Drashot AI Logo
רַב זְבִיד מַתְנֵי הָכִי: אָמַר רָמֵי בַּר חָמָא: הַמְחַמֵּר אַחַר בְּהֵמָה בְּשַׁבָּת, בְּשׁוֹגֵג — אֵינוֹ חַיָּיב חַטָּאת, בְּמֵזִיד — חַיָּיב סְקִילָה.
Rav Zevid enseñó esto de la siguiente manera. Rami bar Ḥama dijo: Con respecto a quien conduce a su animal cargado en Shabat, si lo hace sin intención, no está obligado a traer una ofrenda por el pecado, y si lo hace intencionalmente, es pasible de ser ejecutado por lapidación.
מֵתִיב רָבָא: הַמְחַלֵּל אֶת הַשַּׁבָּת בְּדָבָר שֶׁחַיָּיבִין עַל שִׁגְגָתוֹ חַטָּאת — חַיָּיבִין עַל זְדוֹנוֹ סְקִילָה. הָא אֵין חַיָּיבִין עַל שִׁגְגָתוֹ חַטָּאת — אֵין חַיָּיבִין עַל זְדוֹנוֹ סְקִילָה!
Rava planteó una objeción basándose en lo que fue enseñado en una baraita: Quien profana el Shabat al realizar un acto por el cual, si se hace sin intención, uno es responsable de traer una ofrenda por el pecado, entonces, si se hace intencionalmente, uno es responsable de ser ejecutado por lapidación. La Guemará explica: Por inferencia, respecto de un acto por el cual, si se hace sin intención, uno no es responsable de traer una ofrenda por el pecado, si se hace intencionalmente, uno no es responsable de ser ejecutado por lapidación. Esto contradice la declaración de Rami bar Ḥama.
מִי קָתָנֵי ״הָא אֵין חַיָּיבִין כּוּ׳״? הָכִי קָאָמַר: דָּבָר שֶׁחַיָּיבִין עַל שִׁגְגָתוֹ חַטָּאת — חַיָּיבִין עַל זְדוֹנוֹ סְקִילָה. וְיֵשׁ דָּבָר שֶׁאֵין חַיָּיבִין עַל שִׁגְגָתוֹ חַטָּאת — וְחַיָּיבִין עַל זְדוֹנוֹ סְקִילָה, וּמַאי נִיהוּ? — מְחַמֵּר.
La Guemará responde: ¿Se enseñó en la baraita: Por inferencia, que en un asunto por cuya realización involuntaria uno no está obligado a traer una ofrenda por el pecado, por su realización intencional no es pasible de ser ejecutado por lapidación? La baraita puede entenderse de otra manera, y esto es lo que está diciendo: Con respecto a un asunto por cuya realización involuntaria uno está obligado a traer una ofrenda por el pecado, por su realización intencional siempre es pasible de ser ejecutado por lapidación. Sin embargo, hay también un asunto por cuya realización involuntaria uno no está obligado a traer una ofrenda por el pecado, y, no obstante, por su realización intencional es pasible de ser ejecutado por lapidación. ¿Y cuál es ese caso? Es el caso de conducir un animal cargado.
רָבָא אֲחוּהּ דְּרַב מָרִי בַּר רָחֵל, וְאָמְרִי לַהּ אֲבוּהּ דְּרַב מָרִי בַּר רָחֵל. לְלִישָּׁנָא בָּתְרָא, קַשְׁיָא הָא דְּרַב אַכְשְׁרֵיהּ לְרַב מָרִי בַּר רָחֵל וּמַנְּיֵיהּ בְּפוּרְסֵי דְּבָבֶל. דִילְמָא תְּרֵי מָרִי בַּר רָחֵל הֲווֹ.
Rava, el hermano de Rav Mari bar Raḥel, cita una opinión diferente con respecto a la halakha de conducir un animal cargado en Shabat, y algunos dicen que él era el padre de Rav Mari bar Raḥel y expuso esta halakha. Como comentario al margen, la Guemará observa: Según la última versión anterior, según la cual Rava era el padre de Rav Mari bar Raḥel, el hecho de que Rav necesitara validar el estatus de Rav Mari bar Raḥel y solo entonces nombrarlo funcionario [pursei] de Babilonia es difícil. Este incidente enseña que el padre de Rav Mari bar Raḥel no era judío, y antes de que pudiera ser nombrado su estatus requirió validación mediante el hecho de que su madre era judía. Si el padre de Rav Mari bar Raḥel era un sabio llamado Rava, ¿por qué fue necesario validar su estatus por medio del linaje de su madre? La Guemará responde: Quizás había dos personas llamadas Mari bar Raḥel. Uno era hijo de un converso y de una madre judía, y el otro era hijo de un Sabio llamado Rava.
הֲוָה מַתְנִי לַהּ לְהָא שְׁמַעְתָּא מִשְּׁמֵיהּ דְּרַבִּי יוֹחָנָן לִפְטוּר. אָמַר רַבִּי יוֹחָנָן: הַמְחַמֵּר אַחֵר בְּהֶמְתּוֹ בְּשַׁבָּת פָּטוּר מִכְּלוּם.
En cualquier caso, ese Sabio enseñó su halakha en nombre de Rabí Yoḥanan para eximir a quien conduce un animal cargado, pues Rabí Yoḥanan dijo: Quien conduce un animal cargado en Shabat está exento de cualquier castigo.
בְּשׁוֹגֵג לָא מִחַיַּיב חַטָּאת — דְּהוּקְּשָׁה כָּל הַתּוֹרָה כּוּלָּהּ לַעֲבוֹדָה זָרָה. בְּמֵזִיד נָמֵי לָא מִיחַיַּיב — דִּתְנַן הַמְחַלֵּל אֶת הַשַּׁבָּת בְּדָבָר שֶׁחַיָּיבִין עַל שִׁגְגָתוֹ חַטָּאת וְעַל זְדוֹנוֹ סְקִילָה. הָא אֵין חַיָּיבִין עַל שִׁגְגָתוֹ חַטָּאת — אֵין חַיָּיבִין עַל זְדוֹנוֹ סְקִילָה.
La Guemará explica: Por conducir al animal inadvertidamente, no es responsable de traer una ofrenda por el pecado porque todas las prohibiciones de la Torá fueron yuxtapuestas a la prohibición de la idolatría, de la cual se deriva el principio de que uno es responsable solo por acciones que él mismo realizó. Y por conducir al animal intencionalmente, tampoco es responsable de ser ejecutado por lapidación, como aprendimos en la mishná: Quien profana el Shabat al realizar un acto por cuyo carácter inadvertido uno es responsable de traer una ofrenda por el pecado, y por su carácter intencional uno es responsable de ser ejecutado por lapidación. Por inferencia, respecto de un acto por cuyo carácter inadvertido uno no es responsable de traer una ofrenda por el pecado, por su carácter intencional uno no es responsable de ser ejecutado por lapidación.
בְּלָאו נָמֵי לָא מִיחַיַּיב — דַּהֲוָה לֵיהּ לָאו שֶׁנִּיתַּן לְאַזְהָרַת מִיתַת בֵּית דִין, וְכׇל לָאו שֶׁנִּיתַּן לְאַזְהָרַת מִיתַת בֵּית דִין אֵין לוֹקִין עָלָיו.
Y de manera similar, él no es siquiera pasible de azotes por violar una prohibición de la Torah cuyo castigo son los azotes. Aunque la Torah advierte explícitamente contra realizar trabajo en Shabat, es una prohibición que fue fundamentalmente dada, no como una prohibición estándar castigable con azotes, sino más bien como una advertencia de pena capital impuesta por el tribunal, y para cualquier prohibición que fue dada como advertencia de pena capital impuesta por el tribunal, si la pena de muerte no se impone por cualquier razón, no se le azota por su violación.

Las traducciones generadas por IA pueden no ser completamente precisas.

Para comentarios o correcciones, contacta a drashot@drashot.ai.

Textos proporcionados por Sefaria