Drashot AI Logo
מִלְּתָא אַגַּב אוֹרְחֵיהּ קָמַשְׁמַע לַן, כִּדְרַב יְהוּדָה אָמַר רַב, דְּאָמַר רַב יְהוּדָה אָמַר רַב: אָסוּר לָאָדָם שֶׁיֹּאמַר ״כַּמָּה נָאֶה גּוֹי זֶה״.
al no mencionar a los gentiles, la mishná nos enseña otro asunto de paso, de acuerdo con la declaración de que Rav Yehuda dice que Rav dice. Como Rav Yehuda dice que Rav dice: Le está prohibido a una persona decir: Qué hermoso es este gentil.
וְלִיתְנֵי ״אֶת הַנָּאֶה שֶׁבְּיִשְׂרָאֵל וְאֶת הַכָּעוּר שֶׁבַּגּוֹיִם״! בְּחַד אוּמָּה קָמַיְירֵי, בִּתְרֵי אוּמֵּי לָא מַיְירֵי.
La Guemará pregunta: Pero si esta es la única razón por la que no se menciona a un gentil, que la mishná enseñe: En el caso de alguien que hizo un voto de valoración para donar el valor fijo del más atractivo entre el pueblo judío y del más desagradable entre los gentiles, da el pago fijo de cincuenta sela al tesoro del Templo. La Guemará responde: El tanna prefiere tratar con una sola nación, es decir, los judíos, y no desea tratar con dos naciones, judíos y gentiles.
וְלָא? וְהָא קָתָנֵי: הַגְּדוֹלָה שֶׁבַּכְּהוּנָּה וְאֶת הַקְּטַנָּה שֶׁבְּיִשְׂרָאֵל! הָתָם חַד אוּמָּה הוּא, אֶלָּא מִקְדָּישׁ הוּא דְּקַדִּישִׁי כֹּהֲנִים טְפֵי.
La Guemará cuestiona esta respuesta: ¿Y acaso la mishná no trata de dos naciones? ¿Pero no se enseñó en una mishná (14b): Quien violó o sedujo a una joven, ya sea que ella sea de la más prominente entre el sacerdocio o la más humilde entre los israelitas, paga cincuenta sela, la multa establecida en la Torah. Sacerdotes e israelitas son dos grupos distintos de personas, análogos a judíos y gentiles. La Guemará responde: En esa mishná allí se trata de una sola nación, pues aunque hay dos grupos, ambos forman parte del pueblo judío. Solo que los sacerdotes tienen mayor santidad que los israelitas.
וְאִיבָּעֵית אֵימָא, אַיְּידֵי דְּקָא בָּעֵי לְמִתְנֵי סֵיפָא ״שְׂדֵה אֲחוּזָּה״, דִּבְיִשְׂרָאֵל הוּא דְּמַשְׁכַּחַתְּ לַהּ, בְּגוֹי לָא מַשְׁכַּחַתְּ לַהּ, דְּלָאו בְּנֵי אֲחוּזָּה נִינְהוּ, מִשּׁוּם הָכִי קָתָנֵי לַהּ בְּיִשְׂרָאֵל.
Y si lo deseas, di en cambio que, puesto que la mishná quiere enseñar el caso de un campo ancestral en la cláusula posterior, que encuentras en el caso de los judíos, pero no encuentras con respecto a los gentiles, ya que no son aptos para tener tierra ancestral en Eretz Yisrael, es por esta razón que la mishná enseña solo casos que involucran al pueblo judío.
מַתְנִי׳ בִּשְׂדֵה אֲחוּזָּה לְהָקֵל וּלְהַחֲמִיר, כֵּיצַד? אֶחָד הַמַּקְדִּישׁ בְּחוֹלַת הַמָּחוֹז, וְאֶחָד הַמַּקְדִּישׁ בַּפַּרְדֵּיסוֹת סְבַסְטֵי, נוֹתֵן זֶרַע חוֹמֶר שְׂעוֹרִים בַּחֲמִשִּׁים שֶׁקֶל כָּסֶף, וּבִשְׂדֵה מִקְנָה נוֹתֵן אֶת שׇׁוְויוֹ.
MISHNÁ: Hay halakhot con respecto a un campo ancestral que son más flexibles, y otras que son más estrictas. ¿Cómo es eso? Tanto quien consagra un campo ancestral en las arenas de baja calidad de las zonas circundantes a la ciudad como quien consagra los huertos de alta calidad de Sebastia da un pago de redención de cincuenta siclos de plata por cada área que consagró que es apta para sembrar un kor de cebada (Levítico 27:16). Y con respecto a un campo comprado que uno consagra, da su valor como redención, una suma que puede ser mayor o menor que cincuenta siclos por cada área necesaria para sembrar un kor de cebada.
רַבִּי אֱלִיעֶזֶר אוֹמֵר: אֶחָד שְׂדֵה מִקְנָה וְאֶחָד שְׂדֵה אֲחוּזָּה, מָה בֵּין שְׂדֵה אֲחוּזָּה לִשְׂדֵה מִקְנָה? שֶׁבִּשְׂדֵה אֲחוּזָּה הוּא נוֹתֵן חוֹמֶשׁ, וּבִשְׂדֵה מִקְנָה אֵינוֹ נוֹתֵן חוֹמֶשׁ.
Rabí Eliezer dice: Con respecto tanto a un campo comprado como a un campo ancestral, se da un pago de redención de cincuenta siclos de plata por cada área necesaria para sembrar un kor de cebada que él consagró. ¿Cuál, entonces, es la diferencia entre un campo ancestral y un campo comprado? La diferencia es que en el caso de un campo ancestral se da un pago adicional de una quinta parte, pero en el caso de un campo comprado no se da un pago adicional de una quinta parte.
גְּמָ׳ אָמַר רַב הוּנָא: הִקְדִּישׁ שָׂדֶה מְלֵיאָה אִילָנוֹת, כְּשֶׁהוּא פּוֹדָן — פּוֹדֶה אִילָנוֹת בְּשׇׁוְויָן, וְחוֹזֵר וּפוֹדֶה קַרְקַע בֵּית זֶרַע חוֹמֶר שְׂעוֹרִים בַּחֲמִשִּׁים שֶׁקֶל כָּסֶף. אַלְמָא קָסָבַר רַב הוּנָא: אָדָם מַקְדִּישׁ — בְּעַיִן יָפָה מַקְדִּישׁ.
GUEMARÁ:Rav Huna dice: En un caso en que alguien consagró un campo lleno de árboles, cuando redime los árboles y el campo, redime los árboles según su valor, y luego redime la tierra según la fórmula fija, por la cual un área requerida para la siembra de un kor de semilla de cebada se redime por cincuenta siclos de plata. La Guemará señala que evidentemente Rav Huna sostiene que cuando una persona consagra, consagra generosamente. En este caso consagró los árboles y la tierra por separado, de modo que tendría que redimir cada uno por separado, en lugar de que los árboles fueran redimidos como parte de la tierra.
אֵיתִיבֵיהּ רַב נַחְמָן לְרַב הוּנָא: אֶחָד הַמַּקְדִּישׁ בְּחוֹלַת הַמָּחוֹז, וְאֶחָד הַמַּקְדִּישׁ בְּפַרְדֵּיסוֹת סְבַסְטֵי, נוֹתֵן בֵּית זֶרַע חוֹמֶר שְׂעוֹרִים בַּחֲמִשִּׁים שֶׁקֶל כָּסֶף! אֲמַר לֵיהּ: רְאוּיָה לְפַרְדֵּיסוֹת קָאָמֵינָא.
Rav Naḥman planteó una objeción a Rav Huna a partir de la mishná: Tanto quien consagra un campo ancestral en las arenas de baja calidad de las zonas circundantes a la ciudad como quien consagra los huertos de alta calidad de Sebastia paga un rescate de cincuenta siclos de plata por cada área necesaria para sembrar un kor de cebada que consagró. Esto indica que, cuando alguien consagra huertos, no redime la tierra y los árboles por separado. Rav Huna le dijo a Rav Naḥman: La mishná está hablando de tierra apta para huertos, pero que en realidad no tiene árboles plantados.
אֵיתִיבֵיהּ: ״בֵּית זֶרַע״ — אֵין לִי אֶלָּא בֵּית זֶרַע, שְׂדֵה גְּפָנִים וּשְׂדֵה קָנִים וּשְׂדֵה אִילָנוֹת מִנַּיִן?
Rav Naḥman planteó otra objeción a Rav Huna a partir de una baraita: Al tratar un campo ancestral consagrado, la Torah declara: “Un área apta para la siembra” (Levítico 27:16). He derivado solo un área apta para la siembra; ¿de dónde derivo que lo mismo también es cierto para un campo de viñas, un campo de cañas y un campo de árboles?
תַּלְמוּד לוֹמַר ״שָׂדֶה״ מִכׇּל מָקוֹם, אֲמַר לֵיהּ: הָכָא נָמֵי פּוֹדֶה וְחוֹזֵר וּפוֹדֶה.
El versículo declara: “Y si un hombre consagra al Señor parte del campo de su posesión, entonces tu valoración será conforme a un área apta para la siembra; la siembra de un ḥomer de cebada será valorada en cincuenta siclos de plata” (Levítico 27:16). La palabra “campo” enseña que esta halakha se aplica en cualquier caso, independientemente del tipo de campo. De aquí puede inferirse que si alguien consagra un huerto, la redención de los árboles no se valora por separado de la tierra. Rav Huna dijo a Rav Naḥman: Aquí también, la baraita quiere decir que primero redime los árboles y después redime el campo, de acuerdo con la fórmula de la Torah.
אֵיתִיבֵיהּ: הִקְדִּישׁ שְׁלֹשָׁה אִילָנוֹת מִמַּטַּע עֲשָׂרָה לְבֵית סְאָה — הֲרֵי זֶה הִקְדִּישׁ אֶת הַקַּרְקַע וְאֶת הָאִילָנוֹת שֶׁבֵּינֵיהֶם, כְּשֶׁהוּא פּוֹדֶה — פּוֹדֶה בֵּית זֶרַע חוֹמֶר שְׂעוֹרִים בַּחֲמִשִּׁים שֶׁקֶל כָּסֶף.
Rav Naḥman nuevamente planteó una objeción a Rav Huna a partir de una baraita: Si alguien consagró tres árboles en un campo donde diez árboles están plantados en un área requerida para sembrar un se’a de semilla [beit se’a], ha consagrado no solo esos árboles, sino también la tierra y los árboles jóvenes entre ellos. Por lo tanto, si este es su campo ancestral, cuando lo redime, redime la tierra y todo lo contenido en ella según la tasa estándar establecida por la Torah, según la cual un área requerida para la siembra de un kor de semilla de cebada se redime por cincuenta siclos de plata.
פָּחוֹת מִיכֵּן, אוֹ יָתֵר עַל כֵּן, אוֹ שֶׁהִקְדִּישָׁן בְּזֶה אַחַר זֶה — הֲרֵי זֶה לֹא הִקְדִּישׁ לֹא אֶת הַקַּרְקַע וְלֹא אֶת הָאִילָנוֹת שֶׁבֵּינֵיהֶם.
Pero si la proporción de tierra a árboles era menor que eso, es decir, los árboles fueron plantados más densamente, o si la proporción de tierra a árboles era mayor que eso, es decir, los árboles fueron plantados con menor densidad, o si consagró cada uno de los árboles por separado, uno tras otro, esta persona no ha consagrado ni la tierra ni los árboles jóvenes entre ellos. Por lo tanto, cuando redime, redime los árboles de acuerdo con su valor.
וְלֹא עוֹד, אֶלָּא אֲפִילּוּ הִקְדִּישׁ אִילָנוֹתָיו, וְאַחַר כָּךְ הִקְדִּישׁ קַרְקַע, כְּשֶׁהוּא פּוֹדֶה — פּוֹדֶה אֶת הָאִילָנוֹת בְּשׇׁוְויֵהֶן, וְחוֹזֵר וּפוֹדֶה קַרְקַע: בֵּית זֶרַע חוֹמֶר שְׂעוֹרִים בַּחֲמִשִּׁים שֶׁקֶל כָּסֶף!
Y además, incluso si uno consagró sus árboles cuando están plantados más densamente, o menos densamente, o uno tras otro, y luego después consagró la tierra, de modo que en este punto todo pertenece al tesoro del Templo, cuando los redime, redime los árboles por separado conforme a su valor, y después redime la tierra según la tarifa estándar, según la cual un área requerida para la siembra de un ḥomer, es decir, un kor, de semilla de cebada se redime por cincuenta siclos de plata.
וְכִי תֵּימָא: הָכָא נָמֵי פּוֹדֶה וְחוֹזֵר וּפוֹדֶה, הָא מִדְּסֵיפָא פּוֹדֶה וְחוֹזֵר וּפוֹדֶה, מִכְּלָל דְּרֵישָׁא לָא!
La Guemará explica la objeción: Y si dijeras que aquí también, en la primera parte de la baraita, significa que él redime el campo y después redime los árboles, del hecho de que la cláusula final de la baraita establece que él redime y después redime, por inferencia la primera cláusula no se refiere a un caso en el que él redime el campo y después redime los árboles.
אֶלָּא, הָא מַנִּי? רַבִּי שִׁמְעוֹן הִיא, דְּאָמַר: מַקְדִּישׁ בְּעַיִן רָעָה מַקְדִּישׁ. דְּתַנְיָא: הַמַּקְדִּישׁ אֶת הַשָּׂדֶה — הִקְדִּישׁ אֶת כּוּלָּהּ. רַבִּי שִׁמְעוֹן אוֹמֵר: לֹא הִקְדִּישׁ אֶלָּא חָרוּב הַמּוּרְכָּב וְסַדַּן הַשִּׁקְמָה.
Más bien, ¿de acuerdo con la opinión de quién es esta baraita? Es de acuerdo con la opinión de Rabí Shimon, quien dice que cuando alguien consagra, consagra de manera limitada. Como se enseñó en una baraita: Quien consagra un campo ha consagrado todo él. Rabí Shimon dice: Solo consagró un algarrobo injertado y un tocón de sicómoro.
אִי רַבִּי שִׁמְעוֹן, אֵימָא סֵיפָא: וְלֹא עוֹד, אֶלָּא אֲפִילּוּ הִקְדִּישׁ אִילָנוֹתָיו וְאַחַר כָּךְ הִקְדִּישׁ קַרְקַע, כְּשֶׁהוּא פּוֹדֶה — פּוֹדֶה אֶת הָאִילָנוֹת בְּשׇׁוְויֵהֶן, וְחוֹזֵר וּפוֹדֶה בֵּית זֶרַע חוֹמֶר שְׂעוֹרִים בַּחֲמִשִּׁים שֶׁקֶל כָּסֶף.
La Guemará plantea una dificultad: Si la baraita está de acuerdo con la opinión de Rabí Shimon, di la cláusula final: Y además, incluso si uno consagra sus árboles y luego después él consagró la tierra, cuando los redime redime los árboles por separado de acuerdo con su valor, y después redime la tierra según la tarifa estándar, donde un área requerida para la siembra de un ḥomer de semilla de cebada se redime por cincuenta siclos de plata.
וְאִי רַבִּי שִׁמְעוֹן — לֵיזִיל בָּתַר פִּדְיוֹן, וְלִיפְרְקוּ אַגַּב אַרְעַיְיהוּ, דְּהָא שָׁמְעִינַן לֵיהּ לְרַבִּי שִׁמְעוֹן דְּאָזֵיל בָּתַר פִּדְיוֹן!
Y si la baraita es conforme a la opinión de Rabí Shimón, que se siga el estatus del campo en el momento de su redención, y que los árboles sean redimidos junto con su tierra, ya que en el momento de su redención tanto los árboles como la tierra están consagrados. Como hemos oído que Rabí Shimón sigue el momento de la redención, es decir, él determina el precio al que un campo es redimido según el momento en que está siendo redimido.
דְּתַנְיָא: מִנַּיִן לְלוֹקֵחַ שָׂדֶה מֵאָבִיו וְהִקְדִּישָׁהּ, וְאַחַר כָּךְ מֵת אָבִיו, מִנַּיִן שֶׁתְּהֵא לְפָנָיו כִּשְׂדֵה אֲחוּזָּה? תַּלְמוּד לוֹמַר: ״אִם אֶת שְׂדֵה מִקְנָתוֹ אֲשֶׁר לֹא מִשְּׂדֵה אֲחֻזָּתוֹ״.
Como se enseña en una baraita: ¿De dónde se deriva, con respecto a quien compra un campo de su padre y lo consagra, y después su padre muere, lo que significa que ahora el campo sería suyo como herencia, de dónde se deriva que debe ser considerado ante él como un campo ancestral, y no como un campo que compró, con respecto a su redención? El versículo dice con respecto a un campo comprado: "Y si consagra al Señor un campo que ha comprado, que no es de los campos de su herencia ancestral" (Levítico 27:22).
שָׂדֶה שֶׁאֵינָהּ רְאוּיָה לִהְיוֹת שְׂדֵה אֲחוּזָּה, יָצְתָה זוֹ שֶׁרְאוּיָה לִהְיוֹת שְׂדֵה אֲחוּזָּה, דִּבְרֵי רַבִּי יְהוּדָה וְרַבִּי שִׁמְעוֹן.
El versículo habla específicamente de un campo que no es apto en el momento de su consagración para ser un campo ancestral, es decir, uno que él nunca podría haber heredado en el futuro. Esta especificación excluye este campo que era apto para ser un campo ancestral de esta halakha, ya que finalmente habría llegado a ser suyo por herencia, incluso si no lo hubiera comprado. Esta es la declaración de Rabí Yehuda y Rabí Shimon.
רַבִּי מֵאִיר אוֹמֵר: מִנַּיִן לַלּוֹקֵחַ שָׂדֶה מֵאָבִיו, וּמֵת אָבִיו, וְאַחַר כָּךְ הִקְדִּישָׁהּ, מִנַּיִן שֶׁתְּהֵא לְפָנָיו כִּשְׂדֵה אֲחוּזָּה?
La baraita continúa: Rabí Meir aprende una halakha diferente de este versículo y dice: ¿De dónde se deriva que en un caso de alguien que compra un campo de su padre y su padre muere, y solo después lo consagró, de dónde se deriva que debe ser considerado para él como un campo ancestral?

Las traducciones generadas por IA pueden no ser completamente precisas.

Para comentarios o correcciones, contacta a drashot@drashot.ai.

Textos proporcionados por Sefaria