Drashot AI Logo
וַאֲשַׁם מְצוֹרָע שֶׁשְּׁחָטָן שֶׁלֹּא לִשְׁמָן – פְּסוּלִין, הוֹאִיל וּבָאוּ לְהַכְשִׁיר וְלֹא הִכְשִׁירוּ.
y así dices con respecto a la ofrenda por la culpa de un leproso, cuyo sacrificio apropiado permite al leproso entrar en el campamento de Israel y participar de ofrendas de santidad, que si alguien degolló estas ofrendas no por su causa, quedan descalificadas. Quedan descalificadas ya que su sacrificio vino para hacer aptos al nazareo y al leproso y estas ofrendas por la culpa no los hicieron aptos.
תְּנַן: כׇּל הַמְּנָחוֹת שֶׁנִּקְמְצוּ שֶׁלֹּא לִשְׁמָן – כְּשֵׁירוֹת, אֶלָּא שֶׁלֹּא עָלוּ לַבְּעָלִים לְשׁוּם חוֹבָה, חוּץ מִמִּנְחַת חוֹטֵא וּמִנְחַת קְנָאוֹת. וְאִם אִיתָא, לִיתְנֵי נָמֵי: ״חוּץ מִמִּנְחַת הָעוֹמֶר״!
La Guemará pregunta: Aprendimos en la mishná que todas las ofrendas de harina de las cuales se tomó un puñado no por su propia intención son aptas para el sacrificio, pero no cumplieron la obligación del dueño, excepto la ofrenda de harina de un pecador y la ofrenda de harina de celos. Y si es así que una ofrenda de harina del ómer, de la cual se tomó un puñado no por su propia intención, queda descalificada, entonces que la mishná también enseñe: Excepto la ofrenda de harina del ómer.
כִּי קָתָנֵי בָּאָה יָחִיד, בָּאָה צִבּוּר לָא קָתָנֵי; כִּי תָנֵי בָּאָה בִּגְלַל עַצְמָהּ, בָּאָה בִּגְלַל זֶבַח – לָא קָתָנֵי.
La Guemará responde: Cuando la mishná enseña esta halajá, la enseña solo con respecto a las ofrendas de harina que vienen en nombre de un individuo. La mishná no enseña la halajá con respecto a aquellas ofrendas de harina que vienen en nombre de la comunidad. Además, cuando la mishná enseña esta halajá, es solo con respecto a una ofrenda de harina que viene por sí misma, es decir, como una ofrenda independiente. La mishná no enseña la halajá con respecto a una ofrenda de harina que viene a causa de, es decir, junto con, un sacrificio degollado, por ejemplo, la ofrenda de harina del ómer, que se trae junto con dos ovejas.
כִּי קָתָנֵי הָנָךְ שֶׁאֵין קָבוּעַ לָהֶן זְמַן, הָא דְּקָבוּעַ לָהּ זְמַן – לָא קָתָנֵי.
La Guemará añade: Además, cuando la mishná enseña esta halajá, es solo con respecto a aquellas ofrendas de harina cuyo tiempo no está fijado, es decir, pueden sacrificarse en cualquier fecha. La mishná no enseña la halajá con respecto a esta ofrenda de harina del ómer, cuyo tiempo para ofrecerse está fijado en el dieciséis de Nisán.
אָמַר מָר: וְכֵן אַתָּה אוֹמֵר בַּאֲשַׁם נָזִיר וַאֲשַׁם מְצוֹרָע שֶׁשְּׁחָטָן שֶׁלֹּא לִשְׁמָן פְּסוּלִין, הוֹאִיל וּבָאוּ לְהַכְשִׁיר וְלֹא הִכְשִׁירוּ.
§ La Guemará analiza la declaración de Rav. El Maestro dijo: Y así dices con respecto a la ofrenda por la culpa de un nazareo que se volvió ritualmente impuro, y así dices con respecto a la ofrenda por la culpa de un leproso, que si alguien degolló estas ofrendas no por su causa, quedan descalificadas. Quedan descalificadas ya que su sacrificio apropiado vino para hacer aptos al nazareo y al leproso, y no los hizo aptos.
תְּנַן: כׇּל הַזְּבָחִים שֶׁשְּׁחָטָן שֶׁלֹּא לִשְׁמָן כְּשֵׁרִין, אֶלָּא שֶׁלֹּא עָלוּ לַבְּעָלִים לְשׁוּם חוֹבָה, חוּץ מִפֶּסַח וְחַטָּאת. וְאִם אִיתָא – לִיתְנֵי נָמֵי: חוּץ מֵאֲשַׁם נָזִיר וַאֲשַׁם מְצוֹרָע, דְּבָאוּ לְהַכְשִׁיר וְלֹא הִכְשִׁירוּ!
La Guemará pregunta: Aprendimos en una mishná (Zevaḥim 2a): Todas las ofrendas sacrificadas que alguien sacrificó no por su propósito específico son válidas, pero no cumplieron la obligación del dueño. Esta es la halakha con respecto a todas las ofrendas, excepto la ofrenda de Pésaj y la ofrenda por el pecado, que quedan descalificadas cuando se sacrifican no por su propósito específico. Y si es así que la halakha está de acuerdo con la declaración de Rav, que la mishná también enseñe: Excepto la ofrenda de culpa de un nazareo y la ofrenda de culpa de un leproso, ya que vinieron para hacer a alguien apto y no lo hicieron apto.
כֵּיוָן דְּאִיכָּא אֲשַׁם גְּזֵילוֹת וַאֲשַׁם מְעִילוֹת, דִּלְכַפָּרָה אָתוּ – לָא פְּסִיקָא לֵיהּ.
La Guemará responde: Dado que hay otras ofrendas de culpa, es decir, la ofrenda de culpa por robo, que se trae por prestar un juramento falso negando una acusación de robo, y la ofrenda de culpa traída por uso indebido de propiedad consagrada, que vienen para expiación, que no hacen a una persona apta y son aptas para el sacrificio si fueron degolladas no para su propósito, el tanna de la mishná no podía establecer la halajá con respecto a las ofrendas de culpa de manera absoluta, y por lo tanto se abstiene de mencionar las ofrendas de culpa por completo.
מַאי שְׁנָא אֲשַׁם נָזִיר וַאֲשַׁם מְצוֹרָע, דְּבָאוּ לְהַכְשִׁיר וְלֹא הִכְשִׁירוּ? הָנֵי נָמֵי בָּאוּ לְכַפָּרָה וְלֹא כִּפְּרוּ!
La Guemará pregunta: ¿Qué tiene de diferente la ofrenda de culpa de un nazireo y la ofrenda de culpa de un leproso? ¿Por qué quedan descalificadas cuando se sacrifican no por su causa, ya que vinieron para hacer apto y no hicieron apto? Estas, es decir, las ofrendas de culpa por robo y por uso indebido de propiedad consagrada, igualmente deberían quedar descalificadas cuando se sacrifican no por su causa, ya que vinieron para expiación y no expiaron.
אָמַר רַבִּי יִרְמְיָה: מָצִינוּ שֶׁחִלֵּק הַכָּתוּב בֵּין מְכַפְּרִים וּבֵין מַכְשִׁירִין, מְכַפְּרִין אִית בְּהוּ דְּאָתוּ לְאַחַר מִיתָה, מַכְשִׁירִין לֵית בְּהוּ דְּאָתוּ לְאַחַר מִיתָה. דִּתְנַן: הָאִשָּׁה שֶׁהֵבִיאָה חַטָּאתָהּ וּמֵתָה – יָבִיאוּ יוֹרְשִׁין עוֹלָתָהּ, עוֹלָתָהּ וּמֵתָה – לֹא יָבִיאוּ יוֹרְשִׁין חַטָּאתָהּ.
Rabí Yirmeya dijo en respuesta: Encontramos que la Torah diferencia entre aquellas ofrendas por la culpa que expián y aquellas que hacen apto, y la halakha es más estricta con respecto a aquellas que hacen apto. Rabí Yirmeya explica: Con respecto a aquellas ofrendas por la culpa que expián, entre ellas hay ofrendas que vienen después de la muerte, es decir, se sacrifican después de la muerte de sus dueños, mientras que con respecto a aquellas que hacen apto, no hay entre ellas ninguna que venga después de la muerte. Como aprendimos en una mishná (Kinnim 2:5): Con respecto a una mujer después del parto que trajo su ofrenda por el pecado para su purificación ritual y murió, los herederos traerán su holocausto, que viene para expiar. Si ella apartó su holocausto y murió, los herederos no traerán su ofrenda por el pecado, ya que viene para hacerla apta para participar de las ofrendas.
מַתְקֵיף לַהּ רַבִּי יְהוּדָה בְּרֵיהּ דְּרַבִּי שִׁמְעוֹן בֶּן פַּזִּי: מַכְשִׁירִין נָמֵי, מִי לֵית בְּהוּ דְּאָתוּ לְאַחַר מִיתָה? וְהָתְנַן: הַמַּפְרִישׁ מָעוֹת לִנְזִירוּתוֹ – לֹא נֶהֱנִין וְלֹא מוֹעֲלִין, מִפְּנֵי שֶׁרְאוּיִין לָבֹא כּוּלָּן שְׁלָמִים.
Rabí Yehuda, hijo de Rabí Shimon ben Pazi, objeta a esto: Con respecto a las ofrendas que también hacen apto, ¿acaso no hay entre ellas ofrendas que vienen después de la muerte? ¿Pero no aprendimos en una mishná (Me’ila 11a): En el caso de alguien que separa fondos para las ofrendas de su nazireato, es decir, su ofrenda por el pecado, holocausto y ofrenda de paz, una persona no puede obtener beneficio de ellos ab initio, pero si alguien obtuvo beneficio de ellos a posteriori, no es responsable por uso indebido de propiedad consagrada; es decir, no está obligado a traer una ofrenda por la culpa ni a reembolsar el principal y una quinta parte adicional. Esto es porque las monedas todas son aptas para traer ofrendas de paz, y no hay uso indebido de propiedad consagrada con respecto a fondos aptos para una ofrenda de paz.
מֵת וְהָיוּ לוֹ מָעוֹת סְתוּמִין – יִפְּלוּ לִנְדָבָה; מְפוֹרָשִׁין: דְּמֵי חַטָּאת – יוֹלִיךְ לְיָם הַמֶּלַח, לֹא נֶהֱנִין וְלֹא מוֹעֲלִין; דְּמֵי עוֹלָה – יָבִיא בָּהֶן עוֹלָה, וּמוֹעֲלִין בָּהֶן.
La mishná continúa: Si el nazireo murió y tenía fondos no designados que apartó para pagar sus ofrendas de nazireato sin especificar cuánto dinero debía asignarse a cada ofrenda, se destinarán a ofrendas comunitarias de donación. Si dejó fondos designados, entonces, con respecto a el dinero para una ofrenda por el pecado, se debe tomarlo y arrojarlo al Mar Muerto; no se puede obtener beneficio de él ab initio, pero si alguien obtuvo beneficio de él a posteriori, no es responsable por uso indebido de propiedad consagrada. Con respecto a el dinero para una ofrenda quemada, se trae con él una ofrenda quemada, y uno es responsable por hacer uso indebido de ellos.
דְּמֵי שְׁלָמִים – יָבִיא בָּהֶן שְׁלָמִים, וְנֶאֱכָלִין לְיוֹם אֶחָד, וְאֵין טְעוּנִין לֶחֶם. וְהָא עוֹלָה וּשְׁלָמִים דְּנָזִיר דְּמַכְשִׁירִים נִינְהוּ, וְקָא אָתוּ לְאַחַר מִיתָה!
La mishná concluye: Con el dinero para una ofrenda de paz, se trae con él una ofrenda de paz, y estas ofrendas se comen durante un día, como la ofrenda de paz traída por un nazareo, y no requieren los panes que normalmente se compran con la ofrenda de paz de un nazareo. Rabí Yehuda explica su pregunta: Pero la ofrenda quemada y la ofrenda de paz de un nazareo son ofrendas que hacen al nazareo apto para beber vino, y aun así vienen después de la muerte.
אָמַר רַב פָּפָּא: הָכִי קָא אָמַר רַבִּי יִרְמְיָה: לֹא מָצִינוּ הֶכְשֵׁר קָבוּעַ דְּבָא לְאַחַר מִיתָה, וּדְנָזִיר הֶכְשֵׁר שֶׁאֵינוֹ קָבוּעַ הוּא,
Rav Pappa dijo en respuesta que esto es lo que está diciendo el rabino Yirmeya: No encontramos un caso de habilitación fija que venga después de la muerte, es decir, no hay ningún caso en el que la única ofrenda que hará apta a una persona para actuar de una manera que antes le estaba prohibida pueda ser sacrificada después de la muerte. Y las ofrendas de un nazareo son ejemplos de un medio de habilitación que no es fija,

Las traducciones generadas por IA pueden no ser completamente precisas.

Para comentarios o correcciones, contacta a drashot@drashot.ai.

Textos proporcionados por Sefaria