֵישׁ, גַּבֵּי קָדָשִׁים — לָא קָדֵישׁ) לָמוּת, וְרַבִּי אוֹשַׁעְיָא אוֹמֵר: אֵינָהּ אֶלָּא כְּמַקְדִּישׁ עֵצִים וַאֲבָנִים בִּלְבַד.
Más bien, di que la declaración de Shmuel fue la siguiente: Si alguien consagra un animal que es una tereifa, este queda santificado hasta que llegue el momento de que el animal muera, de modo que incluso después de su muerte debe ser enterrado y no puede ser redimido. Y Rabbi Oshaya dice: Si alguien consagra un animal que es una tereifa, esto no es más que alguien que consagra mera madera y piedras, que no pueden quedar santificadas con santidad inherente sino solo por su valor, y que por lo tanto pueden ser redimidas. En consecuencia, un animal tereifa consagrado puede ser redimido incluso si va a ser dado de comer a los perros.
תְּנַן: כָּל הַקֳּדָשִׁים שֶׁנַּעֲשׂוּ טְרֵפָה, אֵין פּוֹדִין אוֹתָן, לְפִי שֶׁאֵין פּוֹדִין הַקֳּדָשִׁים לְהַאֲכִילָן לִכְלָבִים. טַעְמָא שֶׁנַּעֲשׂוּ, הָא הָיוּ מֵעִיקָּרָא — פּוֹדִין אוֹתָן! דִּלְמָא הַאי תַּנָּא סָבַר: כֹּל הֵיכָא דְּלָא חֲזֵי לְגוּפַהּ, לָא נָחֲתָא לַהּ קְדוּשַּׁת הַגּוּף.
La Guemará plantea una dificultad contra la opinión de Shmuel. Aprendimos en una mishná (31a): Con respecto a todos los animales sacrificiales que se volvieron tereifa, no se los puede redimir y volver no sagrados, porque su consumo está prohibido; y no se redimen animales sacrificiales para dárselos de comer a los perros. La Guemará analiza esta resolución: La razón por la que no pueden ser redimidos es porque se volvieron tereifa después de que ya habían sido consagrados. En consecuencia, si ya eran tereifa desde el principio, cuando fueron consagrados, se los puede redimir. La Guemará responde: Quizás este tanna sostiene que en cualquier caso en que un animal en sí mismo no es apto para el sacrificio, la santidad inherente no recae sobre él en absoluto.
תָּא שְׁמַע: רַבִּי אֶלְעָזָר אוֹמֵר: הַכִּלְאַיִם, וְיוֹצֵא דוֹפֶן, וּטְרֵיפָה, וְטוּמְטוּם וְאַנְדְּרוֹגִינוֹס — לֹא קְדוֹשִׁין וְלֹא מַקְדִּישִׁין. וְאָמַר שְׁמוּאֵל: לֹא קְדוֹשִׁין בִּתְמוּרָה, וְלֹא מַקְדִּישִׁין לַעֲשׂוֹת תְּמוּרָה.
La Guemará plantea otra objeción a la opinión de Shmuel a partir de la mishná. Ven y escucha, pues Rabí Elazar dice: Un animal cruzado de especies diversas, y un tereifa, y un animal nacido por cesárea, y un tumtum, y un hermafrodita no son sagrados mediante consagración y no santifican animales no sagrados por medio de sustitución. Y Shmuel dice a modo de explicación: Ellos no son sagrados con respecto a la sustitución, es decir, si alguien dijera que cualquiera de estos animales debe ser un sustituto de un animal sacrificial, no se santifica; y ellos no santifican animales no sagrados, es decir, si uno de estos tipos de animal fue santificado y alguien intentó hacer de un animal no sagrado un sustituto para él, ese animal no sagrado no se santifica.
וְתַנְיָא, אָמַר רַבִּי מֵאִיר: וְכִי מֵאַחַר שֶׁאֵין קְדוֹשִׁין, מֵהֵיכָן מַקְדִּישִׁין? אֶלָּא אִי אַתָּה מוֹצֵא אֶלָּא בְּמַקְדִּישׁ בְּהֵמָה וְאַחַר כָּךְ נִטְרְפָה, הָא הָיְתָה טְרֵפָה מֵעִיקָּרָא — לָא נָחֲתָא לֵיהּ קְדוּשַּׁת הַגּוּף.
Y se enseña en una baraita que Rabí Meir dijo: Pero dado que no llegan a santificarse, ¿cómo pueden santificar a otro animal no sagrado? Más bien, resulta que la decisión de Rabí Elazar se aplica solo cuando alguien santifica un animal y después este se vuelve una tereifa. La Guemará explica la dificultad: Esto indica que, si era una tereifa desde el principio, entonces la santidad inherente no reposa sobre él; esta decisión contradice la opinión de Shmuel, quien dice que tal animal debe ser enterrado cuando muere.

Las traducciones generadas por IA pueden no ser completamente precisas.

Para comentarios o correcciones, contacta a drashot@drashot.ai.

Textos proporcionados por Sefaria