Drashot AI Logo
הָא דּוּמְיָא דְּמַרְאוֹת נְגָעִים קָתָנֵי – מָה הָתָם כּוּלְּהוּ לְחִיּוּבָא, אַף הָכָא נָמֵי כּוּלְּהוּ לְחִיּוּבָא!
Pero la mishná enseña estos casos similares a los diferentes tonos de marcas de lepra, lo que indica que, así como allí, los cuatro de ellos son tonos por los cuales hay responsabilidad de traer una ofrenda, así también aquí, con respecto a los juramentos y a los casos de conciencia de la contaminación del Templo o de sus alimentos sacrificiales, los cuatro de ellos son casos por los cuales hay responsabilidad de traer una ofrenda.
לְעוֹלָם רַבִּי יִשְׁמָעֵאל; וְכִי לָא מְחַיֵּיב רַבִּי יִשְׁמָעֵאל לְשֶׁעָבַר – קׇרְבָּן; אֲבָל מַלְקוֹת חַיּוֹבֵי מְחַיֵּיב.
La Guemará sugiere una resolución diferente: En realidad, la mishná expresa la opinión de Rabí Yishmael. Y aunque Rabí Yishmael no considera a una persona responsable por juramentos relativos al pasado, eso es solo con respecto a la obligación de traer una ofrenda; pero sí considera a una persona responsable de recibir azotes.
וְכִדְרָבָא – דְּאָמַר רָבָא: בְּפֵירוּשׁ רִיבְּתָה תּוֹרָה שְׁבוּעַת שֶׁקֶר דּוּמְיָא דִּשְׁבוּעַת שָׁוְא; מָה שָׁוְא לְשֶׁעָבַר, אַף שֶׁקֶר נָמֵי לְשֶׁעָבַר.
Y esto está de acuerdo con la declaración de Rava, pues Rava dice: La Torah amplía explícitamente la prohibición de hacer un juramento falso para que sea similar a la prohibición de un juramento en vano, para enseñar que uno recibe azotes por su transgresión. De ello se sigue que, así como un juramento hecho en vano se refiere al pasado y hace a uno pasible de recibir azotes, así también, hacer un juramento falso que se refiere al pasado hace a uno pasible de recibir azotes.
בִּשְׁלָמָא ״אָכַלְתִּי״ וְ״לֹא אָכַלְתִּי״ – כִּדְרָבָא; ״שֶׁלֹּא אוֹכַל״ וְאָכַל נָמֵי – לָאו שֶׁיֵּשׁ בּוֹ מַעֲשֶׂה הוּא; אֶלָּא ״אוֹכַל״ וְלֹא אָכַל – אַמַּאי? לָאו שֶׁאֵין בּוֹ מַעֲשֶׂה הוּא!
La Guemará pregunta: Concedido que quien declaró: Por mi juramento comí, pero en realidad no comió, o quien declaró: Por mi juramento no comí, pero en realidad comió, es responsable de recibir latigazos, ya que esto es de acuerdo con la declaración de Rava. Y también si alguien declaró: Por mi juramento no comeré, y él comió en violación de su juramento, es responsable de recibir latigazos, pues es una prohibición que implica una acción, y, en general, tales prohibiciones se castigan con azotes. Pero si alguien declaró: Por mi juramento comeré, y en violación de su juramento no comió, ¿por qué habría de ser responsable de recibir latigazos? Esto es una prohibición que no implica una acción. El principio generalmente aceptado es que uno no es responsable de recibir latigazos por violar una prohibición sin realizar una acción.
קָסָבַר רַבִּי יִשְׁמָעֵאל: לָאו שֶׁאֵין בּוֹ מַעֲשֶׂה – לוֹקִין עָלָיו.
La Guemará responde: Rabí Yishmael discrepa del principio generalmente aceptado y sostiene que se recibe azotes por la violación de una prohibición que no implica una acción.
אִי הָכִי, קַשְׁיָא דְּרַבִּי יוֹחָנָן אַדְּרַבִּי יוֹחָנָן!
La Guemará objeta: Si es así, entonces surge una dificultad entre una declaración de Rabí Yoḥanan y otra declaración de Rabí Yoḥanan.
דְּאָמַר רַבִּי יוֹחָנָן: הֲלָכָה כִּסְתַם מִשְׁנָה;
Como dice Rabí Yoḥanan: La halakha siempre está de acuerdo con el dictamen de una mishná sin atribución. Dado que la mishná aquí no tiene atribución y supone que uno recibe azotes por hacer un juramento falso, Rabí Yoḥanan debería dictaminar que esta es la halakha.
וְאִתְּמַר: ״שְׁבוּעָה שֶׁאוֹכַל כִּכָּר זוֹ הַיּוֹם״, וְעָבַר הַיּוֹם וְלֹא אֲכָלָהּ – רַבִּי יוֹחָנָן וְרֵישׁ לָקִישׁ דְּאָמְרִי תַּרְוַיְיהוּ: אֵינוֹ לוֹקֶה. רַבִּי יוֹחָנָן אָמַר אֵינוֹ לוֹקֶה – מִשּׁוּם דְּהָוֵה לָאו שֶׁאֵין בּוֹ מַעֲשֶׂה, וְכׇל לָאו שֶׁאֵין בּוֹ מַעֲשֶׂה אֵין לוֹקִין עָלָיו. וְרֵישׁ לָקִישׁ אָמַר אֵינוֹ לוֹקֶה – הַתְרָאַת סָפֵק הִיא, וְהַתְרָאַת סָפֵק לֹא שְׁמָהּ הַתְרָאָה.
Y se declaró una disputa amoraica con respecto a quien dijo: Por mi juramento comeré este pan hoy, y pasó el día y no lo comió. Rabí Yoḥanan y Reish Lakish ambos dicen: No recibe azotes por hacer un juramento falso. Discrepan con respecto a la razón por la que no recibe azotes. Rabí Yoḥanan dice: No recibe azotes debido al hecho de que es una prohibición que no implica una acción, ya que viola el juramento al no realizar una acción y no al realizar una acción, y el principio es: Con respecto a cualquier prohibición que no implique una acción, no se reciben azotes por su transgresión. Y Reish Lakish dice: No recibe azotes porque es una advertencia incierta, ya que no se le puede advertir antes de que deje de cumplir el juramento, porque mientras aún quede tiempo en el día todavía puede más tarde comer el pan y cumplir el juramento; y una advertencia incierta no se considera advertencia. Evidentemente, Rabí Yoḥanan no dictamina de acuerdo con la mishná aquí.
רַבִּי יוֹחָנָן סְתָמָא אַחֲרִינָא אַשְׁכַּח.
La Guemará resuelve la dificultad: Rabí Yoḥanan encontró otra mishná no atribuida que sostiene que no se recibe azotes por una prohibición que no implica una acción, y él dictamina de acuerdo con esa mishná.
הֵי סְתָמָא? אִילֵּימָא הַאי סְתָמָא – דִּתְנַן: אֲבָל הַמּוֹתִיר בַּטָּהוֹר וְהַשּׁוֹבֵר בַּטָּמֵא – אֵינוֹ לוֹקֶה אֶת הָאַרְבָּעִים;
La Guemará pregunta: ¿Qué otra mishná sin atribución encontró? Si decimos que encontró esta mishná sin atribución, como aprendimos (Pesaḥim 84a): Pero quien deja sobrante parte de la carne de una ofrenda pascual ritualmente pura hasta la mañana del quince de Nisán y quien rompe un hueso de una ofrenda pascual ritualmente impura no recibe cuarenta latigazos, eso es difícil.
בִּשְׁלָמָא שׁוֹבֵר בַּטָּמֵא, דִּכְתִיב ״וְעֶצֶם לֹא תִשְׁבְּרוּ בּוֹ״ – בְּכָשֵׁר וְלֹא בְּפָסוּל. אֲבָל הַמּוֹתִיר בַּטָּהוֹר, מַאי טַעְמָא? לָאו מִשּׁוּם דְּהָוֵי לָאו שֶׁאֵין בּוֹ מַעֲשֶׂה, וְכׇל לָאו שֶׁאֵין בּוֹ מַעֲשֶׂה אֵין לוֹקִים עָלָיו?
Primero, la Guemará explica cómo esta mishná demuestra la opinión de Rabí Yoḥanan: Concedido que romper un hueso de una ofrenda pascual impura no conlleva azotes, como está escrito: “Ni quebraréis hueso en ella” (Éxodo 12:46). La expresión “en ella” indica que el versículo se refiere solo a una ofrenda pascual válida, pero no a una descalificada, como una que es impura. Pero, en el caso de quien deja sobrante parte de la carne de una ofrenda pascual pura, ¿cuál es la razón por la que no recibe azotes? ¿No es porque esto es una violación de una prohibición que no implica una acción, y por la violación de cualquier prohibición que no implica una acción no se reciben azotes?
וּמִמַּאי דְּרַבִּי יַעֲקֹב הִיא – דְּאָמַר לָאו שֶׁאֵין בּוֹ מַעֲשֶׂה אֵין לוֹקִין עָלָיו? דִּלְמָא רַבִּי יְהוּדָה הִיא – וּמִשּׁוּם דְּבָא הַכָּתוּב לִיתֵּן עֲשֵׂה אַחַר לֹא תַעֲשֶׂה; הָא לָאו הָכִי, לָקֵי!
La Guemará ahora cuestiona esta explicación de la mishná: Pero, ¿de dónde resulta evidente que esta mishná está de acuerdo con la opinión de Rabí Ya’akov, quien dice que por una violación de una prohibición que no implica una acción, no se recibe flagelación? Quizás la mishná está de acuerdo con la opinión de Rabí Yehuda, y él sostiene que la razón por la que la mishná dictamina que no se recibe flagelación es debido a que el versículo viene a situar la mitzvá positiva de quemar la carne sobrante después de la prohibición de dejar sobrante la carne, y no se recibe flagelación por una prohibición cuya transgresión obliga a cumplir una mitzvá positiva. Pero, de no ser por esto, sí se recibiría flagelación, a pesar de que se trata de una prohibición que no implica una acción. Dado que la mishná anónima no está necesariamente de acuerdo con la opinión de Rabí Yaakov, no puede ser la base del dictamen de Rabí Yoḥanan.
דְּתַנְיָא: ״לֹא תוֹתִירוּ מִמֶּנּוּ עַד בֹּקֶר, וְהַנֹּתָר מִמֶּנּוּ עַד בֹּקֶר בָּאֵשׁ תִּשְׂרֹפוּ״ – בָּא הַכָּתוּב לִיתֵּן עֲשֵׂה אַחַר לֹא תַּעֲשֶׂה, לוֹמַר שֶׁאֵין לוֹקִין עָלָיו; דִּבְרֵי רַבִּי יְהוּדָה. רַבִּי יַעֲקֹב אוֹמֵר: לֹא מִן הַשֵּׁם הוּא זֶה, אֶלָּא מִשּׁוּם דְּהָוֵה לָאו שֶׁאֵין בּוֹ מַעֲשֶׂה, וְלָאו שֶׁאֵין בּוֹ מַעֲשֶׂה אֵין לוֹקִים עָלָיו.
La Guemará cita la fuente de las opiniones de Rabí Yaakov y Rabí Yehuda: Como se enseña en una baraita: “Y no dejaréis nada de ello hasta la mañana, y lo que quede de ello hasta la mañana lo quemaréis en el fuego” (Éxodo 12:10). El versículo viene a situar la mitzvá positiva de quemar la carne sobrante después de la prohibición de dejar sobras de la carne, para decir que uno no recibe azotes por su transgresión; esta es la declaración de Rabí Yehuda. Rabí Yaakov dice: Esto no es por esa razón; más bien, es debido al hecho de que es una prohibición que no implica una acción, y por la transgresión de una prohibición que no implica una acción uno no recibe azotes.
אֶלָּא הַאי סְתָמָא אַשְׁכַּח: ״שְׁבוּעָה שֶׁלֹּא אוֹכַל כִּכָּר זוֹ״, ״שְׁבוּעָה שֶׁלֹּא אוֹכְלֶנָּה״, וַאֲכָלָהּ –
Más bien, Rabí Yoḥanan encontró esta mishná sin atribución, que enseña (27b): Si alguien declara: Por mi juramento no comeré este pan, e inmediatamente declara: Por mi juramento no lo comeré, y luego lo comió,

Las traducciones generadas por IA pueden no ser completamente precisas.

Para comentarios o correcciones, contacta a drashot@drashot.ai.

Textos proporcionados por Sefaria