פְּעָמִים שֶׁשְּׁנֵיהֶם בְּאָשָׁם. פְּעָמִים שֶׁהַשּׂוֹכֵר בְּחַטָּאת וְהַשּׁוֹאֵל בְּאָשָׁם, פְּעָמִים שֶׁהַשּׂוֹכֵר בְּאָשָׁם וְהַשּׁוֹאֵל בְּחַטָּאת.
hay ocasiones en que ambos están obligados a traer una ofrenda por la culpa; hay ocasiones en que el arrendatario está obligado a traer una ofrenda por el pecado y el prestatario está obligado a traer una ofrenda por la culpa; hay ocasiones en que el arrendatario está obligado a traer una ofrenda por la culpa y el prestatario está obligado a traer una ofrenda por el pecado.
הָא כֵּיצַד? כְּפִירַת מָמוֹן – אָשָׁם. בִּיטּוּי שְׂפָתַיִם – חַטָּאת.
La Guemará explica: ¿Cómo es eso? Quien hace un juramento falso que implica la negación de un asunto monetario está obligado a traer una ofrenda de culpa. Quien hace un juramento falso sobre una expresión de los labios que no implica la negación de una deuda monetaria está obligado a traer una ofrenda por el pecado.
פְּעָמִים שֶׁשְּׁנֵיהֶם בְּחַטָּאת – כְּגוֹן שֶׁמֵּתָה כְּדַרְכָּהּ, וְאָמְרוּ נֶאֶנְסָה. שׂוֹכֵר דְּבֵין כָּךְ וּבֵין כָּךְ מִיפְּטַר פָּטוּר בְּחַטָּאת, שׁוֹאֵל דְּבֵין כָּךְ וּבֵין כָּךְ חַיּוֹבֵי מִיחַיַּיב בְּחַטָּאת.
La Guemará explica: Hay casos en los que ambos están obligados a traer una ofrenda por el pecado. Esto es en un caso en el que la vaca murió de su manera típica y tanto el arrendatario como el prestatario dijeron que murió debido a circunstancias fuera de su control. Un arrendatario, que en cualquier caso está exento de pagar, ya sea que haya muerto por causas naturales o debido a circunstancias fuera de su control, está obligado a traer una ofrenda por el pecado si hizo un juramento falso. Un prestatario, que en cualquier caso es responsable de pagar independientemente de las circunstancias de su muerte, está obligado a traer una ofrenda por el pecado si hizo un juramento falso. En ambos casos, el juramento no implicó negar una deuda monetaria.
פְּעָמִים שֶׁשְּׁנֵיהֶם בְּאָשָׁם – כְּגוֹן שֶׁנִּגְנְבָה, וְאָמְרוּ מֵתָה מֵחֲמַת מְלָאכָה, דְּתַרְוַיְיהוּ קָא כָפְרִי מָמוֹנָא, דְּהָא מִיחַיְּיבִי, וְקָא פָטְרִי נַפְשַׁיְיהוּ.
Hay casos en que ambos están obligados a traer una ofrenda por la culpa. Esto es en un caso en que la vaca fue robada de un prestatario, y el arrendatario y el prestatario ambos dijeron que murió debido a trabajo ordinario. Este es un caso en que ambos negaron un asunto monetario, ya que están ambos obligados a pagar en un caso de robo, y ambos prestan juramento sobre una reclamación con la que buscan eximirse.
שׂוֹכֵר בְּחַטָּאת וְשׁוֹאֵל בְּאָשָׁם – כְּגוֹן שֶׁמֵּתָה כְּדַרְכָּהּ, וְאָמְרוּ מֵתָה מֵחֲמַת מְלָאכָה. שׂוֹכֵר דְּבֵין כָּךְ וּבֵין כָּךְ מִיפְּטַר פָּטוּר – חַיָּיב בְּחַטָּאת. שׁוֹאֵל דְּמִיחַיַּיב בְּמֵתָה כְּדַרְכָּהּ, וְקָא פָטַר נַפְשֵׁיהּ בְּמֵתָה מֵחֲמַת מְלָאכָה – בְּאָשָׁם.
Hay ocasiones en que un arrendatario está obligado a traer una ofrenda por el pecado, y un prestatario está obligado a traer una ofrenda por la culpa. Esto es en un caso en que la vaca murió de su manera típica y tanto el arrendatario como el prestatario dijeron que murió debido a trabajo ordinario. Un arrendatario, que en cualquier caso está exento, ya que está exento de pagar en los casos en que el buey fue dañado o murió debido a circunstancias fuera de su control, está obligado a traer una ofrenda por el pecado, ya que el juramento falso no implicó negación de deuda monetaria. Un prestatario, que está obligado a pagar cuando la vaca murió de su manera típica y trató de eximirse con la afirmación de que murió debido a trabajo ordinario, está obligado a traer una ofrenda por la culpa.
שׂוֹכֵר בְּאָשָׁם וְשׁוֹאֵל בְּחַטָּאת – כְּגוֹן שֶׁנִּגְנְבָה וְאָמְרוּ מֵתָה כְּדַרְכָּהּ. שׂוֹכֵר הוּא דְּמִיחַיַּיב בִּגְנֵיבָה וַאֲבֵידָה, וְקָא פָטַר נַפְשֵׁיהּ בְּמֵתָה כְּדַרְכָּהּ – בְּאָשָׁם. שׁוֹאֵל דְּבֵין כָּךְ וּבֵין כָּךְ חַיּוֹבֵי מִיחַיַּיב – בְּחַטָּאת.
Hay ocasiones en que un arrendatario está obligado a traer una ofrenda por la culpa, y un prestatario está obligado a traer una ofrenda por el pecado. Esto es en un caso en que la vaca fue robada del prestatario, y el arrendatario y el prestatario ambos dijeron que murió de su manera típica. El arrendatario, que está obligado a pagar en casos de robo y pérdida y trató de eximirse con la afirmación de que murió de su manera típica, está obligado a traer una ofrenda por la culpa. Un prestatario, que en cualquier caso está obligado a pagar, está obligado a traer una ofrenda por el pecado.
מַאי קָא מַשְׁמַע לַן? לְאַפּוֹקֵי מִדְּרַבִּי אַמֵּי, דְּאָמַר: כׇּל שְׁבוּעָה שֶׁהַדַּיָּינִים מַשְׁבִּיעִים אוֹתָהּ – אֵין חַיָּיבִין עָלֶיהָ מִשּׁוּם שְׁבוּעַת בִּיטּוּי, שֶׁנֶּאֱמַר: ״אוֹ נֶפֶשׁ כִּי תִשָּׁבַע לְבַטֵּא בִשְׂפָתַיִם״ ״כִּי תִשָּׁבַע״ מֵעַצְמָהּ. קָא מַשְׁמַע לַן דְּלָא כְּרַבִּי אַמֵּי.
La Guemará pregunta: ¿Qué nos enseña Rabí Yirmeya con esta presentación sistemática de estos casos? No son más que detalles basados en principios halájicos establecidos. La Guemará responde: Su declaración viene a excluir la opinión de Rabí Ami, quien dice: Con respecto a cualquier juramento que administren los jueces, uno no está obligado a traer una ofrenda por el pecado por hacer un falso juramento de expresión, como está escrito en el pasaje relativo a la obligación de traer una ofrenda por hacer un falso juramento: “O si una persona jura claramente pronunciar con los labios” (Levítico 5:4). La Guemará infiere: La obligación de traer una ofrenda por un falso juramento se aplica solo a quien jura por su propia iniciativa, pero no cuando el juramento es administrado por otros. Rabí Yirmeya nos enseña que la halakha no está de acuerdo con la opinión de Rabí Ami, ya que uno está obligado a traer una ofrenda por el pecado por hacer un falso juramento de expresión incluso si fue administrado por otra persona.
אִתְּמַר: שׁוֹמֵר שֶׁמָּסַר לְשׁוֹמֵר, רַב אָמַר: פָּטוּר, וְרַבִּי יוֹחָנָן אָמַר: חַיָּיב.
Se declaró que hay una disputa amoraica con respecto a un depositario que entregó a otro depositario el depósito que le fue confiado. Rav dice: Está exento de pago en los mismos casos en los que está exento cuando el depósito está en su posesión. Y Rabí Yoḥanan dijo: Es responsable de pagar incluso en casos de daño debido a circunstancias fuera de su control.
אָמַר אַבָּיֵי, לְטַעְמֵיהּ דְּרַב, לָא מִבַּעְיָא שׁוֹמֵר חִנָּם שֶׁמָּסַר לְשׁוֹמֵר שָׂכָר דְּעַלּוֹיֵי עַלְּיַיהּ לִשְׁמִירָתוֹ, אֶלָּא אֲפִילּוּ שׁוֹמֵר שָׂכָר שֶׁמָּסַר לְשׁוֹמֵר חִנָּם, דְּגָרוֹעֵי גָּרְעַהּ לִשְׁמִירָתוֹ – פָּטוּר. מַאי טַעְמָא? דְּהָא מְסָרָהּ לְבֶן דַּעַת.
Abaye dice: Según la línea de razonamiento de Rav, no es necesario exponer su dictamen en un caso en el que inicialmente era un custodio no remunerado que transfirió el depósito para su resguardo a un custodio remunerado, ya que en ese caso el custodio no remunerado mejoró el nivel de su resguardo, puesto que un custodio remunerado está obligado a pagar en los casos en que un custodio no remunerado está exento. Pero incluso en el caso de un custodio remunerado que transfirió el depósito para su resguardo a un custodio no remunerado, donde el custodio remunerado disminuyó el nivel de su resguardo, está exento. ¿Cuál es la razón? Está exento porque transfirió el depósito a una persona mentalmente competente, preservando así efectivamente el depósito.
וּלְטַעְמֵיהּ דְּרַבִּי יוֹחָנָן, לָא מִיבַּעְיָא שׁוֹמֵר שָׂכָר שֶׁמָּסַר לְשׁוֹמֵר חִנָּם דְּגָרוֹעֵי גָּרְעַהּ לִשְׁמִירָתוֹ, אֶלָּא אֲפִילּוּ שׁוֹמֵר חִנָּם שֶׁמָּסַר לְשׁוֹמֵר שָׂכָר, דְּעַלּוֹיֵי עַלְּיַיהּ לִשְׁמִירָתוֹ – חַיָּיב. דְּאָמַר לֵיהּ: ״אֵין רְצוֹנִי שֶׁיְּהֵא פִּקְדוֹנִי בְּיַד אַחֵר״.
Según la línea de razonamiento de Rabí Yoḥanan, no es necesario exponer su dictamen en un caso en el que inicialmente era un depositario remunerado que transfirió el depósito para su custodia a un depositario no remunerado, ya que el depositario remunerado disminuyó el nivel de su custodia, puesto que un depositario no remunerado está exento en los casos en que un depositario remunerado está obligado a pagar. Pero incluso en el caso de un depositario no remunerado que transfirió el depósito para su custodia a un depositario remunerado, donde el depositario no remunerado mejoró el nivel de su custodia, sigue siendo responsable de pagar. ¿Cuál es la razón? Es responsable porque el dueño del depósito le dijo: No es mi deseo que mi depósito esté en posesión de otro depositario.
אָמַר רַב חִסְדָּא: הָא דְּרַב לָאו בְּפֵירוּשׁ אִתְּמַר, אֶלָּא מִכְּלָלָא. דְּהָנְהוּ גִּינָּאֵי, דְּכֹל יוֹמָא הֲווֹ מַפְקְדִי מָרַיְיהוּ גַּבַּהּ דְּהַהִיא סָבְתָּא. יוֹמָא חַד אַפְקְדֻינְהוּ לְגַבֵּי חַד מִינַּיְיהוּ, שְׁמַע קָלָא בֵּי הִלּוּלָא נְפַק אֲזַל. אַפְקְדִינְהוּ לְגַבַּהּ דְּהַהִיא סָבְתָּא, אַדַּאֲזַל וַאֲתָא אִגְּנוּב מָרַיְיהוּ.
Rav Ḥisda dijo: Esta afirmación que se atribuye a Rav no fue dicha explícitamente. Más bien, fue inferida de otra declaración suya, como se relata: Había estos jardineros que cada día depositaban sus palas con cierta anciana. Un día depositaron sus palas con uno de los jardineros. Él oyó ruido de un salón de bodas y salió y fue allí. Él depositó las palas con aquella anciana. En el tiempo que fue y volvió de la boda, sus palas fueron robadas.
אֲתָא לְקַמֵּיהּ דְּרַב וּפַטְרֵיהּ, מַאן דַּחֲזָא סָבַר מִשּׁוּם שׁוֹמֵר שֶׁמָּסַר לְשׁוֹמֵר פָּטוּר. וְלָא הִיא, שָׁאנֵי הָתָם דְּכֹל יוֹמָא נָמֵי אִינְהוּ גּוּפַיְיהוּ גַּבַּהּ דְּהַהִיא סָבְתָּא הֲווֹ מַפְקְדִי לְהוּ.
El caso se presentó ante Rav, y Rav eximió al jardinero que depositó las palas con la anciana. Quien observó el fallo de Rav pensó que Rav emitió ese fallo debido a que un custodio que transfirió un depósito a otro custodio queda exento. Pero no es así. Allí, en el caso de las palas, es diferente, pues los jardineros mismos solían depositar sus palas con aquella anciana. Dado que los jardineros no pueden alegar que no desean que su depósito esté en posesión de esa anciana, el jardinero que hizo eso queda exento.
יָתֵיב רַבִּי אַמֵּי וְקָאָמַר לַהּ לְהָא שְׁמַעְתָּא. אֵיתִיבֵיהּ רַבִּי אַבָּא בַּר מֶמֶל לְרַבִּי אַמֵּי: הַשּׂוֹכֵר פָּרָה מֵחֲבֵירוֹ וְהִשְׁאִילָהּ לְאַחֵר וּמֵתָה כְּדַרְכָּהּ – יִשָּׁבַע הַשּׂוֹכֵר שֶׁמֵּתָה כְּדַרְכָּהּ וְהַשּׁוֹאֵל מְשַׁלֵּם לַשּׂוֹכֵר. וְאִם אִיתָא, לֵימָא לֵיהּ: אֵין רְצוֹנִי שֶׁיְּהֵא פִּקְדוֹנִי בְּיַד אַחֵר! אֲמַר לֵיהּ: הָכָא בְּמַאי עָסְקִינַן? בְּשֶׁנָּתְנוּ לוֹ רְשׁוּת הַבְּעָלִים לְהַשְׁאִיל.
La Guemará relata: Rabí Ami se sentó y expuso esta halakha. Rabí Abba bar Memel planteó una objeción a Rabí Ami a partir de la mishná: En el caso de alguien que alquila una vaca de otro, y este arrendatario se la presta a otra persona, y la vaca muere de manera normal mientras está en posesión del prestatario, la halakha es que el arrendatario presta juramento al dueño de la vaca de que la vaca murió de manera normal , y el prestatario paga al arrendatario por la vaca que tomó prestada. Y si la declaración de Rabí Yoḥanan es así, que el dueño le diga al arrendatario: No es mi deseo que mi depósito esté en posesión de otro custodio, y el arrendatario debería ser responsable de pagar porque violó los deseos del dueño. Rabí Ami le dijo: ¿De qué estamos tratando aquí? Es un caso en el que el dueño dio al arrendatario permiso para prestar el depósito a otro.
אִי הָכִי לִבְעָלִים בָּעֵי לְשַׁלּוֹמֵי! דַּאֲמַרוּ לֵיהּ: לְדַעְתָּךְ.
La Guemará pregunta: Si es así, el prestatario debería estar obligado a pagar al propietario, ya que el propietario autorizó el préstamo. Rabí Abba bar Memel responde: El caso en la mishná es uno en el que el propietario le dijo al arrendatario: Presta este depósito a otro según tu criterio. Por lo tanto, no se considera como si el propietario se lo hubiera prestado al prestatario.
מֵתִיב רָמֵי בַּר חָמָא: הַמַּפְקִיד מָעוֹת אֵצֶל חֲבֵירוֹ צְרָרָן וְהִפְשִׁילָן לַאֲחוֹרָיו, מְסָרָן לִבְנוֹ וּבִתּוֹ הַקְּטַנִּים, וְנָעַל בִּפְנֵיהֶם שֶׁלֹּא כָּרָאוּי – חַיָּיב, שֶׁלֹּא שָׁמַר כְּדֶרֶךְ הַשּׁוֹמְרִים.
Rami bar Ḥama plantea una objeción a partir de una mishná (42a): En el caso de alguien que depositó monedas con otra persona, y ese depositario las ató en un paño y se las colgó detrás de sí, o se las entregó a su hijo o hija menores para su resguardo, o cerró con llave la puerta delante de las monedas de manera inapropiada, es decir, insuficiente para asegurarlas, el depositario es responsable de pagar por las monedas, ya que no las resguardó de la manera típica de los depositarios.
טַעְמָא דִּקְטַנִּים, הָא גְּדוֹלִים – פָּטוּר. אַמַּאי? נֵימָא לֵיהּ: אֵין רְצוֹנִי שֶׁיְּהֵא פִּקְדוֹנִי בְּיַד אַחֵר!
La Guemará infiere: La razón por la que está obligado a pagar es que entregó las monedas a sus hijos menores, pero si se las entregó a su hijo o hija adultos, está exento. ¿Por qué? Que el dueño le diga, como dijo Rabí Yoḥanan: No es mi deseo que mi depósito esté en posesión de otro custodio, y por lo tanto, incluso si los hijos son adultos, el custodio debe estar obligado a pagar.
אָמַר רָבָא: כׇּל הַמַּפְקִיד
Rava dijo: No se puede citar ninguna prueba, ya que está claro que en el caso de cualquiera que deposita un objeto con otro,