זֶה נַעֲשֶׂה בֵּית שַׁעַר לָזֶה, וְזֶה נַעֲשֶׂה בֵּית שַׁעַר לָזֶה. אֶמְצָעִי הָוֵה לֵיהּ בַּיִת שֶׁמַּנִּיחִין בּוֹ עֵירוּב, וְאֵין צָרִיךְ לִיתֵּן אֶת הַפַּת.
esta casa exterior se convierte en una casa de entrada para este patio, y aquella casa exterior se convierte en una casa de entrada para aquel patio, y por lo tanto los residentes de las casas exteriores no necesitan contribuir al eiruv. La casa del medio entre ellas es la casa en la que se coloca el eiruv, y por lo tanto sus residentes no necesitan aportar pan para el eiruv.
בָּדֵיק לְהוּ רַחֲבָה לְרַבָּנַן: שְׁתֵּי חֲצֵרוֹת וּשְׁנֵי בָתִּים בֵּינֵיהֶם, זֶה בָּא דֶּרֶךְ זֶה וְנָתַן עֵירוּבוֹ בָּזֶה, וָזֶה בָּא דֶּרֶךְ זֶה וְנָתַן עֵירוּבוֹ בָּזֶה, קָנוּ עֵירוּב אוֹ לָא? מִי מְשַׁוֵּית לְהוּ לְגַבֵּי דְּהַאי בַּיִת, וּלְגַבֵּי דְּהַאי בֵּית שַׁעַר [וּלְגַבֵּי דְּהַאי בֵּית שַׁעַר, וּלְגַבֵּי דְּהַאי בַּיִת]?
El Sabio Raḥava puso a prueba a los otros Sabios: Si hubiera dos patios y dos casas entre ellos, y un residente de este patio pasara por esta casa que se abre a su patio y colocara su eiruv en aquella casa más alejada de su patio, y un residente de este otro patio pasara por esta casa que se abre a su patio y colocara su eiruv en aquella casa que se abre al otro patio, ¿adquirieron el eiruv o no, es decir, son válidos los dos eiruvin? ¿Lo consideras una casa con respecto a este patio, cuyo eiruv fue colocado allí, y una portería con respecto a aquel que pasó por ella para colocar su eiruv en la otra casa? Y, de manera similar, ¿consideras la otra casa una portería con respecto a este y una casa con respecto a aquel?
אֲמַרוּ לֵיהּ: שְׁנֵיהֶן לֹא קָנוּ עֵירוּב, מָה נַפְשָׁךְ: אִי בֵּית שַׁעַר מְשַׁוֵּית לֵיהּ, הַנּוֹתֵן אֶת עֵירוּבוֹ בְּבֵית שַׁעַר אַכְסַדְרָה וּמִרְפֶּסֶת — אֵינוֹ עֵירוּב. אִי בַּיִת מְשַׁוֵּית לֵיהּ — קָא מְטַלְטֵל לְבַיִת דְּלָא מְעָרֵב לֵיהּ.
Los Sabios le dijeron a Raḥava: Ninguno de ellos ha adquirido su eiruv. Cualquiera que sea la manera en que lo mires, hay una dificultad: Si consideras cualquiera de las casas una caseta de entrada, la halakha con respecto a quien coloca su eiruv en una caseta de entrada, un pórtico o un balcón, es que no es un eiruv válido. Y si consideras cualquiera de ellas una casa, estaría transportando a una casa para la cual no está estableciendo un eiruv. Dado que la suposición que beneficia a uno de ellos perjudica al otro, y no hay manera de establecer firmemente el estatus de estas casas, los residentes de ambos patios no adquieren su eiruv.
וּמַאי שְׁנָא מִדְּרָבָא? דְּאָמַר רָבָא: אָמְרוּ לוֹ שְׁנַיִם צֵא וְעָרֵב עָלֵינוּ. לְאֶחָד עֵירַב עָלָיו מִבְּעוֹד יוֹם, וּלְאֶחָד עֵירַב עָלָיו בֵּין הַשְּׁמָשׁוֹת. זֶה שֶׁעֵירַב עָלָיו מִבְּעוֹד יוֹם נֶאֱכַל עֵירוּבוֹ בֵּין הַשְּׁמָשׁוֹת, וְזֶה שֶׁעֵירַב עָלָיו בֵּין הַשְּׁמָשׁוֹת נֶאֱכַל עֵירוּבוֹ מִשֶּׁתֶּחְשַׁךְ — שְׁנֵיהֶם קָנוּ עֵירוּב!
Raḥava preguntó: ¿Qué hace que este caso sea diferente del dictamen de Rava? Como dijo Rava: En el caso de dos personas que le dijeron a una persona: Ve y establece un eiruv de los límites de Shabat para cada uno de nosotros, y él estableció un eiruv para uno de ellos mientras aún era de día, y estableció un eiruv para el otro durante el crepúsculo, y el eiruv de aquel para quien estableció un eiruv mientras aún era de día fue comido durante el crepúsculo, y el eiruv de aquel para quien estableció un eiruv durante el crepúsculo fue comido después del anochecer, ambos han adquirido su eiruv. El crepúsculo tiene un estatus dudoso en cuanto a si se considera día o noche. Si es noche, cualquier eiruv establecido en ese momento es inválido, y si es día, cualquier eiruv comido en ese momento es inválido. No obstante, Rava dictaminó con lenidad, a pesar de que intervienen dos suposiciones contradictorias, de acuerdo con el principio de que en casos de duda relativos a un eiruv, la halakha es leniente. En consecuencia, con respecto a aquel cuyo eiruv fue comido durante el crepúsculo, se considera como si ya fuera de noche, y por lo tanto su eiruv ya había surtido efecto mientras aún era de día antes de ser comido. A la inversa, con respecto a aquel cuyo eiruv fue establecido durante el crepúsculo, ese período de tiempo se considera como día, y por lo tanto su eiruv también es válido.
הָכִי הַשְׁתָּא?! הָתָם סָפֵק יְמָמָא סָפֵק לֵילְיָא לָא מִינַּכְרָא מִילְּתָא, אֲבָל הָכָא, אִי דִּלְגַבֵּי דְּהַאי בַּיִת, לְגַבֵּי דְּהַאי בַּיִת. אִי לְגַבֵּי דְּהַאי בֵּית שַׁעַר, לְגַבֵּי דְּהַאי נָמֵי בֵּית שַׁעַר.
Los Sabios responden: ¿Cómo pueden compararse estos casos? Allí, donde hay incertidumbre sobre si es día e incertidumbre sobre si es noche, el asunto no es perceptible, ya que nadie ve exactamente cuándo se estableció cada eiruv. Pero aquí, donde las casas se distinguen claramente, si con respecto a este que colocó allí su eiruv, es una casa, entonces con respecto a aquel que pasó por ella, también debe considerarse una casa. Y si, con respecto a este que pasó por ella, es una caseta de entrada, entonces con respecto a aquel que colocó allí su eiruv, también debe considerarse una caseta de entrada. Por lo tanto, ninguno de ellos adquiere su eiruv.
מַתְנִי׳ חַלּוֹן שֶׁבֵּין שְׁתֵּי חֲצֵירוֹת אַרְבָּעָה עַל אַרְבָּעָה, בְּתוֹךְ עֲשָׂרָה — מְעָרְבִין שְׁנַיִם. וְאִם רָצוּ — מְעָרְבִין אֶחָד.
MISHNÁ: Si hay una ventana en una pared que separa entre dos patios, y la ventana mide cuatro por cuatro palmos y está dentro de diez palmos del suelo, los habitantes de los patios establecen dos eiruvin, uno para cada patio. Y si lo desean, ellos pueden establecer un solo eiruv, uniendo así los dos patios, ya que pueden considerarse como uno debido a la ventana.
פָּחוֹת מֵאַרְבָּעָה עַל אַרְבָּעָה אוֹ לְמַעְלָה מֵעֲשָׂרָה מְעָרְבִין שְׁנַיִם, וְאֵין מְעָרְבִין אֶחָד.
Sin embargo, si la ventana mide menos de cuatro por cuatro palmos, o si está por encima de diez palmos del suelo, ya no se considera una abertura válida, y los dos patios no pueden considerarse un solo patio. Por lo tanto, los residentes establecen dos eiruvin, pero ellos no pueden establecer un solo eiruv.
גְּמָ׳ לֵימָא תְּנַן סְתָמָא כְּרַבָּן שִׁמְעוֹן בֶּן גַּמְלִיאֵל, דְּאָמַר: כׇּל פָּחוֹת מֵאַרְבָּעָה כְּלָבוּד דָּמֵי.
GUEMARÁ: Con respecto a la determinación de la mishná de que el tamaño de la ventana debe ser de cuatro por cuatro palmos, la Guemará pregunta: Digamos que aprendimos una mishná sin atribución de acuerdo con la opinión citada anteriormente de Rabán Shimón ben Gamliel, quien dijo: Cualquier espacio menor de cuatro palmos se considera lavud, es decir, dos objetos se consideran conectados si el espacio entre ellos es menor de cuatro palmos. Eso explicaría por qué la ventana debe tener cuatro palmos de tamaño, ya que de lo contrario se consideraría como si estuviera sellada, basándose en el principio de lavud.
אֲפִילּוּ תֵּימָא כְּרַבָּנַן, עַד כָּאן לָא פְּלִיגִי רַבָּנַן עֲלֵיהּ דְּרַבָּן שִׁמְעוֹן בֶּן גַּמְלִיאֵל אֶלָּא לְעִנְיַן לְבוּדִין, אֲבָל לְעִנְיַן פִּתְחָא אֲפִילּוּ רַבָּנַן מוֹדוּ דְּאִי אִיכָּא אַרְבָּעָה עַל אַרְבָּעָה — חֲשִׁיב, וְאִי לָא — לָא חֲשִׁיב.
La Guemará rechaza esta sugerencia: Incluso si dices que la mishná está de acuerdo con la opinión de los Rabinos, de que solo los espacios de menos de tres palmos están incluidos en el principio de lavud, los Rabinos discreparon con Rabán Shimón ben Gamliel solo con respecto a las halakhot de lavud, es decir, qué se considera conectado. Pero con respecto a una abertura, incluso los Rabinos están de acuerdo en que si hay una abertura de cuatro por cuatro palmos, es significativa, y si no, no es significativa.
פָּחוֹת מֵאַרְבָּעָה וְכוּ׳. פְּשִׁיטָא, כֵּיוָן דְּאָמַר אַרְבָּעָה עַל אַרְבָּעָה בְּתוֹךְ עֲשָׂרָה — מִמֵּילָא אֲנָא יָדַעְנָא דְּפָחוֹת מֵאַרְבָּעָה וּלְמַעְלָה מֵעֲשָׂרָה לָא!
Se enseñó en la mishná: Si la ventana mide menos de cuatro por cuatro palmos, o está por encima de diez palmos del suelo, los residentes de cada patio deben establecer un eiruv separado. La Guemará objeta: Esto es obvio. Puesto que la mishná declaró en la cláusula anterior que si la ventana mide cuatro por cuatro palmos y está dentro de diez palmos del suelo, establecen un solo eiruv, de esta misma halajá sé que si la ventana mide menos de cuatro por cuatro palmos o por encima de diez palmos, no pueden establecer un solo eiruv. ¿Por qué fue necesario enseñar esto en la mishná?
הָא קָא מַשְׁמַע לַן טַעְמָא דְּכוּלֵּיהּ לְמַעְלָה מֵעֲשָׂרָה, אֲבָל מִקְצָתוֹ בְּתוֹךְ עֲשָׂרָה — מְעָרְבִין שְׁנַיִם, וְאִם רָצוּ — מְעָרְבִין אֶחָד.
La Guemará responde: Esto nos enseña este asunto: La razón es específicamente que toda la ventana está por encima de diez palmos; sin embargo, si parte de ella está dentro de diez palmos del suelo, establecen dos eiruvin, y si lo desean, pueden establecer un solo eiruv.
תְּנֵינָא לְהָא דְּתָנוּ רַבָּנַן: כּוּלּוֹ לְמַעְלָה מֵעֲשָׂרָה וּמִקְצָתוֹ בְּתוֹךְ עֲשָׂרָה, כּוּלּוֹ בְּתוֹךְ עֲשָׂרָה וּמִקְצָתוֹ לְמַעְלָה מֵעֲשָׂרָה — מְעָרְבִין שְׁנַיִם, וְאִם רָצוּ — מְעָרְבִין אֶחָד.
La Guemará comenta: Según esta explicación, nosotros ya aprendimos en la mishná aquello que los Sabios enseñaron en una baraita: Si casi toda la ventana está por encima de diez palmos y solo una pequeña parte de ella está dentro de diez palmos, o si casi toda ella está dentro de diez palmos y solo una pequeña parte de ella está por encima de diez palmos, establecen dos eiruvin, y, si lo desean, ellos pueden establecer un eiruv.
הַשְׁתָּא כּוּלּוֹ לְמַעְלָה מֵעֲשָׂרָה וּמִקְצָתוֹ בְּתוֹךְ עֲשָׂרָה אָמְרַתְּ ״מְעָרְבִין שְׁנַיִם וְאִם רָצוּ מְעָרְבִין אֶחָד״, כּוּלּוֹ בְּתוֹךְ עֲשָׂרָה וּמִקְצָתוֹ לְמַעְלָה מֵעֲשָׂרָה מִיבַּעְיָא?
El significado esencial de esta baraita es claro, pero la Guemará plantea una pregunta con respecto a su formulación: Ahora bien, si casi toda ella está por encima de diez palmos y solo una pequeña parte de ella está dentro de diez palmos, dijiste que establecen dos eiruvin, y si lo desean, pueden establecer un eiruv, es decir, la ventana tiene el estatus de una abertura y, por lo tanto, los dos patios pueden establecer un eiruv conjunto, entonces ¿es necesario exponer la halakha que rige el caso en que casi toda ella está dentro de diez y solo una pequeña parte de ella está por encima de diez?
״זוֹ וְאֵין צָרִיךְ לוֹמַר זוֹ״ קָתָנֵי.
La Guemará responde que, en efecto, esta baraitaenseña empleando el estilo: Esto, y no hace falta decir aquello, pasando del caso más difícil y novedoso al más fácil y directo.
אָמַר רַבִּי יוֹחָנָן: חַלּוֹן עָגוֹל צָרִיךְ שֶׁיְּהֵא בְּהֶיקֵּפוֹ עֶשְׂרִים וְאַרְבָּעָה טְפָחִים, וּשְׁנַיִם וּמַשֶּׁהוּ מֵהֶן בְּתוֹךְ עֲשָׂרָה, שֶׁאִם יְרַבְּעֶנּוּ, נִמְצָא מַשֶּׁהוּ בְּתוֹךְ עֲשָׂרָה.
Rabí Yoḥanan dijo: Una ventana circular debe tener una circunferencia de veinticuatro palmos, con dos y un poco de ellos dentro de diez palmos del suelo, de modo que, cuando la cuadre la ventana, es decir, si forma la figura de un cuadrado dentro de ella, mida cuatro por cuatro palmos, y una pequeña parte de ella quede entonces dentro de diez palmos del suelo.
מִכְּדִי, כֹּל שֶׁיֵּשׁ בְּהֶיקֵּפוֹ שְׁלֹשָׁה טְפָחִים — יֵשׁ בּוֹ בְּרוֹחְבּוֹ טֶפַח, בִּתְרֵיסַר סַגִּיא.
La Guemará plantea una pregunta con respecto a este cálculo: Ahora bien, dado que existe un principio general de que cualquier círculo con una circunferencia de tres palmos tiene un palmo de diámetro, entonces, según esta fórmula, una ventana con una circunferencia de doce palmos, es decir, que tiene un diámetro de cuatro palmos, debería ser suficiente para crear una ventana de cuatro por cuatro.