מַתְנִי׳ הַמַּפְרִישׁ חַטָּאתוֹ וָמֵת – לֹא יְבִיאֶנּוּ בְּנוֹ תַּחְתָּיו. לֹא יְבִיאֶנּוּ מֵחֵטְא אֶל חֵטְא. אֲפִילּוּ הִפְרִישׁ עַל חֵלֶב שֶׁאָכַל אֶמֶשׁ – לֹא יְבִיאֶנָּה עַל חֵלֶב שֶׁאָכַל הַיּוֹם, שֶׁנֶּאֱמַר: ״קׇרְבָּנוֹ עַל חַטָּאתוֹ״ – עַד שֶׁיְּהֵא קׇרְבָּנוֹ לְשֵׁם חַטָּאתוֹ.
MISHNÁ: En el caso de quien designa una ofrenda por el pecado por su comisión de un pecado involuntario y muere, su hijo no la traerá en su lugar, ni en nombre de su padre ni por su propio pecado involuntario, incluso si fue la misma transgresión. Asimismo, no se puede ofrecer una ofrenda por el pecado reasignándola del pecado para el cual fue designada para expiación y sacrificándola para la expiación de otro pecado. Incluso si él designó una ofrenda por el pecado como expiación por grasa prohibida que él comió inadvertidamente ayer, no puede ofrecerla como expiación por grasa prohibida que él comió inadvertidamente hoy, como está dicho: “Y traerá su ofrenda por el pecado, una cabra hembra sin defecto, por su pecado que ha cometido” (Levítico 4:28), lo que indica que no cumple con su obligación hasta que su ofrenda sea traída por causa del pecado para el cual la designó.
גְּמָ׳ מְנָא הָנֵי מִילֵּי? דְּתָנוּ רַבָּנַן: ״קׇרְבָּנוֹ״ – בְּקׇרְבָּנוֹ הוּא יוֹצֵא, וְאֵינוֹ יוֹצֵא בְּקׇרְבַּן אָבִיו.
GEMARA: La Guemará pregunta: ¿De dónde se deriva este asunto, es decir, que un hijo no puede traer la ofrenda por el pecado de su padre? La Guemará responde que se deriva como enseñaron los Sabios en una baraita: La Torah declara con respecto a una ofrenda por el pecado: “Y traerá por su ofrenda” (Levítico 4:23). Esto indica que uno cumple su obligación con su propia ofrenda, pero no cumple su obligación con la ofrenda de su padre, si su padre estaba obligado a traer una ofrenda por el pecado y murió después de designar un animal para este propósito.
יָכוֹל לֹא יֵצֵא בְּקׇרְבַּן אָבִיו בִּבְהֵמָה שֶׁהִפְרִישׁ אָבִיו, מִן הַקַּלָּה עַל הַחֲמוּרָה, אוֹ מִן הַחֲמוּרָה עַל הַקַּלָּה, אֲבָל יוֹצֵא בְּקׇרְבָּן שֶׁהִפְרִישׁ אָבִיו מִן הַקַּלָּה עַל הַקַּלָּה, אוֹ מִן הַחֲמוּרָה עַל הַחֲמוּרָה? תַּלְמוּד לוֹמַר: ״קׇרְבָּנוֹ״ – בְּקׇרְבָּנוֹ הוּא יוֹצֵא, וְאֵינוֹ יוֹצֵא בְּקׇרְבָּנוֹ שֶׁל אָבִיו.
Se podría haber pensado que uno no cumple su obligación con la ofrenda de su padre por medio de un animal que su padre designó, solo en un caso en que la transgresión del hijo no es igual en gravedad al pecado de su padre, por ejemplo, de una transgresión leve cometida por el padre para un pecado grave del hijo, o de una transgresión grave del padre para una leve del hijo. Pero quizá él sí cumple su obligación con la ofrenda que su padre designó, de una transgresión leve para una leve del hijo, o de una transgresión grave cometida por el padre para una grave del hijo. Por lo tanto, el versículo declara por segunda vez: “Su ofrenda” (Levítico 4:28), para enfatizar que él cumple su obligación con su propia ofrenda, pero no cumple su obligación con la ofrenda de su padre, incluso en el caso de transgresiones similares.
יָכוֹל לֹא יֵצֵא בְּקׇרְבַּן אָבִיו בִּבְהֵמָה שֶׁהִפְרִישׁ, אֲפִילּוּ מִן הַקַּלָּה עַל הַקַּלָּה, אוֹ מִן הַחֲמוּרָה עַל הַחֲמוּרָה, שֶׁהֲרֵי אֵין מְגַלֵּחַ נְזִירוּתוֹ עַל בְּהֵמָה שֶׁהִפְרִישׁ אָבִיו,
La baraita continúa: Uno podría haber pensado que no cumple su obligación con la ofrenda de su padre por medio de un animal que el padre designó, incluso de un pecado leve para uno leve, o de una transgresión grave para una grave, como se dijo arriba, ya que una persona no puede afeitarse, es decir, traer las ofrendas sacrificadas, al final de su período de nazireato con un animal que su padre designó. Si el padre murió, el hijo no puede traer un animal que el padre designó como ofrenda para la conclusión de su nazireato.
אֲבָל יוֹצֵא בְּמָעוֹת שֶׁהִפְרִישׁ אָבִיו, אֲפִילּוּ מִן הַקַּלָּה עַל הַחֲמוּרָה, אוֹ מִן הַחֲמוּרָה עַל הַקַּלָּה, שֶׁהֲרֵי אָדָם מְגַלֵּחַ נְזִירוֹתָיו עַל מָעוֹת שֶׁהִפְרִישׁ אָבִיו, בִּזְמַן שֶׁהֵן סְתוּמִים, וְלֹא בִּזְמַן שֶׁהֵן מְפוֹרָשִׁין? תַּלְמוּד לוֹמַר: ״קׇרְבָּנוֹ״ – בְּקׇרְבָּנוֹ הוּא יוֹצֵא, וְאֵין יוֹצֵא בְּקׇרְבַּן אָבִיו.
Pero se podría pensar que un hijo puede cumplir su obligación con dinero que su padre designó para su ofrenda, incluso de un pecado leve para uno grave, o de una grave transgresión para una leve, así como una persona puede afeitarse, es decir, traer las ofrendas sacrificadas, al final de su período de nazireato con el dinero que su padre designó para el nazireato cuando el dinero no está asignado, pero no cuando está asignado para una ofrenda específica de nazareo. Por lo tanto, el versículo declara nuevamente: “Su ofrenda” (Levítico 4:32), indicando que él cumple su obligación con su propia ofrenda, pero no cumple su obligación ni siquiera con dinero que fue designado para la ofrenda de su padre.
יָכוֹל לֹא יֵצֵא אֲפִילּוּ בְּמָעוֹת שֶׁהִפְרִישׁ, אֲפִילּוּ מִן הַקַּלָּה עַל הַקַּלָּה אוֹ מִן הַחֲמוּרָה עַל הַחֲמוּרָה, אֲבָל יוֹצֵא בְּקׇרְבָּן שֶׁהִפְרִישׁ לְעַצְמוֹ, אֲפִילּוּ מִן הַחֲמוּרָה עַל הַקַּלָּה אוֹ מִן הַקַּלָּה עַל הַחֲמוּרָה? תַּלְמוּד לוֹמַר: ״קׇרְבָּנוֹ עַל חַטָּאתוֹ״ – עַד שֶׁיְּהֵא לְשֵׁם חַטָּאת.
La baraita además declara: Uno podría haber pensado que no cumple su obligación ni siquiera con el dinero que su padre designó, incluso cuando padre e hijo cometieron transgresiones de la misma gravedad, es decir, de un pecado leve para uno leve o de una transgresión grave para una grave; pero uno puede cumplir su obligación con la ofrenda que designó para sí mismo, incluso de una transgresión grave para una leve, o de una leve para una grave. Por lo tanto, el versículo declara: “Su ofrenda por su pecado” (Levítico 4:28), indicando que no cumple su obligación hasta que su ofrenda sea sacrificada por causa del pecado específico para el cual fue designada.
יָכוֹל לֹא יֵצֵא בְּקׇרְבָּן עַצְמוֹ בִּבְהֵמָה שֶׁהִפְרִישׁ לְעַצְמוֹ, אֲפִילּוּ מִן הַקַּלָּה עַל הַקַּלָּה, אוֹ מִן הַחֲמוּרָה עַל הַחֲמוּרָה, שֶׁכֵּן אִם הִפְרִישׁ בְּהֵמָה עַל הַחֵלֶב וֶהֱבִיאָהּ עַל הַדָּם, עַל הַדָּם וֶהֱבִיאָהּ עַל הַחֵלֶב – שֶׁהֲרֵי לֹא מָעַל וְלֹא כִּיפֵּר,
Además, uno podría haber pensado que no ha cumplido su obligación de traer una ofrenda por sí mismo con un animal que designó para sí mismo, incluso con un animal designado para un pecado leve que luego se usa para un pecado leve diferente, o de uno grave para otro grave. Esto es porque si designó un animal como ofrenda por el pecado por comer inadvertidamente grasa prohibida y lo ofreció como esa ofrenda por el pecado por consumir inadvertidamente sangre, o si designó una ofrenda por el pecado por consumir sangre y la ofreció por la transgresión de consumir grasa prohibida, es inválida, ya que en este caso él no es considerado como alguien que ha hecho mal uso de propiedad consagrada y este animal no expía por él. Esta afirmación se explicará más adelante.
אֲבָל יוֹצֵא בְּמָעוֹת שֶׁהִפְרִישׁ לְעַצְמוֹ מִן הַקַּלָּה עַל הַקַּלָּה וּמִן הַחֲמוּרָה עַל הַחֲמוּרָה, אוֹ מִן הַחֲמוּרָה עַל הַקַּלָּה וּמִן הַקַּלָּה עַל הַחֲמוּרָה,
La baraita continúa: Pero podría haberse pensado que uno cumple su obligación con dinero que designó para sí mismo, con dinero designado para un pecado leve por otro pecado leve, o con dinero designado para un pecado grave por otro pecado grave, o de uno grave para uno leve, o de uno leve para uno grave.
שֶׁכֵּן אִם הִפְרִישׁ לְעַצְמוֹ מָעוֹת עַל הַחֵלֶב וֶהֱבִיאָן עַל הַדָּם, עַל הַדָּם וֶהֱבִיאָן עַל הַחֵלֶב – שֶׁהֲרֵי מָעַל, וְכִיפֵּר? תַּלְמוּד לוֹמַר: ״קׇרְבָּנוֹ עַל חַטָּאתוֹ״ – עַד שֶׁיְּהֵא קׇרְבָּנוֹ לְשֵׁם חֶטְאוֹ.
La razón es que si él designó dinero para sí mismo para comprar una ofrenda por el pecado por comer inadvertidamente grasa prohibida, y él en cambio trajo con ese dinero una ofrenda por el pecado por consumir sangre; o si designó dinero para comprar una ofrenda por el pecado por la transgresión de consumir sangre y trajo la ofrenda por el pecado por la transgresión de consumir grasa prohibida, en ese caso él ha hecho un uso indebido de la propiedad del Templo, y el dinero expía por él. Por lo tanto, el versículo dice: “Su ofrenda por su pecado,” lo que indica que no cumple con su obligación hasta que su ofrenda, e incluso el dinero designado para una ofrenda, esté designado por causa de su pecado particular.
מַאי לֹא מָעַל וְלֹא כִּיפֵּר? תַּרְגְּמַהּ רַב שְׁמוּאֵל בַּר שִׁימִי קַמֵּיהּ דְּרַב פָּפָּא, הָכִי קָאָמַר: כֵּיוָן דְּלָא מָצֵי מָעֵיל, כַּפּוֹרֵי נָמֵי לָא מְכַפַּר, הוֹאִיל וְכָךְ לָא מָצֵי מְשַׁנֵּי.
La Guemará pregunta: ¿Cuál es el significado de la frase en la baraita: Él no es considerado como alguien que ha hecho un uso indebido de propiedad consagrada y este animal no expía por él? Rav Shmuel bar Shimi interpretó esto ante Rav Pappa: Esto es lo que la baraitaestá diciendo: Dado que uno no puede hacer un uso indebido de este animal, es decir, un animal consagrado para sacrificio sobre el altar no puede ser desacralizado, tampoco se puede lograr expiación por otro pecado con ese animal. Dado que es así, queda claro que uno no puede convertir el animal para usarlo como ofrenda por un pecado diferente.
אֲבָל מָעוֹת, כֵּיוָן דְּאִי מְשַׁנֵּי מָעֵיל וּמַיְיתֵי קׇרְבַּן מְעִילָה – אֵימָא בַּתְּחִלָּה נָמֵי מַיְיתֵי, קָא מַשְׁמַע לַן.
Pero, con respecto al dinero, puesto que si alguien inadvertidamente convierte el dinero para un uso diferente, ha hecho un uso indebido de propiedad consagrada, el dinero en consecuencia queda desacralizado, y él está obligado a traer una ofrenda por uso indebido de propiedad consagrada; por lo tanto, se podría decir que desde el principio también, puede usar el dinero para traer una ofrenda por un pecado diferente. En consecuencia, la baraita nos enseña que no se puede hacer eso.
מַתְנִי׳ מְבִיאִין מֵהֶקְדֵּשׁ כִּשְׂבָּה – שְׂעִירָה, מֵהֶקְדֵּשׁ שְׂעִירָה – כִּשְׂבָּה, וּמֵהֶקְדֵּשׁ כִּשְׂבָּה וּשְׂעִירָה – תּוֹרִין וּבְנֵי יוֹנָה, וּמֵהֶקְדֵּשׁ תּוֹרִין וּבְנֵי יוֹנָה – עֲשִׂירִית הָאֵיפָה.
MISHNÁ:Se puede traer una cabra con dinero consagrado para una ofrenda por el pecado de una cordera, y una cordera con dinero consagrado para una ofrenda por el pecado de una cabra. Y asimismo, se pueden traer tórtolas y pichones con dinero consagrado para una ofrenda por el pecado de una cordera y una cabra; y una décima de un efa de flor de harina con dinero consagrado para una ofrenda por el pecado de tórtolas y pichones.
כֵּיצַד? הִפְרִישׁ לְכִשְׂבָּה אוֹ לִשְׂעִירָה, הֶעֱנִי – יָבִיא עוֹף, הֶעֱנִי – יָבִיא עֲשִׂירִית הָאֵיפָה. הִפְרִישׁ לַעֲשִׂירִית הָאֵיפָה, הֶעֱשִׁיר – יָבִיא עוֹף, הֶעֱשִׁיר – יָבִיא כִּשְׂבָּה וּשְׂעִירָה.
¿Cómo es eso? Si alguien cometió inadvertidamente un pecado por el cual está obligado a traer una ofrenda por el pecado de escala variable, que varía según la situación económica (véase Levítico 5:1–13; véase también 9a), y designó dinero para comprar una cordera o una cabra hembra y luego se empobreció, puede traer un ave, y el dinero restante no es sagrado. Si se volvió aún más pobre, puede traer una décima de un efa de flor de harina. Asimismo, si designó dinero para comprar una décima de un efa de flor de harina y se enriqueció, deberá traer un ave. Si se volvió aún más rico, deberá traer una cordera o una cabra hembra.
גְּמָ׳ מְנָא הָנֵי מִילֵּי? דְּתָנוּ רַבָּנַן: ״מֵחַטָּאתוֹ״, ״מֵחַטָּאתוֹ״, ״עַל חַטָּאתוֹ״, מָה תַּלְמוּד לוֹמַר?
GUEMARÁ: La Guemará pregunta: ¿De dónde se derivan estos asuntos mencionados en la mishná? La Guemará responde que se derivan de un versículo, como enseñaron los Sabios en una baraita que analiza la ofrenda de escala variable: Está escrito con respecto a quien trae un cordero para cumplir con su obligación: “Y el sacerdote hará expiación por él de su pecado” (Levítico 5:6); y está escrito con respecto a quien trae un ave: “Y el sacerdote hará expiación por él de su pecado” (Levítico 5:10); y está escrito con respecto a quien trae una décima de un efa de flor de harina: “Por su pecado” (Levítico 5:13). ¿Cuál es el significado de estas expresiones que declara el versículo?
מִנַּיִן אַתָּה אוֹמֵר שֶׁמְּבִיאִין מֵהֶקְדֵּשׁ כִּשְׂבָּה – שְׂעִירָה, וּמֵהֶקְדֵּשׁ שְׂעִירָה – כִּשְׂבָּה, וּמֵהֶקְדֵּשׁ כִּשְׂבָּה וּשְׂעִירָה – תּוֹרִים וּבְנֵי יוֹנָה, וּמֵהֶקְדֵּשׁ תּוֹרִין וּבְנֵי יוֹנָה – עֲשִׂירִית הָאֵיפָה,
La baraita explica: ¿De dónde se deriva que se puede traer una cabra hembra con dinero consagrado para una ofrenda por el pecado de una cordera, y una cordera con dinero consagrado para una ofrenda por el pecado de una cabra hembra? Y, asimismo, ¿de dónde se deriva que se puede traer tórtolas y pichones con dinero consagrado para una ofrenda por el pecado de una cordera y una cabra hembra, y una décima de un efa de flor de harina con dinero consagrado para una ofrenda por el pecado de tórtolas y pichones?
כֵּיצַד? הִפְרִישׁ לְכִשְׂבָּה וְלִשְׂעִירָה וְהֶעֱנִי – יָבִיא עוֹף, הֶעֱנִי – יָבִיא עֲשִׂירִית הָאֵיפָה, הִפְרִישׁ עֲשִׂירִית הָאֵיפָה וְהֶעֱשִׁיר – יָבִיא עוֹף, הֶעֱשִׁיר – יָבִיא כִּשְׂבָּה אוֹ שְׂעִירָה.
¿Cómo es eso? Si una persona designó dinero para comprar una cordera o para comprar una cabra y luego se empobreció, traerá un ave, y el dinero restante no es sagrado. Si se volvió aún más pobre, traerá una décima de efa de flor de harina. Asimismo, si designó dinero para comprar una décima de efa de flor de harina y se enriqueció, traerá un ave. Si se volvió aún más rico, traerá una cordera o una cabra.
הִפְרִישׁ כִּשְׂבָּה אוֹ שְׂעִירָה וְנִסְתָּאֲבוּ – יָבִיא בִּדְמֵיהֶן עוֹף, הִפְרִישׁ עוֹף וְנִסְתָּאֵב – לֹא יָבִיא בְּדָמָיו עֲשִׂירִית הָאֵיפָה, שֶׁאֵין לָעוֹף פִּדְיוֹן.
Si alguien designó una cordera o cabra hembra como ofrenda y desarrolló un defecto, debe redimir el animal y traer otra ofrenda con el dinero. Si se empobreció, puede traer un ave con ese dinero. Pero si alguien designó un ave como ofrenda y desarrolló un defecto, no puede traer una décima de efa de flor de harina con ese dinero, ya que no hay posibilidad de redención para las aves.
לָכֵן נֶאֱמַר ״מֵחַטָּאתוֹ״ ״עַל חַטָּאתוֹ״.
La baraita proporciona la fuente para toda esta halakha: Por lo tanto, con respecto a una ofrenda de cabra hembra o cordera y una ofrenda de ave, se declara: “De su pecado”, lo que indica que uno cumple con su obligación incluso con parte del dinero que fue designado para su ofrenda. En cambio, con respecto a una ofrenda de una décima de un efa de flor de harina, está escrito: “Sobre su pecado”, lo que indica que, si uno se vuelve más rico, debe añadir al valor de su ofrenda.
וְאִיצְטְרִיךְ לְמִכְתַּב ״מֵחַטָּאתוֹ״ גַּבֵּי כִּשְׂבָּה אוֹ שְׂעִירָה, וְאִיצְטְרִיךְ לְמִכְתַּב גַּבֵּי עוֹף. דְּאִי כְּתִיב קְרָא גַּבֵּי הֶקְדֵּשׁ כִּשְׂבָּה אוֹ שְׂעִירָה, הֲוָה אָמֵינָא: הִפְרִישׁ כִּשְׂבָּה, כִּי מִיעֲנֵי מֵהָלֵין מָעוֹת נַחֲלִינּוּן עַל עוֹף, דְּנַיְיתֵי עוֹף, דְּכִשְׂבָּה וָעוֹף תַּרְוַיְיהוּ מִינֵי דָּמִים נִינְהוּ.
Y era necesario que la Torah escribiera: “De su pecado”, con respecto a una cordera o una cabra hembra, y era necesario escribir la misma expresión con respecto a un ave. La Guemará explica: Pues, si el versículo hubiera escrito esta expresión solo con respecto a una cordera consagrada o a una cabra hembra consagrada, yo diría que si alguien designó dinero para comprar una cordera, entonces cuando empobreciera podría redimir ese dinero por un ave y traer una ofrenda de ave, ya que una cordera y un ave son ambas clases de ofrendas de sangre.
אֲבָל עֲשִׂירִית הָאֵיפָה דְּלָאו מִינֵי דְּדָמִים נִינְהוּ, אִי לָא כְּתִיב קְרָא ״מֵחַטָּאתוֹ״ גַּבֵּי עוֹף, הֲוָה אָמֵינָא: כִּי מַפְרֵישׁ מָעוֹת לְקִינּוֹ וּמִיעֲנֵי – לָא מַיְיתֵי עֲשִׂירִית הָאֵיפָה, דְּלָאו מִינֵי דְּדָמִים הוּא, אֶלָּא מַיְיתֵי עֲשִׂירִית הָאֵיפָה מִן בֵּיתֵיהּ, וְהָלֵין מָעוֹת דְּאַפְרֵישׁ יִפְּלוּ לִנְדָבָה – אַהָכִי הֲדַר כְּתִיב קְרָא ״מֵחַטָּאתוֹ״ גַּבֵּי עוֹף, לְמֵימְרָא דְּמֵהֶקְדֵּשׁ דְּעוֹף נָמֵי מַיְיתֵי עֲשִׂירִית הָאֵיפָה,
Pero, con respecto a una décima de un efa de flor de harina, que no es un tipo de ofrenda de sangre sino una ofrenda vegetal, si el versículo no hubiera escrito: “De su pecado”, con respecto a un ave, yo diría que si alguien designa dinero para su nido, es decir, un par de aves, y luego se vuelve más pobre, no puede traer una décima de un efa de flor de harina con ese dinero, ya que no es un tipo de ofrenda de sangre. Más bien, trae una décima de un efa de flor de harina de su casa, es decir, con otro dinero, y ese dinero que designó para su par de aves se asigna a ofrendas comunitarias de donación. Por lo tanto, el versículo repite y escribe: “De su pecado”, con respecto a un ave, para decir que también se puede traer una décima de un efa de flor de harina de dinero consagrado para una ofrenda por el pecado de aves.
וְהָכִי קָאָמַר: כִּי מַפְרִישׁ לַעֲשִׂירִית הָאֵיפָה, וְאַדְּמַיְיתֵי הֶעֱשִׁיר – נוֹסֵיף עֲלֵיהוֹן וְנַיְיתֵי עוֹף, הֶעֱשִׁיר – נוֹסֵיף עֲלֵיהוֹן וְנַיְיתֵי כִּשְׂבָּה אוֹ שְׂעִירָה.
Y con respecto a la frase: “Por su pecado”, que está escrita en conexión con la décima parte de un efa de flor de harina, esto es lo que el versículo está diciendo: Cuando alguien designa dinero para una ofrenda de una décima parte de un efa de flor de harina, y antes de llevar el dinero al Templo para comprar la ofrenda se enriqueció, debe añadir dinero a esas monedas y traer un ave. Si se hizo aún más rico, debe añadir dinero a ellas y traer una cordera o una cabra.
וּמַאי טַעְמָא כְּתִיב ״עַל חַטָּאתוֹ״ גַּבֵּי עֲשִׂירִית הָאֵיפָה? דְּאִי כְּתַיב ״עַל חַטָּאתוֹ״ גַּבֵּי עוֹף, הֲוָה אָמֵינָא: כִּי מַפְרֵישׁ מָעוֹת לְקִינּוֹ וְהֶעֱשִׁיר – הוּא דְּמוֹסֵיף עֲלֵיהוֹן וּמַיְיתֵי כִּשְׂבָּה אוֹ שְׂעִירָה, דְּתַרְוַיְיהוּ מִינֵי דָמִים נִינְהוּ,
¿Y cuál es la razón por la que la frase: “Por su pecado,” está escrita específicamente con respecto a la décima parte de un efa de flor de harina? La razón es que si el versículo hubiera dicho: Por su pecado, con respecto a un ave, yo diría que es solo cuando alguien designa dinero para su nido y luego se vuelve más rico que debe añadir dinero y traer una cordera o una cabra, ya que ambas son tipos de ofrendas de sangre.
אֲבָל הִפְרִישׁ מָעוֹת לַעֲשִׂירִית הָאֵיפָה וְהֶעֱשִׁיר, הָלֵין דְּמַפְרֵישׁ, אִי לָא הֶעֱשִׁיר טוּבָא – נַיְיתֵי עוֹף, וְאִם הֶעֱשִׁיר טוּבָא – נַיְיתֵי כִּשְׂבָּה אוֹ שְׂעִירָה, וְהָלֵין מָעוֹת דְּאַפְרֵישׁ יִפְּלוּ לִנְדָבָה, אַהָכִי כְּתִיב קְרָא בְּהָדֵין חַטָּאת בַּעֲשִׁירוּת וְדַלּוּת ״מֵחַטָּאתוֹ״, וְגַבֵּי דַּלֵּי דַלּוּת ״עַל חַטָּאתוֹ״ – לְמִדְרַשׁ כִּדְאָמְרִינַן.
Pero, en un caso en que alguien designó dinero para comprar una décima de un efa de flor de harina y se enriqueció, quizá no pueda añadir al dinero que había designado anteriormente. Y si no se enriqueció mucho, él ahora trae un ave, y si se enriqueció mucho, él ahora trae una cordera o una cabra hembra, sin usar el dinero que había designado para la décima de un efa de flor de harina. Y ese dinero que él inicialmente designó para una décima de un efa de flor de harina se destina a ofrendas comunitarias de donación. Por esta razón el versículo dice: “De su pecado”, con respecto a aquella ofrenda por el pecado que uno trae cuando es rico y cuando es pobre, es decir, un cordero y un ave, y: “Sobre su pecado”, con respecto a aquello que trae cuando es sumamente pobre, es decir, una décima de un efa de flor de harina, para que se deban interpretar los versículos como dijimos, que en cualquiera de los casos añade al dinero que había designado para traer la ofrenda más costosa.
אָמַר רַבִּי אֶלְעָזָר אָמַר רַבִּי אוֹשַׁעְיָא: מְטַמֵּא מִקְדָּשׁ עָשִׁיר שֶׁהִפְרִישׁ קֵן
Rabí Elazar dice que Rabí Oshaya dice: Una persona rica que contamina el Templo, es decir, entra en el Templo mientras está ritualmente impura, está obligada a traer una cordera o una cabra como su ofrenda, de acuerdo con su riqueza. Si designó un nido, es decir, un par de aves,