Drashot AI Logo
מִפְּנֵי שֶׁאָמְרוּ: מְחַלְּלִין (אוֹתוֹ), כֶּסֶף עַל נְחֹשֶׁת, מִדּוֹחַק, לֹא שֶׁיְּקַיֵּים כֵּן, אֶלָּא שֶׁחוֹזֵר וּמְחַלְּלָן עַל הַכֶּסֶף. קָתָנֵי מִיהַת: מְחַלְּלִין מִדּוֹחַק, מִדּוֹחַק – אִין, שֶׁלֹּא מִדּוֹחַק – לָא.
La razón por la que se debe emplear este procedimiento es debido a que los Sabios dijeron: Se desacralizan monedas de plata del segundo diezmo sobre cobre en caso de apremio. Y no es que él las mantendrá de esa forma; más bien, las vuelve a desacralizar sobre monedas de plata. En cualquier caso, el tanna enseña que se desacralizan monedas del segundo diezmo de esta manera en caso de apremio, de lo cual puede inferirse: En caso de apremio, sí; sin apremio, no. Esta es la halakha con respecto a la redención de monedas del segundo diezmo según la ley de la Torah. En cambio, en el caso de demai, que es por ley rabínica, Rabí Meir permite desacralizarlo de esta manera ab initio. Aparentemente, Rabí Meir es más indulgente con respecto a asuntos de ley rabínica que con respecto a asuntos de la ley de la Torah.
אָמַר רַב יוֹסֵף: אַף עַל פִּי שֶׁמֵּיקֵל רַבִּי מֵאִיר בְּפִדְיוֹנוֹ, מַחְמִיר הוּא בַּאֲכִילָתוֹ, דְּתַנְיָא: לֹא הִתִּירוּ לִמְכּוֹר דְּמַאי אֶלָּא לְסִיטוֹן בִּלְבָד, וּבַעַל הַבַּיִת. בֵּין כָּךְ וּבֵין כָּךְ, צָרִיךְ לְעַשֵּׂר, דִּבְרֵי רַבִּי מֵאִיר.
Rav Yosef dijo: Aunque Rabí Meir es indulgente con respecto a la redención del segundo diezmo demai, es estricto con respecto a su consumo. Esto es como se enseña en una baraita: Los Sabios permitieron solo a un mayorista vender demai. Dado que un mayorista adquiere grano de numerosas fuentes y vende grandes cantidades, sufriría una pérdida significativa si se le exigiera separar los diezmos cada vez. Pero en el caso de un tendero que compró productos de un am ha’aretz, ya sea que haya comprado grandes cantidades para vender al por mayor o que haya comprado pequeñas cantidades para vender poco a poco, debe diezmar los productos; esta es la opinión de Rabí Meir.
וַחֲכָמִים אוֹמְרִים: אֶחָד הַסִּיטוֹן וְאֶחָד בַּעַל הַבַּיִת – מוֹכֵר, וְשׁוֹלֵחַ לַחֲבֵירוֹ, וְנוֹתֵן לוֹ בְּמַתָּנָה, וְאֵינוֹ חוֹשֵׁשׁ.
La baraita continúa: Y los Rabinos dicen: Tanto un mayorista como un propietario que vende al por mayor pueden vender demai, o enviarlo a otra persona, o darlo como regalo, y no deben preocuparse. Quien recibe el producto separa los diezmos y consume el resto del producto. En esta baraita, Rabí Meir fue estricto con respecto a la preocupación de que alguien consuma demai sin que se hayan separado los diezmos.
מֵתִיב רָבִינָא: הַלּוֹקֵחַ מִן הַנַּחְתּוֹם, מְעַשֵּׂר מִן הַחַמָּה עַל הַצּוֹנֶנֶת, וּמִן הַצּוֹנֶנֶת עַל הַחַמָּה, וַאֲפִילּוּ מִדְּפוּסִים הַרְבֵּה, דִּבְרֵי רַבִּי מֵאִיר.
Ravina plantea una objeción a partir de una mishná (Demai 5:3): Quien compra pan de un panadero que no es confiable con respecto a los diezmos [am ha’aretz] puede separar el diezmo de pan caliente para, es decir, para eximir, pan frío, y de pan frío para pan caliente, y puede hacerlo incluso si el pan tiene formas diferentes de muchos moldes; esta es la declaración de Rabí Meir.
בִּשְׁלָמָא מִן הַצּוֹנֶנֶת עַל הַחַמָּה, כִּדְרַבִּי אִילְעַאי. דְּאָמַר רַבִּי אִילְעַאי: מִנַּיִן לַתּוֹרֵם מִן הָרָעָה עַל הַיָּפָה שֶׁתְּרוּמָתוֹ תְּרוּמָה? שֶׁנֶּאֱמַר: ״וְלֹא תִשְׂאוּ עָלָיו חֵטְא בַּהֲרִימְכֶם אֶת חֶלְבּוֹ מִמֶּנּוּ״. אִם אֵינוֹ קֹדֶשׁ, נְשִׂיאַת חֵטְא לָמָּה? מִכָּאן לַתּוֹרֵם מִן הָרָעָה עַל הַיָּפָה, שֶׁתְּרוּמָתוֹ תְּרוּמָה.
Concedido, se puede diezmar de pan frío para pan caliente, de acuerdo con la opinión de Rabí Elai, pues Rabí Elai dice: ¿De dónde se deriva con respecto a quien separa teruma de producto de mala calidad para producto de calidad superior que su teruma es teruma? Es como está dicho: “Y no cargaréis pecado por ello, cuando apartéis de ello lo mejor” (Números 18:32). La Torah advierte a los levitas que no separen teruma de producto de baja calidad. Surge la pregunta: Si cuando uno separa producto de calidad inferior, ese producto no es sagrado, por qué se pensaría que él carga con pecado? No hizo nada. De aquí se deriva que, aunque el levita actuó incorrectamente, en el caso de quien separa teruma de producto de mala calidad para producto de calidad superior, su teruma es teruma.
אֶלָּא אֲפִילּוּ מִדְּפוּסִים הַרְבֵּה, לֵיחוּשׁ דִּלְמָא אָתֵי לְאַפְרוֹשֵׁי מִן הַחִיּוּב עַל הַפְּטוּר, וּמִן הַפְּטוּר עַל הַחִיּוּב!
Más bien, con respecto a la halakha de que uno puede diezmar incluso si el pan está en diferentes formas de muchos moldes, que Rabí Meir se preocupe no sea que el comprador llegue a diezmar de los panes que uno está obligado a diezmar para los panes que uno está exento de diezmar, o de los exentos para los obligados. Puesto que todos estos panes son demai, es posible que los panes formados en un molde hayan sido horneados de productos que fueron diezmados y los panes formados en otro molde hayan sido horneados de productos que no fueron diezmados. Aparentemente, Rabí Meir dictamina con lenidad en casos de ley rabínica, por ejemplo, demai.
אָמַר אַבָּיֵי: רַבִּי אֶלְעָזָר שַׁפִּיר קָא קַשְׁיָא לֵיהּ, וּשְׁמוּאֵל לָא שַׁפִּיר קָא מְשַׁנֵּי לֵיהּ. דְּקַשְׁיָא לֵיהּ לְרַבִּי אֶלְעָזָר: מִיתָה דְּבִידֵי שָׁמַיִם, וּמְשַׁנֵּי לֵיהּ שְׁמוּאֵל: מִיתַת בֵּית דִּין. דִּלְמָא שָׁאנֵי מִיתַת בֵּית דִּין דַּחֲמִירָא!
La Guemará vuelve a analizar las dificultades planteadas anteriormente. Abaye dijo: El problema planteado por Rabí Elazar era legítimamente difícil para él, y Shmuel no respondió adecuadamente a su dificultad al afirmar que la mishná está de acuerdo con la opinión de Rabí Meir. La razón por la que la respuesta es insuficiente es que fue el caso en la mishná de la terumá del diezmo, cuyo castigo es la muerte a manos del Cielo, lo que resultaba difícil para Rabí Elazar, quien preguntaba si los Sabios reforzaron sus pronunciamientos con respecto a tal prohibición y los hicieron paralelos a la ley de la Torah; y Shmuel le respondió citando la opinión de Rabí Meir con respecto a un acta de divorcio, que implica pena capital impuesta por el tribunal. Quizás el caso que implica pena capital impuesta por el tribunal sea diferente, ya que es más grave, y Rabí Meir hace que la ley rabínica sea paralela a la ley de la Torah solo en tal caso.
וְרַב שֵׁשֶׁת לָא שַׁפִּיר קָא מוֹתֵיב לֵיהּ, דְּקָאָמְרִי אִינְהוּ מִיתָה. וּמוֹתֵיב רַב שֵׁשֶׁת לָאו, דִּכְתִיב ״לֹא תוּכַל לֶאֱכֹל בִּשְׁעָרֶיךָ״. וּלְמַאי דְּמוֹתֵיב רַב שֵׁשֶׁת, רַב יוֹסֵף שַׁפִּיר קָא מְשַׁנֵּי לֵיהּ.
Abaye continuó: Y Rav Sheshet no plantea legítimamente una objeción, pues Rabí Elazar y Shmuel están hablando de casos castigados con muerte, y Rav Sheshet planteó su objeción a partir de un caso que implica una mera prohibición, como está escrito con respecto al segundo diezmo: "No podrás comer dentro de tus puertas el diezmo de tu grano, de tu vino o de tu aceite" (Deuteronomio 12:17). Y a aquello que Rav Sheshet planteó como objeción, Rav Yosef respondió legítimamente a su dificultad.
אֶלָּא רָבִינָא, עַד דְּמוֹתֵיב מִנַּחְתּוֹם לְסַיַּיע לֵיהּ מִפַּלְטֵר! דִּתְנַן: הַלּוֹקֵחַ מִן הַפַּלְטֵר – מְעַשֵּׂר מִן כׇּל דְּפוּס וּדְפוּס, דִּבְרֵי רַבִּי מֵאִיר.
Pero, en cuanto a Ravina, surge la pregunta: En lugar de plantear una objeción a partir de este caso de un panadero, del cual se cita prueba de que Rabí Meir no establece un paralelo entre la ley rabínica y la ley de la Torah, que él cite apoyo para la evaluación de la opinión de Rabí Meir a partir del caso de un comerciante de pan [mipalter], como aprendimos en una mishná (Demai 5:4): Quien compra pan de un comerciante diezma por separado de el pan de cada y todo molde; esta es la declaración de Rabí Meir. En este caso, Rabí Meir es estricto con respecto a demai.
אֶלָּא מַאי אִית לָךְ לְמֵימַר? פַּלְטֵר מִתְּרֵי תְּלָתָא גַּבְרָא זָבֵין, נַחְתּוֹם נָמֵי מֵחַד גַּבְרָא הוּא זָבֵין.
Más bien, ¿qué tienes que decir al explicar por qué Ravina no citó una prueba de esta mishná? Es porque un comerciante compra su suministro de dos o tres personas. Por lo tanto, Rabí Meir sostiene que hay que temer que quizá uno de los proveedores separó los diezmos y otro no, de modo que el cliente debe separar los diezmos del pan de cada molde por separado. Pero si ese es el caso, Ravina tampoco debería citar una prueba del caso del panadero; pues el panadero tratado en la mishná normalmente compra su provisión de grano de solo una persona. Por lo tanto, en ese caso no hay preocupación de que quizá el cliente diezme de los panes de los que está exento por los panes de los que está obligado a diezmar.
רָבָא אָמַר: שְׁמוּאֵל שַׁפִּיר קָא מְשַׁנֵּי לֵיהּ, שֵׁם מִיתָה בָּעוֹלָם.
Rava dijo: Shmuel responde bien a aquello que era difícil para el rabino Elazar, pues la categoría de muerte en el mundo es una. Por lo tanto, es apropiado citar prueba del caso de pena capital impuesta por el tribunal al caso de muerte a manos del Cielo.
מַתְנִי׳ אֵלּוּ דְּבָרִים שֶׁאֵין לָהֶם אוֹנָאָה: הָעֲבָדִים, וְהַשְּׁטָרוֹת, וְהַקַּרְקָעוֹת, וְהַהֶקְדֵּשׁוֹת. אֵין לָהֶן תַּשְׁלוּמֵי כֶפֶל, וְלֹא תַּשְׁלוּמֵי אַרְבָּעָה וַחֲמִשָּׁה. שׁוֹמֵר חִנָּם אֵינוֹ נִשְׁבָּע, וְנוֹשֵׂא שָׂכָר אֵינוֹ מְשַׁלֵּם. רַבִּי שִׁמְעוֹן אוֹמֵר:
MISHNÁ:Estos son asuntos que no están sujetos a las halakhot de explotación, incluso si la diferencia entre el valor y el pago es de una sexta parte o más: Esclavos, documentos, tierras y propiedad consagrada. Además, si son robados, estos artículos no están sujetos ni al pago del doble del principal por robo ni al pago de cuatro o cinco veces el principal, si el ladrón degolló o vendió una oveja o vaca robada, respectivamente. Un depositario no remunerado no presta juramento y un depositario remunerado no paga si estos artículos fueron robados o perdidos. Rabí Shimon dice:

Las traducciones generadas por IA pueden no ser completamente precisas.

Para comentarios o correcciones, contacta a drashot@drashot.ai.

Textos proporcionados por Sefaria