אִי מָה הִיא מְטַמְּאָה בְּאֶבֶן מְסָמָא, אַף מַדְוֶהָ נָמֵי מְטַמְּאָה בְּאֶבֶן מְסָמָא?
La Guemará plantea una objeción: Existe una halajá única con respecto a la impureza de un zav y una mujer menstruante: en un caso en que uno de ellos se sienta sobre un objeto, incluso uno que no puede volverse ritualmente impuro, por ejemplo, una piedra, y debajo de ese objeto hay un recipiente, ese recipiente se vuelve impuro, incluso si su peso no tiene efecto alguno sobre el recipiente, como en el caso de una piedra muy pesada. Si el versículo compara el estatus de la sangre menstrual con el estatus de la mujer menstruante, como se derivó anteriormente, se puede inferir lo siguiente: Así como una mujer menstruante transmite impureza a objetos que yacen debajo de una piedra muy pesada, del mismo modo su flujo menstrual también transmite impureza a objetos que yacen debajo de una piedra muy pesada.
אָמַר רַב אָשֵׁי: אָמַר קְרָא ״וְהַנּוֹשֵׂא אוֹתָם״ — ״אוֹתָם״ מִיעוּטָא הוּא.
Rav Ashi dijo en respuesta: Los objetos destinados a recostarse o sentarse también transmiten impureza a los objetos que yacen debajo de una piedra muy pesada. El versículo dice con respecto a un objeto de este tipo, que fue impurificado por un zav: “Y cualquiera que toque cualquier cosa que haya estado debajo de él será impuro hasta la tarde, y el que los lleve lavará sus vestidos, se bañará en agua y será impuro hasta la tarde” (Levítico 15:10). El término “los” es una exclusión, lo que indica que los objetos destinados a recostarse o sentarse transmiten impureza a los objetos que yacen debajo de una piedra muy pesada, pero la sangre menstrual no.
וּבְשַׂר הַמֵּת, מְנָלַן? אָמַר רֵישׁ לָקִישׁ: אָמַר קְרָא ״לְכֹל טֻמְאָתוֹ״ — לְכׇל טְמָאוֹת הַפּוֹרְשׁוֹת מִמֶּנּוּ.
§ La mishná enseña: Y la carne de un cadáver transmite impureza tanto cuando está húmeda como cuando está seca. La Guemará pregunta: ¿De dónde derivamos esta halajá? Reish Lakish dijo que esto es como afirma el versículo: “O quien toque cualquier reptil por el cual pueda volverse impuro, o a una persona por la cual pueda volverse impuro, de cualquier impureza que tenga” (Levítico 22:5). La expresión “de cualquier” es una ampliación, que indica que uno puede volverse impuro por cualesquiera impurezas que provengan de una persona muerta, ya sean húmedas o secas.
רַבִּי יוֹחָנָן אָמַר: ״אוֹ בְעֶצֶם אָדָם אוֹ בְקָבֶר״ — אָדָם דּוּמְיָא דְּעֶצֶם: מָה עֶצֶם יָבֵשׁ, אַף כָּאן יָבֵשׁ.
Rabí Yoḥanan dijo que esta halakha se deriva del versículo: “Y cualquiera que toque en campo abierto a alguien muerto por espada, o a alguien que murió, o el hueso de un hombre, o una tumba, será impuro durante siete días” (Números 19:16). El versículo indica que la impureza de un hombre muerto es similar a la impureza de un hueso: Así como un hueso está seco, también aquí, con respecto a la impureza de un cadáver, transmite impureza incluso cuando está seco.
מַאי בֵּינַיְיהוּ? אִיכָּא בֵּינַיְיהוּ דְּאִפְּרִיךְ אִפְּרוֹכֵי.
La Guemará pregunta: ¿Cuál es la diferencia práctica entre las inferencias de Reish Lakish y Rabí Yoḥanan? La Guemará responde que la diferencia práctica entre ellos es el caso de un cadáver que está tan seco que se desmorona. Reish Lakish sostiene que es impuro, ya que la expresión “de cualquier” indica que un cadáver transmite impureza en cualquier forma, mientras que Rabí Yoḥanan sostiene que es ritualmente puro, ya que no es como un hueso, que no se desmorona.
מֵיתִיבִי: בְּשַׂר הַמֵּת שֶׁהוּפְרַךְ טָהוֹר! הָתָם דְּאַקְמַח וְהָוֵי עַפְרָא.
La Guemará plantea una objeción a la opinión de Reish Lakish a partir de una baraita: La carne de un cadáver que se desmenuzó es ritualmente pura. La Guemará responde que esto no es difícil, pues la baraitaallí se refiere a un caso en que la carne está tan seca que se ha vuelto como harina y por lo tanto es clasificada como polvo.
מֵיתִיבִי: כֹּל שֶׁבַּמֵּת מְטַמֵּא, חוּץ מִן הַשִּׁינַּיִם, וְהַשֵּׂעָר, וְהַצִּפּוֹרֶן, וּבִשְׁעַת חִבּוּרָן — הַכֹּל טָמֵא!
La Guemará plantea una objeción a las opiniones tanto de Reish Lakish como de Rabí Yoḥanan a partir de una mishná (Oholot 3:3): Todo lo que está en un cadáver transmite impureza, excepto los dientes, y el cabello, y las uñas. Esta es la halajá solo cuando estos elementos están separados del cuerpo, pero cuando están adheridos al cadáver son todos impuros. Según Rabí Yoḥanan, los dientes deberían transmitir impureza porque son similares a los huesos, mientras que según Reish Lakish deberían estar incluidos en la expresión «de cualquiera».
אָמַר רַב אַדָּא בַּר אַהֲבָה: דּוּמְיָא דְּעֶצֶם, מָה עֶצֶם שֶׁנִּבְרָא עִמּוֹ, אַף כֹּל שֶׁנִּבְרָא עִמּוֹ. וְהָאִיכָּא שֵׂעָר וְצִפּוֹרֶן, שֶׁנִּבְרְאוּ עִמּוֹ וּטְהוֹרִין!
Rav Adda bar Ahava dijo: Solo los elementos que son similares a un hueso transmiten impureza: Así como un hueso es algo que fue creado con él en el momento del nacimiento, así también todos los elementos que transmiten impureza son aquellos que fueron creados con él, mientras que los dientes no están presentes en el momento del nacimiento. La Guemará pregunta: ¿Pero no están los casos del cabello y las uñas, que fueron creados con él, y sin embargo la mishná afirma que son ritualmente puros?
אֶלָּא אָמַר רַב אַדָּא בַּר אַהֲבָה: דּוּמְיָא דְּעֶצֶם, מָה עֶצֶם שֶׁנִּבְרָא עִמּוֹ וְאֵין גִּזְעוֹ מַחְלִיף, אַף כֹּל שֶׁנִּבְרָא עִמּוֹ וְאֵין גִּזְעוֹ מַחְלִיף. יָצְאוּ הַשִּׁינַּיִם — שֶׁלֹּא נִבְרְאוּ עִמּוֹ, יָצְאוּ שֵׂעָר וְצִפּוֹרֶן — שֶׁאַף עַל פִּי שֶׁנִּבְרְאוּ עִמּוֹ, גִּזְעוֹ מַחְלִיף.
Más bien, Rav Adda bar Ahava dijo una explicación diferente: Solo aquellos elementos que son similares a un hueso transmiten impureza: Así como un hueso es algo que fue creado con él y cuya raíz no se renueva, es decir, si se quita un hueso, no crece un hueso nuevo en su lugar, así también, cualquier elemento que fue creado con él y cuya raíz no se renueva transmite impureza. Los dientes fueron excluidos de esta categoría, ya que no fueron creados con él. El cabello y las uñas fueron excluidos, ya que aunque fueron creados con él, sus raíces se renuevan, pues vuelven a crecer después de ser cortados.
וַהֲרֵי עוֹר, דְּגִזְעוֹ מַחְלִיף, וּתְנַן: הַגְּלוּדָה — רַבִּי מֵאִיר מַכְשִׁיר וַחֲכָמִים פּוֹסְלִין. וַאֲפִילּוּ רַבָּנַן לָא קָפָסְלִי אֶלָּא דְּאַדְּהָכֵי וְהָכֵי שָׁלֵיט בַּהּ אַוֵּירָא וּמִתָה, וּלְעוֹלָם גִּזְעוֹ מַחְלִיף. וּתְנֵינַן: אֵלּוּ שֶׁעוֹרוֹתֵיהֶם כִּבְשָׂרָן — עוֹר הָאָדָם!
La Guemará objeta: Pero, ¿acaso no existe el caso de la piel, cuya raíz se renueva por sí misma, y esto es como aprendimos en una mishná (Ḥullin 54a): En el caso de un animal cuya piel fue removida [hageluda], Rabí Meir lo considera kosher, ya que la piel se renueva, y los Rabinos lo consideran un animal con una herida que hará que muera dentro de doce meses [tereifa] y, por lo tanto, no apto para el consumo. La Guemará explica: E incluso los Rabinos lo consideran no apto solo debido al hecho de que, mientras tanto, entre la remoción de la piel vieja y el crecimiento de la nueva, el aire lo afecta y, como resultado, este morirá, pero ellos conceden que en realidad la raíz de la piel se renueva. Y, sin embargo, aprendimos en una mishná (Ḥullin 122a): Estas son las entidades cuya piel tiene el mismo estatus halájico que su carne: La piel de una persona muerta, y la piel de un cerdo doméstico... y la piel de la joroba de un camello joven, etc.
הָא אִיתְּמַר עֲלַהּ, אָמַר עוּלָּא: דְּבַר תּוֹרָה — עוֹר אָדָם טָהוֹר, וּמַאי טַעְמָא אָמְרוּ טָמֵא? גְּזֵרָה שֶׁמָּא יַעֲשֶׂה אָדָם עוֹרוֹת אָבִיו וְאִמּוֹ שְׁטִיחִין לַחֲמוֹר.
La Guemará explica que se afirmó con respecto a aquella mishná que Ulla dijo: Según la ley de la Torah, la piel de una persona muerta es ritualmente pura. ¿Y cuál es la razón por la que los Sabios dijeron que es impura? Es un decreto rabínico, no sea que una persona haga mantas para un burro con las pieles de su difunto padre y madre.
וְאִיכָּא דְאָמְרִי: הֲרֵי עוֹר, דְּאֵין גִּזְעוֹ מַחְלִיף, וּתְנַן: וַחֲכָמִים פּוֹסְלִין, וַאֲפִילּוּ רַבִּי מֵאִיר לָא קָא מַכְשַׁר אֶלָּא דְּקָרִיר בִּשְׂרָא וְחָיֵיא, וּלְעוֹלָם אֵין גִּזְעוֹ מַחְלִיף. וְאָמַר עוּלָּא: דְּבַר תּוֹרָה עוֹר אָדָם טָהוֹר!
Y algunos dicen una versión diferente de la discusión anterior: ¿Acaso no existe el caso de la piel, cuya raíz no se renueva, y esto es como aprendimos en una mishná (Ḥullin 54a): En el caso de un animal cuya piel fue removida, Rabí Meir lo considera kosher, y los Rabinos lo consideran una tereifa e impropio para el consumo, ya que su piel no vuelve a crecer? La Guemará explica: E incluso Rabí Meir lo considera apto solo porque la carne se enfría y el animal se cura, pero él admite que en realidad la raíz de la piel no se renueva. En consecuencia, la piel de un cadáver debería ser impura. Pero Ulla dijo: Según la ley de la Torah, la piel de una persona muerta es ritualmente pura.
כִּי אִיתְּמַר דְּעוּלָּא אַסֵּיפָא אִיתְּמַר, ״וְכוּלָּן שֶׁעִבְּדָן אוֹ שֶׁהִילֵּךְ בָּהֶן כְּדֵי עֲבוֹדָה טְהוֹרִין, חוּץ מֵעוֹר אָדָם״, וְאָמַר עוּלָּא: דְּבַר תּוֹרָה עוֹר אָדָם כִּי עִבְּדּוֹ טָהוֹר, וּמָה טַעַם אָמְרוּ טָמֵא? גְּזֵרָה שֶׁמָּא יַעֲשֶׂה אָדָם עוֹר אָבִיו וְאִמּוֹ שְׁטִיחִין.
La Guemará responde que, cuando la opinión de Ulla fue enunciada, fue enunciada con respecto a la cláusula final de esa mishná: Y para todas estas pieles, en un caso en que alguien las curtió o en que alguien las extendió sobre el suelo y las pisó durante el mismo tiempo que se requiere para el curtido, ya no se clasifican como carne y son ritualmente puras, excepto la piel de una persona muerta, que mantiene el estatus de carne. Y con respecto a esto Ulla dijo que según la ley de la Torah la piel de una persona muerta, cuando alguien la curte, es ritualmente pura. ¿Y cuál es la razón por la que los Sabios dijeron que es impura? Es un decreto rabínico, no sea que una persona haga alfombras con la piel de su padre y madre fallecidos.
וַהֲרֵי בָּשָׂר, דְּגִזְעוֹ מַחְלִיף, וְטָמֵא! אָמַר מָר בַּר רַב אָשֵׁי: בָּשָׂר נַעֲשֶׂה מְקוֹמוֹ צַלֶּקֶת.
La Guemará pregunta: Pero, ¿acaso no existe el caso de la carne, cuya raíz se renueva, pues cuando la carne de una persona es cortada vuelve a crecer y sana, y sin embargo es impura? Mar bar Rav Ashi dice: La carne no se renueva por sí misma, ya que aunque, cuando alguien es cortado, su carne vuelve a crecer y sana, se forma una cicatriz en su lugar.
אֲבָל הַזּוֹב. זוֹב מְנָלַן? דְּתַנְיָא: ״זוֹבוֹ טָמֵא״ — לִימֵּד עַל הַזּוֹב שֶׁהוּא טָמֵא.
§ La mishná enseña: Pero la zivá transmite impureza cuando está húmeda, aunque no cuando está seca. La Guemará pregunta: ¿De dónde derivamos que la zivá transmite impureza? Como se enseña en una baraita que analiza el versículo: “Cuando cualquier hombre tenga flujo de su carne, su flujo, es impuro” (Levítico 15:2). Esto enseña con respecto a la zivá que es impura.
וַהֲלֹא דִין הוּא: לַאֲחֵרִים גּוֹרֵם טוּמְאָה, לְעַצְמוֹ לֹא כׇּל שֶׁכֵּן? שָׂעִיר הַמִּשְׁתַּלֵּחַ יוֹכִיחַ, שֶׁגּוֹרֵם טוּמְאָה לַאֲחֵרִים, וְהוּא עַצְמוֹ טָהוֹר. אַף אַתָּה אַל תִּתְמַהּ עַל זֶה, שֶׁאַף עַל פִּי שֶׁגּוֹרֵם טוּמְאָה לַאֲחֵרִים — הוּא עַצְמוֹ טָהוֹר. תַּלְמוּד לוֹמַר ״זוֹבוֹ טָמֵא״ — לִימֵּד עַל הַזּוֹב שֶׁהוּא טָמֵא.
La baraita pregunta: ¿Por qué es necesaria esta derivación? ¿No podría derivarse mediante una inferencia a fortiori? Dado que la ziva causa impureza a otros, es decir, a quien emitió la secreción, ¿no con mayor razón la ziva misma es impura? La baraita responde que el caso del chivo expiatorio traído en Yom Kippur puede demostrar que esta inferencia no es válida, pues causa impureza a otros, es decir, quien envía al chivo expiatorio queda impuro, y, sin embargo, el chivo mismo es puro. Así también, no debe sorprenderte esto, la secreción de ziva, que aunque causa impureza a otros, la ziva misma es pura. Por lo tanto, el versículo dice: “Su flujo, es impuro”. Esto enseñó con respecto a la ziva que es impura.
וְאֵימָא: הָנֵי מִילֵּי בְּמַגָּע, אֲבָל בְּמַשָּׂא לָא, מִידֵּי דְּהָוֵה אַשֶּׁרֶץ! אָמַר רַב בִּיבִי בַּר אַבָּיֵי: בְּמַגָּע לָא אִיצְטְרִיךְ קְרָא, דְּלָא גָּרַע מִשִּׁכְבַת זֶרַע,
La Guemará objeta: Pero se puede decir que esta afirmación, que la secreción de ziva transmite impureza, se aplica solo a transmitir impureza por contacto. Pero en lo que respecta a transmitir impureza por llevarla, no transmite impureza, tal como ocurre con el cadáver de un animal rastrero, que transmite impureza por contacto pero no por llevarla. Rav Beivai bar Abaye dijo: No era necesario un versículo para enseñar que ziva transmite impureza ritual por contacto, ya que la halakha con respecto a ziva es no menos estricta que con respecto al semen, que transmite impureza por contacto.