הָא בְּרַבְרְבֵי, וְהָא בְּזוּטְרֵי. אָמַר רַב אַסִּי, שׁוֹנִין: כְּלֵי חֶרֶס שִׁיעוּרוֹ בְּכוֹנֵס מַשְׁקֶה. וְלֹא אָמְרוּ מוֹצִיא מַשְׁקֶה אֶלָּא לְעִנְיַן גִּיסְטְרָא בִּלְבַד. מַאי טַעְמָא? אָמַר מָר זוּטְרָא בְּרֵיהּ דְּרַב נַחְמָן: לְפִי, שֶׁאֵין אוֹמְרִים ״הָבֵא גִּיסְטְרָא לְגִיסְטְרָא״.
Esta afirmación, de que un agujero debe ser lo suficientemente grande como para permitir que salga una granada a fin de purificar el recipiente, se refiere a recipientes grandes. Y esta afirmación, que enseña que un recipiente se purifica solo cuando la mayor parte del recipiente está rota, se refiere a recipientes pequeños. Rav Asi dijo que ellos enseñan esta halakha: Con respecto a un recipiente de barro, la medida del agujero que hace que no pueda volverse ritualmente impuro es lo suficientemente grande como para permitir que entre líquido en él. Y solo dijeron: La medida de un pequeño agujero del que se filtra líquido, con respecto a la impureza de un fragmento [gistera]. La Guemará pregunta: ¿Cuál es la razón de esto? La Guemará responde que Mar Zutra, hijo de Rav Naḥman, dijo: Un fragmento se usa como plato debajo de un recipiente de barro perforado. Si el fragmento también está perforado y gotea, ya no sirve para nada. Porque no se dice: Trae otro fragmento para sellar la fuga de un fragmento, sino que se lo desecha de inmediato.
אָמַר עוּלָּא: פְּלִיגִי בַּהּ תְּרֵי אָמוֹרָאֵי בְּמַעְרְבָא, רַבִּי יוֹסֵי בְּרַבִּי אָבִין וְרַבִּי יוֹסֵי בַּר זַבְדָּא. חַד אָמַר כְּמוֹצִיא רִמּוֹן, וְחַד אָמַר: כְּשׁוֹרֶשׁ קָטָן. וְסִימָנָיךְ, אֶחָד הַמַּרְבֶּה וְאֶחָד הַמַּמְעִיט. אָמַר רַב חִינָּנָא בַּר כָּהֲנָא מִשְּׁמֵיהּ דְּרַבִּי אֱלִיעֶזֶר: כְּלִי חֶרֶס שִׁיעוּרוֹ כְּמוֹצִיא זֵיתִים. וּמָר קַשִּׁישָׁא בְּרֵיהּ דְּרַבָּה מְסַיֵּים בַּהּ מִשְּׁמֵיהּ דְּרַבִּי אֱלִיעֶזֶר: וַהֲרֵי הֵן כִּכְלֵי גְלָלִים וּכְלֵי אֲבָנִים וּכְלֵי אֲדָמָה — שֶׁאֵין מְקַבְּלִין טוּמְאָה לֹא מִדִּבְרֵי תוֹרָה וְלֹא מִדִּבְרֵי סוֹפְרִים. וּלְעִנְיַן צָמִיד פָּתִיל, עַד שֶׁיִּפְחַת רוּבּוֹ.
Ulla dijo: Dos amora’im en el Oeste, Eretz Yisrael, discrepan sobre este tema: Son Rabí Yosei, hijo de Rabí Avin, y Rabí Yosei bar Zavda. Uno dijo: La medida de un agujero que purifica una vasija de barro es lo suficientemente grande como para permitir que salga una granada. Y uno dijo: Del tamaño de una raíz pequeña. Y tu mnemónico para recordar que ninguno sostiene que la medida es del tamaño de una aceituna es la expresión: Tanto el que aumenta como el que disminuye. Ellos sostienen posiciones extremas en esta disputa y rehúyen la posición intermedia. Rav Ḥinnana bar Kahana dijo una posición intermedia en nombre de Rabí Eliezer: Una vasija de barro se vuelve ritualmente pura con un agujero lo suficientemente grande como para permitir que salgan aceitunas. Y Mar Kashisha, hijo de Rabba, concluyó esta halakhaen nombre de Rabí Eliezer: Y las vasijas que han sido perforadas son como vasijas de estiércol, y asimismo, vasijas de piedra y vasijas de tierra que no fueron cocidas en un horno, que no se vuelven impuras ni por la ley de la Torah ni por la ley rabínica. Y, en cuanto al asunto de una vasija de barro con una tapa sellada en una habitación con un cadáver, mantiene su impureza hasta que la mayor parte de ella se rompa.
מַתְנִי׳ הַזּוֹרֵק מֵרְשׁוּת הַיָּחִיד לִרְשׁוּת הָרַבִּים, מֵרְשׁוּת הָרַבִּים לִרְשׁוּת הַיָּחִיד — חַיָּיב. מֵרְשׁוּת הַיָּחִיד לִרְשׁוּת הַיָּחִיד וּרְשׁוּת הָרַבִּים בָּאֶמְצַע — רַבִּי עֲקִיבָא מְחַיֵּיב, וַחֲכָמִים פּוֹטְרִין.
MISHNÁ:Quien arroja un objeto en Shabat del dominio privado al dominio público o del dominio público al dominio privado es responsable. Sin embargo, quien arroja un objeto del dominio privado al otro dominio privado, y el objeto pasa por el dominio público entre ambos, Rabí Akiva lo considera responsable por transportar al dominio público, y los Sabios lo consideran exento.
כֵּיצַד? שְׁתֵּי גְזוּזְטְרָאוֹת זוֹ כְּנֶגֶד זוֹ בִּרְשׁוּת הָרַבִּים, הַמּוֹשִׁיט וְהַזּוֹרֵק מִזּוֹ לָזוֹ — פָּטוּר, הָיוּ שְׁתֵּיהֶן בִּדְיוֹטָא אַחַת — הַמּוֹשִׁיט חַיָּיב וְהַזּוֹרֵק פָּטוּר, שֶׁכָּךְ הָיְתָה עֲבוֹדַת הַלְוִיִּם.
¿Cómo es eso? Si hay dos balcones [gezuztra’ot] que son dominios privados uno frente al otro a ambos lados del dominio público, quien pasa o arroja un objeto desde el de este lado al de aquel lado está exento. Sin embargo, si los balcones estaban al mismo nivel en el mismo lado de la vía pública, y el dominio público separaba a ambos, quien pasa de uno al otro es responsable, y quien arroja está exento, ya que ese método, pasar, era el servicio de los levitas que llevaban las vigas del Tabernáculo.
שְׁתֵּי עֲגָלוֹת זוֹ אַחַר זוֹ בִּרְשׁוּת הָרַבִּים, מוֹשִׁיטִין הַקְּרָשִׁים מִזּוֹ לָזוֹ, אֲבָל לֹא זוֹרְקִין.
En el Tabernáculo, dos carretas al mismo nivel estaban una detrás de la otra en el dominio público, y los levitas pasaban las vigas de una carreta a la otra a través del dominio público, en el mismo lado de una vía pública. Pero no las arrojaban de una carreta a otra porque las vigas eran pesadas. Pasar, que se realizaba en el Tabernáculo, está prohibido. Arrojar, que no se realizaba en el Tabernáculo, no está prohibido.