אַף נִשְׁחָט עַל אוֹתוֹ מוּם. רַבִּי יְהוּדָה אוֹמֵר: אֲפִילּוּ מֵת – אֵין מַקִּיזִין לוֹ אֶת הַדָּם.
El animal incluso puede ser sacrificado sobre la base de ese defecto. Rabí Yehuda dice: Incluso si el primogénito muriera si no se le extrae sangre, no se le puede extraer sangre en absoluto.
אָמַר רַבִּי חִיָּיא בַּר אַבָּא, אָמַר רַבִּי יוֹחָנָן: הַכֹּל מוֹדִים בִּמְחַמֵּץ אַחַר מְחַמֵּץ שֶׁהוּא חַיָּיב, דִּכְתִיב ״לֹא תֵעָשֶׂה חָמֵץ״ וְ״לֹא תֵאָפֶה חָמֵץ״.
La Guemará analiza casos similares, incluidos ejemplos relacionados con ofrendas de harina. Rabí Ḥiyya bar Abba dice que Rabí Yoḥanan dice: Todos los Sabios que discrepan sobre si se puede sangrar a un animal primogénito cuya circulación sanguínea está contraída coinciden en que quien leuda una ofrenda de harina después de que otro ya la hubiera leudado es responsable de recibir azotes por el leudado adicional, como está escrito: “Ninguna ofrenda de harina que presentéis al Señor será hecha con levadura” (Levítico 2:11), y también está dicho: “No será cocida con levadura” (Levítico 6:10). Esto indica que uno es responsable por cada acto de leudado realizado sobre una ofrenda de harina.
בִּמְסָרֵס אַחֵר מְסָרֵס, שֶׁהוּא חַיָּיב, דִּכְתִיב: ״וּמָעוּךְ וְכָתוּת וְנָתוּק וְכָרוּת״, אִם עַל כּוֹרֵת הוּא חַיָּיב, עַל נוֹתֵק לֹא כׇּל שֶׁכֵּן? אֶלָּא לְהָבִיא נוֹתֵק אַחַר כּוֹרֵת, שֶׁהוּא חַיָּיב.
Del mismo modo, todos están de acuerdo en que quien castra a un animal después de otro que lo castra es responsable, como está escrito: “Aquellos cuyos testículos están magullados, o aplastados, o arrancados, o cortados, no serán ofrecidos al Señor, y esto no haréis en vuestra tierra” (Levítico 22:24). Si alguien es responsable cuando las vesículas seminales son cortadas, entonces, cuando los testículos son arrancados por completo, ¿acaso no lo es con mayor razón? Más bien, este versículo viene a incluir a quien arranca los testículos después de otro que corta las vesículas seminales, para indicar que es responsable. Aparentemente, uno es responsable por castrar a un animal que ya está esterilizado.
לֹא נֶחְלְקוּ אֶלָּא בְּמֵטִיל מוּם בְּבַעַל מוּם, רַבִּי מֵאִיר סָבַר: ״כׇּל מוּם לֹא יִהְיֶה בּוֹ״, וְרַבָּנַן סָבְרִי: ״תָּמִים יִהְיֶה לְרָצוֹן״.
Estos Sabios discrepan solo con respecto a quien inflige una tara a un animal ya tarado, como uno cuya circulación sanguínea está contraída. Rabí Meir sostiene que, como dice el versículo: “Será perfecto para ser aceptado; no habrá tara en él” (Levítico 22:21), esta afirmación categórica incluye incluso la imposición de una tara sobre una ofrenda que ya está tarada. Y los Rabinos sostienen que la frase “será perfecto para ser aceptado” indica que la prohibición de infligir una tara se aplica solo a un animal que actualmente es perfecto, es decir, sin tara, y que por lo tanto puede ser aceptado, lo que significa que es apto para ser sacrificado sobre el altar. Si el animal ya está tarado, no hay prohibición de infligirle una tara adicional.
וְרַבִּי מֵאִיר נָמֵי, הָכְתִיב ״תָּמִים יִהְיֶה לְרָצוֹן״? הָהוּא לְמַעוֹטֵי בַּעַל מוּם מֵעִיקָּרָא.
La Guemará analiza esta disputa. Y según la opinión de Rabí Meir, que deriva la halajá de la frase “no habrá en él defecto”, ¿acaso no está escrito también: “Será perfecto para ser aceptado”? La Guemará responde: Ese versículo sirve para excluir únicamente a un animal que estaba defectuoso desde el principio, es decir, un animal que nació con un defecto. En tal caso, no hay prohibición de infligirle un defecto adicional. Pero si el animal inicialmente no tenía defecto y luego desarrolló un defecto, está prohibido infligirle otro defecto.
בַּעַל מוּם מֵעִיקָּרָא – דִּיקְלָא בְּעָלְמָא הוּא.
La Guemará rechaza esta sugerencia: No hay necesidad de excluir a un animal que estaba blemished from the outset, ya que es meramente como una palmera, es decir, es un elemento que nunca puede alcanzar el estatus de un animal consagrado como ofrenda. Por lo tanto, es obvio que la prohibición de infligir un defecto no se aplica a este animal.
אֶלָּא, לְמַעוֹטֵי פְּסוּלֵי הַמּוּקְדָּשִׁים לְאַחַר פִּדְיוֹנָם, סָלְקָא דַּעְתָּךְ אָמֵינָא: הוֹאִיל וַאֲסִירִי בְּגִיזָּה וַעֲבוֹדָה, בְּמוּמָם נָמֵי (לִיתַּסְרִי) [לִיתַּסְרוּ], קָא מַשְׁמַע לַן.
Más bien, Rabí Meir sostiene que la frase “será perfecto para ser aceptado” sirve para excluir a los animales consagrados descalificados, para enseñar que, después de su redención, cuando se vuelven no sagrados, la prohibición de infligirles un defecto ya no se aplica a ellos. Esta exclusión es necesaria, pues podría venir a tu mente decir que, puesto que está prohibido esquilar animales consagrados descalificados o usarlos para trabajo incluso después de haber sido redimidos y volverse no sagrados, quizá sea también prohibido infligir un defecto sobre ellos. En consecuencia, este versículo nos enseña que no hay prohibición de infligir un defecto a estos animales.
וְרַבָּנַן נָמֵי, הָכְתִיב: ״כׇּל מוּם לֹא יִהְיֶה בּוֹ״? הָהוּא מִיבְּעֵי לֵיהּ לְכִדְתַנְיָא: ״וְכׇל מוּם לֹא יִהְיֶה בּוֹ״ – אֵין לִי אֶלָּא שֶׁלֹּא יְהֵא בּוֹ מוּם, מִנַּיִן שֶׁלֹּא יִגְרוֹם לוֹ עַל יְדֵי אֲחֵרִים, שֶׁלֹּא יַנִּיחַ בָּצֵק אוֹ דְבֵילָה עַל גַּבֵּי הָאוֹזֶן כְּדֵי שֶׁיָּבֹא הַכֶּלֶב וְיִטְּלֶנּוּ? תַּלְמוּד לוֹמַר: ״כׇּל מוּם״. אָמַר ״מוּם״ וְאָמַר ״כׇּל מוּם״.
La Guemará analiza la opinión de los Rabinos. Y también según la opinión de los Rabinos, que basan su opinión en la frase: “Será perfecto para ser aceptado”, ¿acaso no está escrito: “No habrá en él ningún defecto”, lo que indica una ampliación de la prohibición de infligir un defecto? La Guemará responde: Ese versículo es necesario para aquello que se enseña en una baraita: El versículo dice: “No habrá en él ningún defecto” (Levítico 22:21). He derivado solo que no puede tener un defecto causado directamente por la acción humana. ¿De dónde se deriva que no se puede causar que se le inflija a él un defecto indirectamente por medio de otros agentes, por ejemplo, que no se puede poner masa o higos prensados sobre su oreja para que venga un perro y los tome, mordiendo así parte de la oreja del animal y dejándolo con un defecto? El versículo dice: “Cualquier defecto”. Dice: “Defecto”, y dice “Cualquier defecto”; la palabra “no” viene a enseñar que no se puede causar un defecto indirectamente.
אָמַר רַבִּי אַמֵּי: הִנִּיחַ שְׂאוֹר עַל גַּבֵּי עִיסָּה, וְהָלַךְ וְיָשַׁב לוֹ, וְנִתְחַמְּצָה מֵאֵלֶיהָ – חַיָּיב עָלֶיהָ כְּמַעֲשֵׂה שַׁבָּת. וּמַעֲשֵׂה שַׁבָּת כִּי הַאי גַּוְונָא מִי מִיחַיַּיב? וְהָאָמַר רַבָּה בַּר בַּר חָנָה
§ La Guemará vuelve a analizar la fermentación de una ofrenda de harina. Rabí Ami dice: Si alguien colocó levadura, es decir, masa que ha fermentado hasta tal punto que ya no se usa como alimento sino como agente fermentador para otra masa, encima de la masa de una ofrenda de harina, y fue y se sentó a esperar, es decir, que no realizó ninguna otra acción, y la masa entonces fermentó por sí sola, es responsable de recibir azotes por ello. Esto es similar a realizar una acción prohibida en Shabat. La Guemará cuestiona esta comparación: ¿Y acaso alguien es responsable por realizar una acción prohibida en Shabat en un caso como este? Pero, ¿acaso Rabba bar bar Ḥana no dice