לָא סָלְקָא דַּעְתָּךְ – דּוּמְיָא דְּיִיעוּד, מַה יִיעוּד, אַף עַל גַּב דְּאִי בָּעֵי מְיַיעֵד וְאִי בָּעֵי לָא מְיַיעֵד, כֹּל הֵיכָא דְּלָא מָצֵי מְיַיעֵד – לָא הָווּ זְבִינָא זְבִינֵי, הָכִי נָמֵי כֹּל הֵיכָא דְּלָא מָצְיָ[א] מְיגָרְעָא – לָא הָווּ זְבִינָא זְבִינֵי.
La Guemará rechaza esta sugerencia: Esto no puede entrar en tu mente, pues la halakha de la deducción debe ser similar a la halakha de la designación, es decir, el proceso por el cual un amo designa a su sierva hebrea como esposa para él o para su hijo (Torah 21:8–9). Así como en la designación, aunque la halakha es que si él desea, puede designarla, y si no desea, él no está obligado a designarla, sin embargo, en cualquier lugar donde no pueda designarla, por ejemplo, en un caso en que sean parientes y por lo tanto ella le esté prohibida, su venta no es una venta válida, así también aquí, con respecto a su redención, en cualquier lugar donde ella no pueda deducir una cantidad de su precio de compra, su venta no es una venta.
וְקִידּוּשֵׁי אִשָּׁה לְבֵית שַׁמַּאי נָפְקָא לְהוּ מֵאָמָה הָעִבְרִיָּה: מָה אָמָה הָעִבְרִיָּה בִּפְרוּטָה לָא מִקַּנְיָא, אַף אִשָּׁה בִּפְרוּטָה לָא מִיקַּדְּשָׁא.
La Guemará señala: Y según la opinión de Beit Shammai, la forma de desposar a una mujer con dinero se deriva del caso de una sierva hebrea, de la siguiente manera: Así como una sierva hebrea no puede ser adquirida con una peruta, así también una mujer no puede ser desposada con una peruta.
וְאֵימָא פַּלְגָא דְּדִינָר, וְאֵימָא שְׁתֵּי פְּרוּטוֹת! כֵּיוָן דְּאַפִּיקְתֵּיהּ מִפְּרוּטָה – אוֹקְמַהּ אַדִּינָר.
La Guemará pregunta: Incluso si Beit Shammai derivan su opinión de aquí, ¿cómo demuestra esto que una mujer puede ser desposada solo con un mínimo de un dinar? Pero ¿por qué no decir que puede ser desposada con medio dinar, o decir que puede ser desposada con dos perutot, ya que es posible cumplir la redención de una sierva hebrea si su venta fue por cualquiera de estas cantidades? La Guemará responde: Puesto que esta comparación excluye el desposorio con una peruta, ya que indica que una mujer puede ser desposada solo con dinero de valor significativo, los Sabios establecieron la cantidad mínima en un dinar, que es una moneda de valor sustancial.
רָבָא אָמַר: הַיְינוּ טַעְמָא דְּבֵית שַׁמַּאי: שֶׁלֹּא יְהוּ בְּנוֹת יִשְׂרָאֵל כְּהֶפְקֵר.
Rava dijo una explicación diferente: Este es el razonamiento de Beit Shammai, quienes sostienen que una mujer solo puede ser desposada con un mínimo de un dinar: Las hijas de Israel no deben ser tratadas como propiedad sin dueño. Permitir que las mujeres sean desposadas con una cantidad tan pequeña como una perutá es una falta de respeto hacia ellas.
וּבֵית הִלֵּל אוֹמְרִים בִּפְרוּטָה. סָבַר רַב יוֹסֵף לְמֵימַר: פְּרוּטָה כָּל דְּהוּ. אֲמַר לֵיהּ אַבָּיֵי: וְהָא עֲלַהּ קָתָנֵי: כַּמָּה הִיא פְּרוּטָה – אֶחָד מִשְּׁמֹנָה בָּאִיסָּר הָאִיטַלְקִי.
§ La mishná enseña: Y Beit Hillel dicen que una mujer puede ser desposada con una perutá, o con cualquier objeto que valga una perutá. Rav Yosef pensó decir: Una perutá significa cualquier cantidad. No hay un valor definido, ya que una mujer puede ser desposada con una perutá independientemente de su valor en ese momento. Abaye le dijo: Pero, ¿no se enseña con respecto a esto en la propia mishná: ¿Cuánto es una perutá? Es un octavo del issar italiano. Esto muestra que hay un valor definido para una perutá.
וְכִי תֵּימָא: הָנֵי מִילֵּי בְּדוֹרוֹ שֶׁל מֹשֶׁה, אֲבָל הָכָא כְּדַחֲשִׁבָה לְהוּ לְאִינָשֵׁי – וְהָא כִּי אֲתָא רַב דִּימִי אָמַר: שִׁיעֵר רַבִּי סִימַאי בְּדוֹרוֹ כַּמָּה הִיא פְּרוּטָה: אֶחָד מִשְּׁמֹנָה בָּאִיסָּר הָאִיטַלְקִי, וְכִי אֲתָא רָבִין אָמַר: רַבִּי דּוֹסְתַּאי וְרַבִּי יַנַּאי וְרַבִּי אוֹשַׁעְיָא שִׁיעֲרוּ כַּמָּה הָוֵי פְּרוּטָה – אֶחָד מִשִּׁשָּׁה בְּאִיסָּר הָאִיטַלְקִי!
Y si dijeras: Esta afirmación se aplica solo a la generación de Moisés, es decir, ese era el valor de una peruta en el tiempo de la Torah, pero ahora, en cualquier época posterior, su valor se determina por lo que la gente considera una peruta, esa afirmación no puede ser correcta. Pues cuando Rav Dimi vino de Eretz Israel dijo: Rabí Simai estimó en su generación: ¿Cuánto vale una peruta? Es un octavo del issar italiano. Y cuando Ravin vino de Eretz Israel a Babilonia dijo que Rabí Dostai, Rabí Yannai y Rabí Oshaya estimaron: ¿Cuánto vale una peruta? Es un sexto del issar italiano.
אֲמַר לֵיהּ רַב יוֹסֵף: אִי הָכִי, הַיְינוּ דְּתָנֵינָא: ״צֵא וַחֲשׁוֹב כַּמָּה פְּרוּטוֹת בִּשְׁנֵי סְלָעִים – יוֹתֵר מֵאַלְפַּיִם״ – הַשְׁתָּא אַלְפַּיִם לָא הָוְיָין, יָתֵר מֵאַלְפַּיִם קָרֵי לְהוּ? אֲמַר לְהוּ הַהוּא סָבָא: אֲנָא תְּנֵינָא לַהּ: ״קָרוֹב לְאַלְפַּיִם״. סוֹף סוֹף אַלְפָּא וַחֲמֵשׁ מְאָה וּתְלָתִין וְשִׁיתָּא הוּא דְּהָוְיָין! כֵּיוָן דְּנָפְקָא לְהוּ מִפַּלְגָא – קָרוֹב לְאַלְפַּיִם קָרֵי לֵיהּ.
Rav Yosef le dijo a Abaye: Si es así, entonces esto entra en conflicto con aquello que aprendimos en una baraita: Ve y calcula cuántas perutot hay en dos sela: Más de dos mil. Ahora bien, no hay ni siquiera dos mil, ¿y las llamas: Más de dos mil? Más bien, la peruta ciertamente vale menos de un octavo del issar italiano. Cierto anciano les dijo: Yo enseño esta baraita diciendo: Cerca de dos mil. La Guemará pregunta: En última instancia, según el cálculo de un octavo de un issar, el número de perutot en dos sela es 1.536, lo cual no está ni cerca de dos mil. La Guemará responde: Dado que supera la mitad del segundo millar, se llama: Cerca de dos mil.
גּוּפָא, כִּי אֲתָא רַב דִּימִי אָמַר: שִׁיעֵר רַבִּי סִימַאי בְּדוֹרוֹ כַּמָּה הִיא פְּרוּטָה – אֶחָד מִשְּׁמֹנָה בָּאִיסָּר הָאִיטַלְקִי, וְכִי אֲתָא רָבִין אָמַר: שִׁיעֲרוּ רַבִּי דּוֹסְתַּאי וְרַבִּי יַנַּאי וְרַבִּי אוֹשַׁעְיָא כַּמָּה הִיא פְּרוּטָה – אֶחָד מִשִּׁשָּׁה בָּאִיסָּר הָאִיטַלְקִי. אָמַר לֵיהּ אַבָּיֵי לְרַב דִּימִי: נֵימָא, אַתְּ וְרָבִין בִּפְלוּגְתָּא דְהָנֵי תַּנָּאֵי קָא מִיפַּלְגִיתוּ,
La Guemará analiza el asunto mismo. Cuando Rav Dimi llegó de Eretz Israel, dijo: Rabí Simai estimó en su generación: ¿Cuánto es una peruta? Es un octavo del issar italiano. Y cuando Ravin llegó dijo que Rabí Dostai, Rabí Yannai y Rabí Oshaya estimaron: ¿Cuánto es una peruta? Es un sexto del issar italiano. Abaye le dijo a Rav Dimi: ¿Diremos que tú y Ravin discrepan con respecto a la cuestión que es objeto de la disputa entre estos tanna’im.
דְּתַנְיָא: פְּרוּטָה שֶׁאָמְרוּ חֲכָמִים – אֶחָד מִשְּׁמֹנָה בָּאִיסָּר הָאִיטַלְקִי, שֵׁשׁ מָעָה כֶּסֶף – דִּינָר, מָעָה – שְׁנֵי פּוּנְדְּיוֹנִין, פּוּנְדְּיוֹן – שְׁנֵי אִיסָּרִין, אִיסָּר – שְׁנֵי מִסְמֵיסִים, מִסְמֵס – שְׁנֵי קוּנְטְרוֹנְקִין, קוּנְטְרֹנְק – שְׁתֵּי פְרוּטוֹת. נִמְצָא, פְּרוּטָה – אֶחָד מִשְּׁמֹנָה בָּאִיסָּר הָאִיטַלְקִי.
Como se enseña en una baraita: La peruta mencionada por los Sabios es una octava parte del issar italiano. Seis ma’a de plata equivalen a un dinar, y una ma’a vale dos pundeyon. En un pundeyon hay dos issar, y un issar equivale a dos masmas. Un masmas vale dos konterank, y un konterank equivale a dos perutot. Según este cálculo, se concluye que una peruta es una octava parte del issar italiano.
רַבָּן שִׁמְעוֹן בֶּן גַּמְלִיאֵל אוֹמֵר: שְׁלֹשָׁה הַדְרֵסִין לְמָעָה, שְׁנֵי הַנְצִין לְהַדְרֵיס, שְׁנֵי שְׁמֵנִין לַהֲנֵץ, שְׁתֵּי פְרוּטוֹת לְשָׁמֵין, נִמְצָא, פְּרוּטָה – אֶחָד מִשִּׁשָּׁה בְּאִיסָּר הָאִיטַלְקִי. לֵימָא דְּמָר אָמַר כְּתַנָּא קַמָּא וְרָבִין דְּאָמַר כְּרַבָּן שִׁמְעוֹן בֶּן גַּמְלִיאֵל?
Rabban Shimon ben Gamliel dice: No es así; más bien, hay tres hadreis por una ma’a, dos henetz por un hadreis, dos shamin por un henetz, y dos perutot por un shamin. En consecuencia, resulta que una peruta es una sexta parte del issar italiano. ¿Diremos que un Maestro está de acuerdo con el primer tanna, y Ravin, que dijo su dictamen en nombre de Rabbi Dostai, Rabbi Yannai y Rabbi Oshaya, está de acuerdo con Rabban Shimon ben Gamliel?
אֲמַר לֵיהּ: בֵּין דִּידִי וּבֵין רָבִין אַלִּיבָּא דְּתַנָּא קַמָּא, וְלָא קַשְׁיָא: הָא – דְּאִיַּקּוּר אִיסּוּרֵי, הָא – דְּזוּל אִיסּוּרֵי. הָא דְּאִיַּקּוּר אִיסּוּרֵי – קוּם עֶשְׂרִים וְאַרְבַּע בְּזוּזָא, הָא דְּזוּל – קוּם תְּלָתִין וּתְרֵין בְּזוּזָא.
Rav Dimi le dijo a Abaye: Tanto mi declaración como la de Ravin están de acuerdo con la opinión del primer tanna, y esto no es difícil. Esta declaración mía se refiere a cuando el issar aumentó de valor en relación con las monedas de plata, y esta declaración de Ravin se refiere a cuando el issar disminuyó de valor. La Guemará explica: Cuando el issar aumentó de valor, veinticuatro issar equivalían a un dinar; cuando disminuyeron de valor, treinta y dos issar equivalían a un dinar. Si es así, hay una proporción fija entre el valor de una peruta y el valor de la plata, y hay 192 perutot en un dinar. En cambio, la proporción entre el valor de un issar de cobre y los dinares de plata fluctúa, de modo que a veces un issar valdrá ocho perutot, mientras que en otras ocasiones valdrá solo seis.
אָמַר שְׁמוּאֵל: קִידְּשָׁהּ בִּתְמָרָה, אֲפִילּוּ עוֹמֵד כּוֹר תְּמָרִים בְּדִינָר – מְקוּדֶּשֶׁת; חָיְישִׁינַן שֶׁמָּא שָׁוֶה פְּרוּטָה בְּמָדַי.
§ Shmuel dice: Si un hombre desposó a una mujer con un dátil, ella queda desposada incluso si un kor de dátiles vale un dinar, lo que significaría que un dátil vale mucho menos que una peruta. La razón es que, aunque un dátil tiene poco valor aquí, nos preocupa que quizá valga una peruta en Media o en algún otro lugar lejano donde los dátiles son caros. Por lo tanto, ella queda desposada también en este lugar.
וְהָא אֲנַן תְּנַן: בֵּית הִלֵּל אוֹמְרִים בִּפְרוּטָה וּבְשָׁוֶה פְּרוּטָה! לָא קַשְׁיָא, הָא בְּקִידּוּשֵׁי וַדַּאי, הָא בְּקִידּוּשֵׁי סָפֵק.
La Guemará pregunta: ¿Pero no aprendimos en la mishná que Beit Hillel dicen: Con una perutá o con un objeto que valga una perutá, pero no menos? La Guemará explica: Esto no es difícil. Esta declaración en la mishná se refiere al desposorio cuyo estatus es cierto. El desposorio con una perutá o con un objeto que valga una perutá es ciertamente válido. En cambio, este caso expuesto por Shmuel se refiere al desposorio cuyo estatus es incierto. Aunque el objeto aquí no vale una perutá, existe la preocupación de que el desposorio pueda, sin embargo, ser válido.
הָהוּא גַּבְרָא דְּאקַדֵּישׁ בִּזְווֹדָא דְּאוּדְרֵי, יָתֵיב רַב שִׁימִי בַּר חִיָּיא קַמֵּיהּ דְּרַב וְקָא מְעַיֵּין בַּהּ, אִי אִית בַּהּ שָׁוֶה פְּרוּטָה – אִין, אִי לָא – לָא. וְאִי לֵית בַּהּ שָׁוֶה פְּרוּטָה לָא? וְהָאָמַר שְׁמוּאֵל: חָיְישִׁינַן! לָא קַשְׁיָא, הָא בְּקִידּוּשֵׁי וַדַּאי, הָא בְּקִידּוּשֵׁי סָפֵק.
La Guemará relata: Había cierto hombre que desposó a una mujer con un fardo de harapos [zavda de’urdei]. Rav Shimi bar Ḥiyya se sentó ante Rav y examinó el fardo para ver si tenía el valor de una peruta. Si valía una peruta, sí, ella quedaba desposada, y si no, no, no quedaba desposada. La Guemará pregunta: Y si no tiene el valor de una peruta, ¿acaso no queda desposada? ¿Pero no dijo Shmuel que nos preocupa que el objeto pudiera valer una peruta en Media? La Guemará explica: Esto no es difícil. Esta decisión de Rav Shimi bar Ḥiyya se refiere al desposorio cuyo estatus es cierto, mientras que esta declaración de Shmuel se refiere al desposorio cuyo estatus es incierto.
הָהוּא גַּבְרָא דְּאקַדֵּישׁ בְּאַבְנָא דְכוּחְלָא, יָתֵיב רַב חִסְדָּא וְקָא מְשַׁעֵר לַיהּ, אִי אִית בַּהּ שָׁוֶה פְּרוּטָה – אִין, וְאִי לָא – לָא. וְאִי לֵית בַּהּ שָׁוֶה פְּרוּטָה לָא? וְהָא אָמַר שְׁמוּאֵל: חָיְישִׁינַן! רַב חִסְדָּא לָא סָבַר לֵיהּ דִּשְׁמוּאֵל.
La Guemará relata además: Había cierto hombre que desposó a una mujer con una piedra de mármol azul. Rav Ḥisda se sentó y evaluó si esta valía una peruta. Si valía una peruta, sí, ella quedaba desposada, y si no, no, no quedaba desposada. La Guemará pregunta: Y si no tiene el valor de una peruta, ¿acaso no queda desposada? ¿Pero no dijo Shmuel que nos preocupa que el objeto pudiera valer una peruta en Media? La Guemará responde: Rav Ḥisda no sostiene esa opinión de Shmuel, pues sostiene que si el objeto no vale una peruta en el lugar donde ocurrió el desposorio, el desposorio es inválido.
אֲמַרָה לֵיהּ אִימֵּיהּ: וְהָא הָהוּא יוֹמָא דְּקַדְּשַׁהּ הֲוָה בַּהּ שָׁוֶה פְּרוּטָה! אֲמַר לַהּ: לָאו כָּל כְּמִינָּךְ דְּאָסְרַתְּ לַהּ אַבָּתְרָא.
La madre del hombre que ofreció el compromiso dijo a Rav Ḥisda: Pero en aquel día en que la desposó valía una peruta. Él dijo a la madre: No está en tu poder hacerla prohibida para un hombre posterior. Si otro viene y la desposa, su compromiso no queda descartado debido a este acto anterior. Dado que la piedra de mármol no vale una peruta ahora, el compromiso del segundo hombre puede ser válido.