מַתְנִי׳ הָאוֹמֵר ״הֲרֵי עָלַי בְּמַחֲבַת״ – לֹא יָבִיא בְּמַרְחֶשֶׁת, ״בְּמַרְחֶשֶׁת״ – לֹא יָבִיא בְּמַחֲבַת. מָה בֵּין מַחֲבַת לְמַרְחֶשֶׁת? מַרְחֶשֶׁת יֵשׁ לָהּ כִּיסּוּי, מַחֲבַת אֵין לָהּ כִּיסּוּי, דִּבְרֵי רַבִּי יוֹסֵי הַגְּלִילִי. רַבִּי חֲנִינָא בֶּן גַּמְלִיאֵל אוֹמֵר: מַרְחֶשֶׁת עֲמוּקָּה וּמַעֲשֶׂיהָ רוֹחֲשִׁין (רַכִּין), מַחֲבַת צָפָה וּמַעֲשֶׂיהָ קָשִׁין.
MISHNÁ:Quien hace un voto de traer una ofrenda de harina al Templo y dice: Es obligación mía traer una ofrenda de harina preparada en una maḥavat, no puede traer una preparada en una marḥeshet. Del mismo modo, si dice: Es obligación mía traer una ofrenda de harina preparada en una marḥeshet, no puede traer una preparada en una maḥavat. La mishná aclara: ¿Cuál es la diferencia entre una maḥavat y una marḥeshet? Una marḥeshet tiene tapa, mientras que una maḥavat no tiene tapa; esta es la opinión de Rabí Yosei HaGelili. Rabí Ḥanina ben Gamliel dice: Una marḥeshet es profunda, y debido a la gran cantidad de aceite, su producto es blando porque se mueve [roḥashin] en el aceite. Una maḥavat es plana, ya que los lados de la sartén están al mismo nivel que la sartén, y debido a la pequeña cantidad de aceite, su producto es duro.
גְּמָ׳ מַאי טַעְמָא דְּרַבִּי יוֹסֵי? אִילֵּימָא מַרְחֶשֶׁת, דְּאָתְיָא אַרִחוּשֵׁי הַלֵּב, כְּדִכְתִיב: ״רָחַשׁ לִבִּי דָּבָר טוֹב״, וּמַחֲבַת, דְּאָתְיָא אַמַּחְבּוֹאֵי הַפֶּה, כִּדְאָמְרִי אִינָשֵׁי: ״מְנַבַּח נַבּוֹחֵי״.
GEMARA: La Guemará pregunta: Como la Torah no describe los diferentes recipientes, ¿cuál es la razón de la interpretación de Rabí Yosei HaGelili, que explica que una marḥeshet tiene tapa y una maḥavat no tiene tapa? Si decimos que el término marḥeshet indica que la ofrenda viene a expiar por las pecaminosas cavilaciones [raḥashei] del corazón, como está escrito: “Mi corazón medita [raḥash] sobre un buen asunto” (Salmos 45:2), y por lo tanto esta ofrenda de harina debe prepararse en un recipiente cubierto, así como los pensamientos del corazón están ocultos, esta interpretación es insuficiente. Y si decimos que el término maḥavat indica que la ofrenda viene a expiar por transgresiones cometidas con las comisuras de [ammaḥavo’ei] la boca, como dice la gente con respecto a alguien que habla en voz alta: Él está ladrando [minbaḥ nevuḥei], y por lo tanto esta ofrenda de harina debe prepararse en un recipiente abierto, esta interpretación también es insuficiente.
אֵימָא אִיפְּכָא: מַחֲבַת, דְּאָתְיָא אַמַּחְבּוֹאֵי הַלֵּב, דִּכְתִיב ״לָמָּה נַחְבֵּאתָ לִבְרֹחַ״; מַרְחֶשֶׁת, דְּאָתְיָא אַרִחוּשֵׁי [הַפֶּה], כִּדְאָמְרִי אִינָשֵׁי: ״הֲוָה מְרַחֲשָׁן שִׂיפְוָותֵיהּ״. אֶלָּא גְּמָרָא גְּמִירִי לַהּ.
La razón por la que estas interpretaciones son insuficientes es que también se puede decir lo contrario, y sugerir que el nombre maḥavat indica que la ofrenda debe prepararse en un recipiente cerrado, ya que viene a expiar las cavilaciones secretas del corazón, como está escrito que Labán dijo a Jacob: “¿Por qué huiste en secreto [naḥbeita]?” (Génesis 31:27). Del mismo modo, con respecto a marḥeshet, se puede decir que debe prepararse en un recipiente abierto, ya que viene a expiar los susurros [reḥushei] de la boca que se oyen y se revelan, como dice la gente: Sus labios estaban susurrando [meraḥashan]. Por lo tanto, Rabí Yosei HaGelili no puede derivar los significados de los términos marḥeshet y maḥavat de los versículos; más bien, su interpretación se aprende como una tradición.
רַבִּי חֲנִינָא בֶּן גַּמְלִיאֵל אוֹמֵר כּוּ׳. מַרְחֶשֶׁת עֲמוּקָּה – דִּכְתִיב ״וְכׇל נַעֲשָׂה בַמַּרְחֶשֶׁת״, מַחֲבַת צָפָה – דִּכְתִיב ״וְעַל מַחֲבַת״.
§ La mishná enseña: Rabí Ḥanina ben Gamliel dice que una marḥeshet es profunda, mientras que una maḥavat es plana. La Guemará explica la razón de esta opinión: Una marḥeshet es profunda, como está escrito con respecto a esta ofrenda de harina: “Y todo lo que se haga en la marḥeshet” (Levítico 7:9). El uso del término “en” indica que esta ofrenda de harina se prepara dentro de un recipiente, es decir, un recipiente profundo. Por el contrario, una maḥavat es plana, con los lados de la sartén al mismo nivel que la sartén, como está escrito con respecto a esta ofrenda de harina: “Y sobre la maḥavat” (Levítico 7:9). El uso del término “sobre” indica que se prepara sobre el recipiente, no dentro de él. Por lo tanto, se requiere un recipiente plano.
תָּנוּ רַבָּנַן: בֵּית שַׁמַּאי אוֹמְרִים: הָאוֹמֵר ״הֲרֵי עָלַי מַרְחֶשֶׁת״ יְהֵא מוּנָּח עַד שֶׁיָּבֹא אֵלִיָּהוּ.
§ La mishná enseña que si alguien hace un voto: Recae sobre mí traer una ofrenda de harina preparada en una marḥeshet, está obligado a traer una ofrenda de harina de ese tipo. Con respecto a esto, los Sabios enseñaron que Beit Shammai dicen: Con respecto a quien dice: Está impuesto sobre mí traer una marḥeshet, sin usar el término: ofrenda de harina, ni la preposición: en, en tal caso el dinero para la ofrenda de harina debe colocarse en un lugar seguro hasta que venga el profeta Elías anunciando al Mesías y aclare qué debe hacerse.
מְסַפְּקָא לְהוּ, אִי עַל שׁוּם כְּלִי נִקְרְאוּ, אוֹ עַל שׁוּם מַעֲשֵׂיהֶן.
La Guemará explica: Beit Shammai tiene dudas con respecto al origen de los términos marḥeshet y maḥavat, si las ofrendas son llamadas por estos nombres debido al recipiente específico en el que se prepara cada ofrenda de harina, o si son llamadas por estos nombres debido a la manera de su preparación. La importancia de esta distinción es que, si el término marḥeshet se refiere a un tipo específico de recipiente, entonces, si alguien hace un voto: Recae sobre mí traer una marḥeshet, debe traer un recipiente real de ese tipo; mientras que, si el término se refiere a la manera de preparación de la ofrenda de harina, entonces está obligado a traer ese tipo de ofrenda de harina. Dado que Beit Shammai tiene dudas acerca de cuál es la interpretación correcta, dictamina que debe esperar hasta que venga el profeta Elías.
וּבֵית הִלֵּל אוֹמְרִים: כְּלִי הָיָה בַּמִּקְדָּשׁ, וּ״מַרְחֶשֶׁת״ שְׁמוֹ, וְדוֹמֶה כְּמִין כַּלְבּוֹס עָמוֹק, וּכְשֶׁבָּצֵק מוּנָּח בְּתוֹכוֹ – דּוֹמֶה כְּמִין תַּפּוּחֵי הַבָּרָתִים וּכְמִין בִּלְוָטֵי הַיְּוָונִים.
Y Beit Hillel dicen que no hay ninguna incertidumbre sobre este asunto, pues había un determinado recipiente en el Templo, y su nombre era marḥeshet. Y este recipiente se parecía a un tipo de kelabus profundo, que es un recipiente con hendiduras, y cuando se coloca masa dentro de él, esta se presiona contra las hendiduras y toma su forma. La masa se parece a un tipo de manzana de los árboles berotim, o a un tipo de bellota [balutei] de los robles griegos. Por lo tanto, quien hace un voto: Recae sobre mí traer una marḥeshet, debe llevar este tipo de recipiente al Templo como ofrenda.
וְאוֹמֵר: ״וְכׇל נַעֲשָׂה בַמַּרְחֶשֶׁת וְעַל מַחֲבַת״, אַלְמָא עַל שׁוּם הַכֵּלִים נִקְרְאוּ, וְלֹא עַל שׁוּם מַעֲשֵׂיהֶם.
Y el versículo indica dos preposiciones diferentes con respecto a estos utensilios: “Y todo lo que se hace en la marḥeshet y sobre la maḥavat” (Levítico 7:9). No dice simplemente: Y todo lo que se hace en la marḥeshet y la maḥavat. Puesto que parece del versículo que, al usar la marḥeshet, la ofrenda de harina se prepara dentro del utensilio, y al usar la maḥavat se prepara sobre el utensilio, evidentemente reciben esos nombres debido al utensilio en el que se prepara la ofrenda de harina, y no debido a la manera de su preparación.
מַתְנִי׳ הֲרֵי עָלַי בְּתַנּוּר – לֹא יָבִיא מַאֲפֵה כוּפָּח, וְלֹא מַאֲפֵה רְעָפִים, וּמַאֲפֵה יוֹרוֹת הָעַרְבִיִּים. רַבִּי יְהוּדָה אוֹמֵר: רָצָה – מֵבִיא מַאֲפֵה כוּפָּח.
MISHNÁ: Si alguien dice: Recae sobre mí traer una ofrenda de harina horneada en un horno, no puede traer una ofrenda de harina horneada en un horno pequeño [kupaḥ], ni una ofrenda de harina horneada sobre tejas, ni una ofrenda de harina horneada en los hoyos de cocción de los árabes. Rabí Yehuda dice: Si así lo desea, puede traer una ofrenda de harina horneada en un kupaḥ.
הֲרֵי עָלַי מִנְחַת מַאֲפֶה – לֹא יָבִיא מֶחֱצָה חַלּוֹת וּמֶחֱצָה רְקִיקִין; רַבִּי שִׁמְעוֹן מַתִּיר, מִפְּנֵי שֶׁהוּא קׇרְבָּן אֶחָד.
Si alguien dice: Recae sobre mí traer una ofrenda de harina horneada, sin especificar tortas u obleas, no puede traer la mitad de la ofrenda requerida en forma de tortas y la otra mitad en forma de obleas; más bien, todas deben ser de una forma o de la otra. Rabí Shimon considera esto permitido, debido a que tanto las tortas como las obleas están escritas con respecto a esta ofrenda de harina, lo que indica que es una sola ofrenda de dos formas posibles.
גְּמָ׳ תָּנוּ רַבָּנַן: ״מַאֲפֵה תַנּוּר״, וְלֹא מַאֲפֵה כוּפָּח, וְלֹא מַאֲפֵה רְעָפִים, וְלֹא מַאֲפֵה יוֹרוֹת הָעַרְבִיִּים.
GUEMARÁ:Los Sabios enseñaron en una baraita: Cuando el versículo dice: “Y cuando traigas una ofrenda de harina cocida en un horno” (Levítico 2:4), esto enfatiza que debe prepararse en un horno, y no cocida sobre un kupaḥ, ni cocida sobre tejas de techo, ni cocida en los hoyos de cocción de los árabes, de acuerdo con la opinión del primer tanna en la mishná.
רַבִּי יְהוּדָה אוֹמֵר: ״תַּנּוּר״ ״תַּנּוּר״ שְׁנֵי פְּעָמִים, לְהַכְשִׁיר מַאֲפֵה כוּפָּח. רַבִּי שִׁמְעוֹן אוֹמֵר: ״תַּנּוּר״ ״תַּנּוּר״ שְׁנֵי פְּעָמִים, אֶחָד שֶׁתְּהֵא אֲפִיָּיתָן בְּתַנּוּר, וְאֶחָד שֶׁיְּהֵא הֶקְדֵּישָׁן בַּתַּנּוּר.
Rabí Yehuda dice: En este versículo se menciona “horno”, y también se menciona “horno” en otro versículo: “Y toda ofrenda de harina que sea horneada en el horno” (Levítico 7:9). Puesto que está escrito dos veces, y estos términos son restricciones, se sigue el principio hermenéutico de que una expresión restrictiva después de otra expresión restrictiva solo sirve para ampliar la halakha e incluir casos adicionales. En consecuencia, esta derivación sirve para hacer válida una ofrenda de harina horneada sobre un kupaḥ, y también este se considera un horno. Rabí Shimon dice: Los términos “horno” y “horno”, que están escritos un total de dos veces, sirven para enseñar dos halakhot: Una instancia enseña que su horneado debe ser en un horno, y la otra instancia enseña que su consagración es en un horno, es decir, las ofrendas de harina no se consagran en utensilios de servicio, sino más bien en el horno.
וּמִי אִית לֵיהּ לְרַבִּי שִׁמְעוֹן הַאי סְבָרָא? וְהָתְנַן: רַבִּי שִׁמְעוֹן אוֹמֵר: לְעוֹלָם הֱוֵי רָגִיל לוֹמַר שְׁתֵּי הַלֶּחֶם וְלֶחֶם הַפָּנִים כְּשֵׁרוֹת בָּעֲזָרָה, וּכְשֵׁרוֹת בְּבֵית פָּאגֵי.
La Guemará pregunta: ¿Y sostiene Rabí Shimón de acuerdo con esta línea de razonamiento? Pero, ¿no aprendimos en una mishná (95b) que Rabí Shimón dice: Uno debe acostumbrarse siempre a decir que los dos panes y el pan de la proposición son válidos si son amasados, moldeados u horneados en el patio del Templo, y que también son válidos si son preparados en el lugar llamado Beit Pagei, que está fuera de los muros del Monte del Templo? Como estas ofrendas no quedan descalificadas por ser llevadas fuera del Templo, evidentemente no son consagradas en el horno.
אָמַר רָבָא: אֵימָא, שֶׁיְּהֵא הֶקְדֵּישָׁן לְשׁוּם תַּנּוּר.
Rava dijo en respuesta: Rabí Shimon sostiene que el horno no consagra las ofrendas de harina, y en cuanto a su declaración en la baraita acerca de las dos derivaciones, se debe decir que la otra derivación del término “horno” enseña que su consagración por parte del dueño debe ser explícita; es decir, desde el principio debe decir que está santificando su ofrenda de harina para el propósito de una ofrenda de harina horneada en un horno.
הֲרֵי עָלַי מִנְחַת מַאֲפֵה, לֹא יָבִיא מֶחֱצָה [וְכוּ׳]. תָּנוּ רַבָּנַן: ״וְכִי תַּקְרִיב״ – כְּשֶׁתַּקְרִיב, לַעֲשׂוֹת דְּבַר רְשׁוּת.
§ La mishná enseña que si alguien dice: Recae sobre mí traer una ofrenda de harina cocida, no puede traer la mitad de la ofrenda requerida en forma de panes y la otra mitad en forma de obleas, mientras que Rabí Shimon lo considera permitido, ya que es una sola ofrenda. Los Sabios enseñaron en una baraita: El versículo dice: “Y cuando traigas una ofrenda de harina cocida en horno” (Levítico 2:4). La expresión: “Y cuando traigas,” indica que esta ofrenda no es obligatoria. Más bien, cuando tú lo desees, puedes traer, es decir, el versículo enseña cómo realizar la ofrenda de harina cocida en horno como asunto voluntario.
״קׇרְבַּן מִנְחָה״ – אָמַר רַבִּי יְהוּדָה: מִנַּיִן לְאוֹמֵר ״הֲרֵי עָלַי מִנְחַת מַאֲפֶה״, שֶׁלֹּא יָבִיא מֶחֱצָה חַלּוֹת וּמֶחֱצָה רְקִיקִין? תַּלְמוּד לוֹמַר ״קׇרְבָּן מִנְחָה״ – קׇרְבָּן אֶחָד אָמַרְתִּי לָךְ, וְלֹא שְׁנַיִם וּשְׁלֹשָׁה קׇרְבָּנוֹת.
Con respecto al término: “Una ofrenda de harina,” Rabí Yehuda dice: ¿De dónde se deriva, con respecto a quien dice: Recae sobre mí la obligación de traer una ofrenda de harina horneada, que no debe traer la mitad del pan en forma de hogazas y la mitad en forma de obleas? El versículo dice: “Una ofrenda de harina,” lo que indica: Yo te dije que trajeras una ofrenda, es decir, los diez panes de un solo tipo, y no dos o tres ofrendas de tipos diferentes, como permite Rabí Shimon.
אָמַר לוֹ רַבִּי שִׁמְעוֹן:
La baraita continúa: Rabí Shimon dijo a Rabí Yehuda: