טוּמְאַת בֵּית הַסְּתָרִים הִיא, וְטוּמְאַת בֵּית הַסְּתָרִים לָא מְטַמְּיָא.
¿Por qué habría de ser impura la carne? Puesto que la fuente de su impureza es el miembro, y el lugar del contacto entre el miembro y la carne está oculto y no es visible, ello constituye contacto con una fuente de impureza en una parte oculta del cuerpo, y el principio es que el contacto con una fuente de impureza en una parte oculta del cuerpo no hace que un objeto sea impuro.
אֲמַר לֵיהּ: אַף לְדִידִי קַשְׁיָא לִי, וּשְׁאֵילְתֵּיהּ לְרַבִּי אַבָּא בַּר מֶמֶל, וְאָמַר לִי: הָא מַנִּי? רַבִּי מֵאִיר הִיא, דְּאָמַר: טוּמְאַת בֵּית הַסְּתָרִים מְטַמְּיָא.
Rabí Zeira le dijo a Rabí Asi: Este asunto también es difícil para mí, y le pregunté a Rabí Abba bar Memel, y él me dijo: ¿De acuerdo con la opinión de quién es esta baraita? Es de acuerdo con la opinión de Rabí Meir, quien dijo que el contacto con una fuente de impureza en una parte oculta del cuerpo vuelve un objeto impuro.
אֲמַר לֵיהּ: וְלָאו זִימְנִין סַגִּיאִין אַמְרַהּ קַמַּאי, וַאֲמַרִי לֵיהּ: שָׁנֵי לֵיהּ לְרַבִּי מֵאִיר בֵּין טוּמְאָה דְּבָעֲיָא הֶכְשֵׁר וּבֵין טוּמְאָה דְּלָא בָּעֲיָא הֶכְשֵׁר.
Rabí Asi le dijo a Rabí Zeira: ¿Pero acaso no Rabí Abba bar Memel dijo esta respuesta en mi presencia muchas veces? Y yo le dije que esta respuesta no explica la decisión de la baraita. La razón es que, con respecto a que una parte oculta del cuerpo imparta impureza, Rabí Meir distingue entre un tipo de impureza que requiere que un objeto sea hecho susceptible para que surta efecto y un tipo de impureza que no requiere que un objeto sea hecho susceptible. El caso de la baraita es aquel en que la carne aún no había sido hecha susceptible a la impureza cuando fue separada del miembro, y Rabí Meir concede que en tal caso la impureza no debe aplicarse a una parte oculta del cuerpo.
אָמַר רָבָא: וּמַאי קוּשְׁיָא? דִּלְמָא בְּשֶׁהוּכְשַׁר.
Rava se sorprendió por la declaración de Rabí Asi y dijo: Pero, ¿cuál es la dificultad? Quizás la baraita esté tratando un caso en el que la carne fue hecha susceptible a la impureza antes de ser separada del miembro.
אֲמַר לֵיהּ רַבָּה בַּר רַב חָנָן לְרָבָא: לְמָה לִי הֶכְשֵׁר, הֲרֵי מְטַמֵּא טוּמְאָה חֲמוּרָה אַגַּב אָבִיו?
Rabba bar Rav Ḥanan le dijo a Rava: ¿Por qué necesito que la carne separada del miembro sea hecha susceptible a la impureza? La carne que está sobre un miembro de un animal vivo transmite una forma grave de impureza debido a su miembro original, ya que se considera parte del miembro que fue separado de un animal vivo, el cual transmite la impureza de un cadáver, una forma grave de impureza que se transmite incluso a personas y utensilios. Por lo tanto, no es necesario hacer que esta carne sea susceptible a la impureza después de su separación del miembro, porque la halakha es que cualquier alimento que eventualmente transmitirá una forma grave de impureza no requiere contacto con líquido para volverse susceptible de transmitir una forma menor de impureza.
אֲמַר לֵיהּ: כְּשֶׁשִּׁימֵּשׁ, מַעֲשֵׂה עֵץ שִׁימֵּשׁ.
Rava le dijo a Rabba bar Rav Ḥanan: Este principio se aplica solo cuando las formas más grave y más leve de impureza son ambas impurezas de alimento. Pero en el caso de la baraita, la carne necesita hacerse susceptible a la impureza después de ser separada del miembro, porque cuando esta inicialmente sirvió como parte del miembro, cumplía la función de madera, es decir, tenía el estatus de carne del miembro, lo cual es necesario para dar al miembro el estatus de un miembro separado de un ser vivo (véase 128b), pero no era impura debido a su estatus como alimento.
אָמַר אַבָּיֵי: הֲרֵי אָמְרוּ כּוֹפֶת שְׂאוֹר שֶׁיִּחֲדָהּ לִישִׁיבָה – בָּטְלָה.
§Rava dijo que si un alimento cumple una función distinta de la de comida, no se aplica el principio de que, si finalmente contraerá una forma grave de impureza, no requiere contacto con líquido para volverse susceptible a una forma menor de impureza. La Guemará ahora relata varios asuntos que se explican con el mismo razonamiento. Abaye dijo: Los Sabios dijeron en una baraita: Una masa de levadura endurecida que uno designó para el propósito de sentarse sobre ella, y no para consumo, queda anulada. El objeto ya no se considera alimento y uno puede tenerlo en su casa durante Pésaj. Pero el objeto ahora se considera un asiento, y está sujeto a la impureza ritual transmitida por pisoteo. Por lo tanto, se vuelve impuro si un zav se sienta sobre él.
טוּמְאָתָהּ לָאו דְּאוֹרָיְיתָא, דְּאִי סָלְקָא דַעְתָּךְ דְּאוֹרָיְיתָא, מָצִינוּ לָאֳכָלִין שֶׁמְּטַמְּאִין טוּמְאָה חֲמוּרָה, כְּשֶׁשִּׁימֵּשׁ – מַעֲשֵׂה עֵץ שִׁימֵּשׁ.
Abaye explicó: Su impureza en tal caso claramente no es por la ley de la Torah sino por la ley rabínica; pues si se te ocurre que es impuro por la ley de la Torah, entonces habremos encontrado que la comida puede volverse susceptible a un tipo grave de impureza. Esto no puede ser cierto, porque la categoría de alimento que requiere contacto con líquido para ser susceptible a la impureza es alimento que finalmente no impartirá un tipo más grave de impureza. Basándose en el razonamiento de Rava, la Guemará responde: El asiento imparte impureza por la ley de la Torah. Cuando el leudo sirvió como silla, no se consideró alimento, ya que cumplía la función de la madera.
אָמַר אַבָּיֵי: הֲרֵי אָמְרוּ תִּקְרוֹבֶת עֲבוֹדָה זָרָה שֶׁל אֳכָלִין מְטַמְּאִין בְּאוֹהֶל, טוּמְאָתָהּ לָאו דְּאוֹרָיְיתָא, דְּאִי סָלְקָא דַעְתָּךְ דְּאוֹרָיְיתָא – מָצִינוּ לָאֳכָלִין שֶׁמְּטַמְּאִין טוּמְאָה חֲמוּרָה! כְּשֶׁשִּׁימֵּשׁ – מַעֲשֵׂה עֵץ שִׁימֵּשׁ.
De manera similar, Abaye dijo: Los Sabios dijeron en una baraita: Una ofrenda idolátrica de comida transmite impureza en una tienda. Abaye explicó: Su impureza no es por la ley de la Torah, sino por la ley rabínica; pues, si se te ocurre que es impura por la ley de la Torah, entonces hemos encontrado que la comida puede volverse susceptible a un tipo severo de impureza. La Guemará responde: La ofrenda idolátrica transmite impureza por la ley de la Torah. Cuando la comida sirvió como ofrenda idolátrica, no se consideraba comida, pues cumplía el papel de madera.
אָמַר אַבָּיֵי: הֲרֵי אָמְרוּ חִבּוּרֵי אֳכָלִין כְּכֵלִים דָּמוּ, טוּמְאָתָן לָאו דְּאוֹרָיְיתָא, דְּאִי סָלְקָא דַעְתָּךְ דְּאוֹרָיְיתָא – מָצִינוּ לְאוֹכֶל שֶׁמְּטַמֵּא טוּמְאָה חֲמוּרָה! כְּשֶׁשִּׁימֵּשׁ – מַעֲשֵׂה עֵץ שִׁימֵּשׁ.
De manera similar, Abaye dijo: Los Sabios dijeron en una baraita: Los alimentos que están conectados a utensilios se consideran como los utensilios. Por ejemplo, si una masa está adherida a un cuenco de amasar y el dueño desea que la masa permanezca allí, la masa se considera parte del cuenco. Por lo tanto, si una cantidad del tamaño de una aceituna de un cadáver toca esa masa, esta se vuelve impura con la impureza más severa de un utensilio, que transmite impureza a personas y a otros utensilios. Abaye explicó: Su impureza no es por ley de la Torah sino por ley rabínica; pues si se te ocurre que es impura por ley de la Torah, entonces hemos encontrado que el alimento puede volverse susceptible a un tipo severo de impureza. La Guemará responde: El alimento conectado a utensilios transmite impureza por ley de la Torah. Cuando el alimento sirvió como conexión al utensilio, no se consideraba alimento, ya que cumplía la función de madera.
אֲמַר לֵיהּ רַב פָּפָּא לְרָבָא: הָא דְּתַנְיָא, חֵלֶב נְבֵלָה בַּכְּפָרִים צָרִיךְ מַחְשָׁבָה וְהֶכְשֵׁר, טוּמְאָתוֹ אַגַּב כּוּלְיָא לָאו דְּאוֹרָיְיתָא, דְּאִי סָלְקָא דַעְתָּךְ דְּאוֹרָיְיתָא, מָצִינוּ לְאוֹכֶל שֶׁמְּטַמֵּא טוּמְאָה חֲמוּרָה!
De manera similar, Rav Pappa le dijo a Rava en explicación de aquello que se enseña en una mishná (Okatzin 3:3): La grasa prohibida para el consumo de un judío de un cadáver de animal en las aldeas requiere designación como alimento para que llegue a ser susceptible de contraer impureza como alimento, y debe ser hecha susceptible mediante contacto con líquido. Rav Pappa explicó: Aunque la grasa prohibida que cubre el riñón de un cadáver transmite la impureza de un cadáver, su impureza debido a la impureza del riñón no es por ley de la Torah, sino por ley rabínica. Pues si se te ocurre que es impura por ley de la Torah, entonces hemos encontrado que el alimento puede transmitir un tipo grave de impureza y posteriormente llegar a ser susceptible a la impureza como alimento.
כְּשֶׁשִּׁימֵּשׁ – מַעֲשֵׂה עֵץ שִׁימֵּשׁ.
La Guemará responde: La grasa de un cadáver transmite impureza por la ley de la Torah. Cuando la grasa sirvió al riñón como protección y transmitió la impureza de un cadáver, no sirvió como alimento, ya que cumplió el papel de madera.
אָמַר רַב מַתְנָה: הֲרֵי אָמְרוּ בַּיִת שֶׁסִּכְּכוֹ בִּזְרָעִים – טָהֵרוּ. טוּמְאָתוֹ לָאו דְּאוֹרָיְיתָא, דְּאִי סָלְקָא דַעְתָּךְ דְּאוֹרָיְיתָא – מָצִינוּ לִזְרָעִים שֶׁמְּטַמְּאִין טוּמְאָה חֲמוּרָה! כְּשֶׁשִּׁימֵּשׁ – מַעֲשֵׂה עֵץ שִׁימֵּשׁ.
De manera similar, Rav Mattana dijo: Los Sabios dijeron en una baraita: Con respecto a una casa que alguien techó con semillas, es decir, vegetación, si esas semillas eran impuras, quedan puras cuando se usan como techo de la casa. Las semillas ya no se consideran alimento, sino más bien parte de la casa. Por lo tanto, si la casa se vuelve leprosa, toda la casa se vuelve impura. Rav Mattana explicó: Su impureza no es por ley de la Torah sino por ley rabínica; pues si se te ocurre que es impura por ley de la Torah, entonces habremos descubierto que las semillas pueden volverse susceptibles a un tipo severo de impureza. La Guemará responde: Las semillas usadas para el techo de la casa transmiten impureza por ley de la Torah. Cuando las semillas sirvieron como techo de la casa, no se consideraban alimento, sino que más bien cumplían la función de madera.
רַבִּי שִׁמְעוֹן מְטַהֵר.
§La mishná enseña con respecto a un miembro o carne colgante de un animal vivo que, si el animal murió, la carne colgante necesita hacerse susceptible a la impureza, ya que su estatus halájico es el de carne separada de un animal vivo, que es ritualmente pura. Luego, Rabí Meir afirma que el miembro colgante transmite impureza como un miembro separado de un animal vivo, pero no como un cadáver no sacrificado ritualmente. Y Rabí Shimon considera el miembro puro.
מָה נַפְשָׁךְ: אִי מִיתָה עוֹשָׂה נִיפּוּל – לִיטַמֵּא מִשּׁוּם אֵבֶר מִן הַחַי, אִי אֵין מִיתָה עוֹשָׂה נִיפּוּל – לִיטַמֵּא מִשּׁוּם אֵבֶר מִן הַנְּבֵלָה!
La Guemará pregunta: De cualquier manera que lo mires, la decisión de Rabí Shimon es difícil. Si la muerte convierte un miembro colgante en uno que se ha desprendido, es decir, si cuando el animal murió por sí solo el miembro colgante se considera como si se hubiera desprendido de su cuerpo antes, el miembro debería volverse impuro como un miembro de un animal vivo. Si la muerte no convierte un miembro colgante en uno que se ha desprendido, el miembro debería volverse impuro como un miembro de un cadáver. ¿Cómo es posible que Rabí Shimon considere puro el miembro?
רַבִּי שִׁמְעוֹן אַרֵישָׁא קָאֵי: הָאֵבֶר וְהַבָּשָׂר הַמְדוּלְדָּלִין בִּבְהֵמָה מְטַמֵּא טוּמְאַת אֳכָלִין בִּמְקוֹמָן, וּצְרִיכִין הֶכְשֵׁר, וְרַבִּי שִׁמְעוֹן מְטַהֵר.
La Guemará responde: Rabí Shimon no está respondiendo a la declaración de Rabí Meir en la cláusula final de la mishná. Más bien, Rabí Shimon se refiere a la primera cláusula de la mishná, que enseña: La extremidad y la carne de un animal que fueron parcialmente seccionadas y permanecen colgando del animal transmiten impureza como alimento aunque permanezcan en su lugar unidas al animal. Pero, para que se vuelvan impuras, necesitan ser hechas susceptibles mediante el contacto con un líquido. Y Rabí Shimon considera que no son susceptibles a la impureza en absoluto.
אָמַר רַבִּי אַסִּי, אָמַר רַבִּי יוֹחָנָן: מַאי טַעְמָא דְּרַבִּי שִׁמְעוֹן? אָמַר קְרָא ״מִכׇּל הָאֹכֶל אֲשֶׁר יֵאָכֵל״, אוֹכֶל שֶׁאַתָּה יָכוֹל לְהַאֲכִילוֹ לַאֲחֵרִים – קָרוּי אוֹכֶל, אוֹכֶל שֶׁאִי אַתָּה יָכוֹל לְהַאֲכִילוֹ
Rabí Asi dijo que Rabí Yoḥanan dijo: ¿Cuál es la razón de la opinión de Rabí Shimon? El versículo establece con respecto a la impureza de los alimentos: “De todo alimento que se puede comer, sobre el cual caiga agua, será impuro” (Levítico 11:34). La frase repetitiva “alimento que se puede comer” indica que solo alimento que puedes dar de comer a otros, incluidos los gentiles, se llama alimento en lo que respecta a ser susceptible a la impureza como alimento, pero alimento que no puedes dar de comer